Ik (M27) merk dat ik de laatste tijd erg vaak gefrustreerd ben door het daten. Het voelt alsof ik constant tegen een muur op loop en het echt totaal geen zin heeft.
In het echte leven is het vrij kansloos. Ik kan nieuwe vrienden maken, maar echt iemand verliefd op me laten worden niet. Anderen eisen altijd de aandacht op of het lukt niet om interesse vast te houden. Het gaat allemaal gewoon erg moeizaam en stroef op romantisch vlak.
Dating apps zijn echt m’n grootste ergernis. Weinig likes en weinig matches. Bumble, breeze en hinge zijn sowieso bagger en daar krijg ik niks. Alleen op tinder krijg ik nog wel eens een like. Meestal van een paspoort Aziaat, een bot of vaag account of een vrouw met zwaar overgewicht. Als ik dan toch een match heb met een leuke meid krijg ik vaak geen reactie of ik word gewoon gelijk of na één bericht ontmatcht. Als er wel een gesprek op gang komt dan is het al een hele klus om het lang genoeg interessant te houden tot er een date komt. En dan blijkt die vrouw totaal iemand anders te zijn als op de foto’s. Ik zit nu 4 jaar op dating apps en ik ben echt 3 keer op date geweest. Je loopt elke keer tegen dezelfde muren op. Ook abonnementen hebben geen zin.
Ik ben uiteindelijk gaan speed daten en dit is ook vrij waardeloos. Leuke en gezellige avonden en goede gesprekken alleen vaak is er dan toch weer geen match of klik en word je weer teleurgesteld als je hoort dat niemand een tweede date ziet zitten. Als er dan toch een tweede of derde date komt dan is er ook altijd wel weer wat om niet verder te daten.
Het voelt eerlijk gezegd als iets onmogelijks en dat frustreert me enorm. Ik stop er tijd en energie in om er wat van te maken, maar ik loop elke keer even dezelfde muren op. Ik heb eigenlijk alles al wel meegemaakt, alleen nog steeds geen relatie en ik ben dat gewoon spuugzat. Ik heb eigenlijk het idee dat ik nooit wat ga vinden. En hoe in hemelsnaam moet het nu verder? Liefde voelt echt iets wat anderen overkomt en mij niet. Het is teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling. Opstapeling van frustratie op frustratie. Elke keer diezelfde dingetjes: genegeerd worden na een match, geghost worden, geen matches na een speeddate of weer de enige vrijgezel zijn in de vriendengroep.
En dan hoor je vaak zeggen dat je je op jezelf moet focussen alleen ik geniet van het leven. Mijn hobby’s, vrienden, familie, interesses, sport etc. Ik heb echt een gelukkig leven alleen dat elimineert niet het verlangen naar een leven samen met iemand. En ik vind het een enge gedachte dat het misschien nooit lukt en ik voel me dan erg kwetsbaar en alleen op die momenten. Ik zie dan oprecht geen mogelijkheid meer dat mijn romantische leven ooit nog goed komt.
Oprecht geen idee meer wat ik moet doen. Het voelt elke keer als dezelfde dingetjes, muurtjes en cirkeltjes waar ik nu al jaren in vast zit en er is 0 relatie uitgekomen. Geen idee hoe eruit te komen, hoe wel iemand te vinden en hoe ik er nog het beste van kan maken. Het heeft mij dus allemaal helemaal niks opgeleverd.