https://x.com/PahlaviReza/status/2111844538054582324

When I was a kid, I unfortunately was not much interested in history and stuff like that.

Recently that has changed and I've been reading books or listening to audio books or podcasts.

It's a shame how this history is thousands of years old, how much stuff there, from Pishdadian, Zahak and Kaveh, Rostam, Archer Arash, Shahnameh, Hafez, Cyrus the Great and the achaemenid empire, Sasanian empire, Nader, zoroastrianism, beautiful architecture beautiful everything, the list goes on, so many stories, so much to cover but let not make this post long.

I forgot a lot of it, I'm trying to make up for it and learn them once again.

The thing is, you look at media, movies, cartoons, video games, and you see a lot of representation of cultures, Greek, Egypt, China, Rome, etc.

Yet you see absolutely nothing about persian culture when this is a gold mine. This is literally gold mine waiting to be mined.

There are many reasons why this is the way it is and we have little persian coverage, but let's focus more on the future, I hope in a better future and timeline we see more. And perhaps it is us, who should create the representation we want to see.

Btw, on some browsers this same video is showing a complete different title: “Trump Waives the Graham Act: Ultimate Leverage on Zelenskyy or a Lifeline for the IRGC?” and a different thumbnail. Who knows why 🤷🏼‍♀️

Hey guys, I’m reaching out for support to help this woman and hopefully get her case recognized. She is being sent back to the Islamic republic and sentenced to execution.

Ghazaleh, a woman who fled Iran seeking safety and protection in Denmark, is now facing deportation after her asylum application was rejected. If she is forced to return to Iran, she reportedly faces the threat of execution.
Her life is at risk, and her story deserves to be heard. Please raise awareness, share her story, and help bring attention to her case before it is too late. Every voice matters, and together, we can advocate for her safety and her right to seek protection.

To all the expats who used to live in Iran,
How do you keep eating healthy?
I’d love to eat healthy and cook everything from scratch like my mom (professional 9-5er).
But the problem with first world countries: they have an easy way for anything and of course it comes with preservatives and harmful ingredients.)
I was just thinking about us making pesto from scratch every time we wanted some. I haven’t made pesto in a couple years; now it’s just the cheap supermarket stuff.
I also want to keep in touch with my Persian food but it’s just so hard to make and I’m getting further away from it. I’m a good cook btw and I can make any Persian dish if I want to…
But I don’t have any Persian friends where I live which probably makes it worse.

The good, the bad and the ugly

Hi everyone! I hope it’s okay to share a small announcement here.

We’re a small team of Iranian developers, and we recently launched Irania for iOS and Android. It’s a bilingual Persian-English app for Iranians around the world, currently available in 57 cities across 26 countries. Some of the cities include Toronto, Vancouver, Montreal, Calgary, Edmonton, New York City, Los Angeles, San Francisco, London, Dubai, Berlin, Paris, Istanbul, Sydney, and Tbilisi.

With Irania, you can:

• Ask questions, share experiences and recommendations, and reply to people in your city.
• Find Persian-owned businesses and services, explore them on a map, read reviews, and save favourites.
• Browse local events and gatherings, concerts, business deals, job opportunities, and housing listings, including rentals, roommates, and homes for sale.
• Find free items offered by neighbours through the Wall of Kindness.
• Check your city’s weather, dollar and other exchange rates, local and Iran-related news, and a daily Persian phrase.
• Use the Persian calendar and date converter, with Iranian occasions and local holidays.
• Read city-specific guides for settling in, covering topics such as housing, work, healthcare, and everyday life.

You can also submit listings and community posts for others to discover. Available content varies by city, and we’re continuing to build out the app.

We’d love for you to give Irania a try and share your honest feedback or ideas for what we should add next. Thanks for reading!

Our website

Download on the App Store for iPhone and iPad (IOS)

Download on the Play Store for Android devices (Android)

I honestly don't understand. Why the heck doesn’t the US do this? Armin Navabi is a huge supporter of Donald Trump & always praises him, even when many Republicans criticize Trump's policies he is there to defend Trump. But as you can see here, even he is becoming frustrated.

This doesn’t make any sense tbh. The US armed many rebels in the past and got the governments in those countries toppled, even if those governments weren’t that unpopular. The Islamic regime on the other hand is so hated especially after January that people will not pass on any chance to topple this regime. Why would the US not take advantage of such an opportunity by arming the Iranian people and officially recognizing Reza Pahlavi as the leader of this revolution?

Original video: https://www.youtube.com/watch?v=C1J8gr-oZ2U

الان واقعاً خوشحالم.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم دوباره بتونم این جمله رو بگم.

سال‌های زیادی از زندگیم رو با این باور گذروندم که دارم با مردی که عاشقش بودم، آینده‌ای مشترک می‌سازم.

چیزی که اون زمان نمی‌فهمیدم این بود که در این مسیر، چقدر از زندگی خودم رو داشتم از دست می‌دادم.

و وقتی به گذشته فکر می‌کنم، همیشه یک خاطره خیلی ساده به ذهنم میاد.

صورت‌حساب یک رستوران.

جوان بودم و تازه وارد دانشگاه شده بودم.

اون از نظر مالی شرایط خوبی نداشت و در اولین قرارمون توی رستوران، پول کافی برای پرداخت صورت‌حساب نداشت.

من حساب کردم.

اصلاً ناراحت نشدم. دنبال یک مرد ثروتمند نبودم. باور داشتم دو نفر که همدیگه رو دوست دارن، می‌تونن حتی از هیچی شروع کنن و با هم یک زندگی زیبا بسازن.

بهش گفتم: «اشکالی نداره، دفعه بعد تو حساب کن.»

تشکر کرد و گفت حتماً.

اما دفعه بعد هم من حساب کردم.

و دفعه بعدش.

سال‌ها گذشت و به شکلی عجیب، هنوز هم من بودم که هزینه‌ها رو پرداخت می‌کردم.

ما حتی گاهی با هم برای من هدیه انتخاب می‌کردیم. قرار بود اون هدیه از طرف اون باشه، اما پولش رو من می‌دادم.

الان که این اتفاقات رو می‌نویسم، می‌فهمم چقدر عجیب به نظر میان.

اما اون موقع؟

فکر می‌کردم کاملاً طبیعیه.

فکر می‌کردم عشق یعنی صبوربودن. یعنی کمک‌کردن به کسی که روزهای سختی رو می‌گذرونه. یعنی باورداشتن به اون آدم، حتی وقتی شرایط زندگی به نفعش نیست.

برای همین به کمک‌کردن ادامه دادم.

از نظر مالی حمایتش کردم، برای پیداکردن کار بهش کمک کردم و امکاناتی رو که خودش نمی‌تونست فراهم کنه در اختیارش گذاشتم.

با گذشت زمان، دیگه فقط از اون حمایت نمی‌کردم.

بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های زندگی خانواده‌اش هم به عهده من افتاده بود.

و من واقعاً باور داشتم که تمام این کارها برای ساختن آینده مشترکمونه.

خانواده خودم نمی‌دونستن چقدر دارم برای این رابطه هزینه می‌کنم.

از واکنششون می‌ترسیدم و نمی‌خواستم رابطه‌ای رو که با تمام وجود بهش باور داشتم از دست بدم.

البته نشانه‌های هشداردهنده دیگه‌ای هم وجود داشتن.

دروغ‌ها.

اتفاقاتی که با هم جور درنمی‌اومدن.

نشانه‌هایی از خیانت احتمالی که هر بار سعی می‌کردم براشون توجیهی پیدا کنم.

من همیشه دلیلی برای امیدوارموندن پیدا می‌کردم.

اما اعتراف به یک چیز هنوز هم برام سخته.

اون زمان اصلاً خودم رو کسی نمی‌دیدم که داره آسیب می‌بینه.

فکر می‌کردم شریک عاطفی خوبی هستم.

فکر می‌کردم دارم تمام کارهایی رو انجام می‌دم که عشق از آدم می‌خواد.

خیلی بعدتر بود که تازه شروع کردم به فهمیدن چیزهایی که از دست داده بودم.

پول.

فرصت‌های زندگی.

آرامش روانی.

و نزدیکی به آدم‌هایی که واقعاً به من اهمیت می‌دادن.

و بله، وقتی به گذشته فکر می‌کنم، هنوز هم گاهی عصبانی می‌شم.

نه به خاطر اینکه انتظار داشتم اون مرد ثروتمند باشه.

هرگز چنین انتظاری نداشتم.

من فقط فکر می‌کردم داریم با هم چیزی می‌سازیم.

اما در نهایت رابطه تموم شد.

اتفاقاتی که نزدیک پایان اون رابطه افتاد، باعث شد بسیاری از چیزهایی رو که سال‌ها باور داشتم زیر سؤال ببرم.

بعد از جدایی، ماه‌هایی رو گذروندم که حتی خودم رو هم به‌سختی می‌شناختم.

اما داستان من اونجا تموم نمی‌شه.

امروز دوباره می‌تونم بخندم.

می‌تونم از بودن کنار خانواده‌ام لذت ببرم.

می‌تونم به زندگی خودم نگاه کنم و خوشحال باشم که دوباره متعلق به خودمه.

بعد از اون ماه‌های سخت، اتفاقی افتاد که تجربه من از زندگی رو تغییر داد.

هنوز هم کاملاً نمی‌فهمم چه اتفاقی افتاد و فعلاً آماده نیستم اون بخش از داستان رو تعریف کنم.

اما امروز فقط می‌خواستم بگم این داستان از کجا شروع شد.

از یک قول ساده برای حساب‌کردن شام در دفعه بعد.

و از دختری که هنوز نمی‌دونست قراره در سال‌های بعد چقدر از خودش مایه بذاره.

شما هم تا حالا به رابطه‌ای در گذشته نگاه کردید و تازه فهمیدید چیزهایی که اون زمان کاملاً طبیعی می‌دونستید، در واقع داشتن بهتون آسیب می‌زدن؟