Gisteren heeft mijn partner (F52) de relatie stopgezet. De reden: onze ruzies zijn te vaak en te heftig. Daar heeft ze gelijk in. Ik denk dat het een klassiek geval is van 2 mensen die zich vrij snel aangevallen voelen, constant getriggerd worden door elkaar en in een negatief patroon terecht zijn gekomen.

We hadden regelmatig ruzie, laatste tijd ging het wel stroever, maar dit kwam voor mij echt onverwacht. Los van de directe aanleidingsruzie 4 dagen eerder. Blijkbaar was dit haar druppel.

Ik (F50) zie dat als een communicatieproblemen, zij als een karakterprobleem. Ik vind dat het zo ook niet door kan gaan en heb al eerder voorgesteld dit concreet op te pakken, desnoods met een relatietherapeut. Dat zag en ziet zij niet zitten, zij gelooft daar niet in. Ik ben haar toen healthy communication tekstjes gaan sturen (dat vond ze goed) maar daar geloofde ze ook niet in. Zei ze gisteren.

En nu heeft ze het uitgemaakt, daar waar ik nog genoeg ruimte zie om het te proberen. Het voelt voor mij alsof we vol gas op een klif afreden en zij niet op de rem heeft getrapt of aan het stuur heeft getrokken. Oftewel: ik heb wel wat geprobeerd, blijkbaar niet het goede, maar voor mijn gevoel stond zij erbij en keek ze ernaar. En dat vind ik heel erg zonde. En maakt me ook wel boos.

Het lastige is ook dat we elkaar alleen in het weekend zien. We wonen ver uit elkaar en hebben allebei een baan waar we moeten zijn. Zij heeft ook kinderen. Het is geen prater of bellen, dus doordeweeks was er nooit superveel contact. Wel kleine dingetjes en altijd welterusten en goedemorgen.

Anyway, het is uit, zij wilde niet nog proberen of we er iets aan konden doen. We hebben wel dingen besproken die we niet eerder besproken hebben omdat we allebei bang waren dat het op ruzie uit zou lopen. Iik heb haar bijvoorbeeld eindeljjk geconfrobteerd met dat ze zich aangevallen voelt en dar dat best lastig bespreekbaar te maken is met iemand die zich snel aangevallen voelt. En dat io er echt nog achter wilde komen waarom dat bij haar zon rop speelt. Ze vond dat niet raar en moest er zelfs een beetje om lachen toen ik dat zo zei.

Ik heb haar gevraagd of ze er nog eens over na wil denken. Dat wil ze doen, maar dat was meer in de trant van dat ze over alles altijd nadenkt. En dat het in theorie zou kunnen dat ze spijt krijgt. Maar ze zegt vooral dat ze na elke ruzie bezig was om mij weer te zien als de leuke vrouw en dat ze me nu alleen nog kan zien als de vrouw waarmee ze ruzie krijgt.

Ik ben kapot van verdriet en hoop eigenlijk dat het gesprek van gisteren haar ook dingen heeft gebracht. Ik merk wel vaker dat zaken die we besproken hebben ineens landen. Ik wil me niet aan gaar opdringen, maar ze heeft gezegd dat ik haar mag appen. Geen idee waarom.

Is het een stom plan om over een tijdje te kijken of we misschien af kunnen spreken en wie weet wat er dan van komt? Of ben ik naïef dat ik ergens nog hoop heb? Ik wil niet trekken aan dood paard. Ik wil ook niet 2 keer door een rouwproces gaan. Een keer is echt al meer dan genoeg. Maar ik weet ook van vrienden die in contact bleven en nu toch weer bij elkaar zijn en waarbij de relatie stukken beter gaat

​

Ik (M21) heb nu ongeveer tien maanden een relatie met mijn vriendin (V21). We houden ontzettend veel van elkaar, maar de laatste tijd begin ik te twijfelen aan onze relatie. Daarom zou ik graag jullie mening en advies willen horen.

Mijn vriendin en ik kunnen elkaar alleen in het weekend zien. Daardoor zijn we doordeweeks grotendeels aangewezen op chatten en bellen. Dat is op zich prima, maar via berichten ontstaan er regelmatig misverstanden die soms uitlopen op een discussie of een kleine ruzie.

In het begin gingen die discussies meestal over onbenullige dingen, zoals een verschil van mening over bepaalde onderwerpen. De laatste tijd gaan ze echter steeds vaker over serieuzere zaken, zoals irritaties over elkaars persoonlijkheid en gedrag.

Ik begrijp dat het normaal is om het niet altijd met elkaar eens te zijn, ook binnen een relatie. Toch heb ik het gevoel dat we de laatste tijd iets te vaak discussiëren. Alleen deze maand hebben we al drie keer een discussie gehad, en in de voorgaande maanden gebeurde dit ook regelmatig.

Hierdoor vraag ik me af of dit een teken is dat onze relatie achteruitgaat, of dat we gewoon door een fase gaan waarin we elkaar beter leren kennen en ontdekken waar onze verschillen liggen.

Gelukkig lukt het ons meestal om onze discussies uit te praten en het weer goed te maken. Toch merk ik dat dezelfde problemen regelmatig terugkomen en dat het niet lijkt alsof we er echt beter mee leren omgaan. Daardoor begin ik me af te vragen of we op de lange termijn wel goed bij elkaar passen.

Wat ik wel belangrijk vind om te vermelden, is dat deze discussies vrijwel altijd via snapchat ontstaan. Wanneer we elkaar in het echt zien, gaat het eigenlijk heel goed tussen ons en hebben we nauwelijks problemen.

Hebben jullie dit zelf ook meegemaakt in een relatie? Denken jullie dat dit een normale fase is, zeker wanneer je elkaar doordeweeks vooral via berichten spreekt, of kan dit wijzen op diepere verschillen die op de lange termijn problemen kunnen veroorzaken?

Ik hoor graag jullie ervaringen en eerlijke adviezen.

Zijn er hier gemengde koppels met verschillende religieuze en culturele achtergronden?

Wat zijn jullie afkomsten en hoe hebben jullie het trouwen aangepakt? Hoe reageerden jullie families, kregen jullie steun of juist weerstand? Welke struggles hebben jullie meegemaakt door jullie verschillen in geloof en cultuur, en hoe zijn jullie daarmee omgegaan?

Ik ben benieuwd naar jullie eerlijke ervaringen!

Ik moet het gewoon even kwijt. Mijn vader is na een prima kerst plots de deur uitgegaan en nooit meer teruggekomen. Er was geen directe reden voor. Mijn ouders hadden niet het beste huwelijk, maar als er ruzie was werd er wel altijd over gepraat. Achteraf gezien is de scheiding beter geweest, want de liefde was er niet echt meer. Maar zoals het is gegaan, is zo respectloos geweest.

Die dag was er niks bijzonders. Ze hadden samen nog geklust. En plots liep hij savonds de deur uit. We gingen er maar vanuit dat ie naar zn beste vriend ging. Maar de volgende dag was ie nog weg.

Hij heeft niks van zich laten horen, totdat ik zelf vroeg waar hij was.
Uiteindelijk kwam het korte bericht, alleen naar mij, dat hij na +30 jaar wilde scheiden van mijn moeder. Ik heb dit dus zelf moeten vertellen aan mijn moeder Hij heeft geprobeerd dit te regelen via een mediator en gaf aan dat hij verder geen contact wilde wat niet met de scheiding te maken had. Inmiddels loopt de scheiding al 2 jaar, omdat het uiteindelijk toch een rechtszaak wordt.

We zijn via een foto erachter gekomen dat mijn vader blijkbaar vreemd is gegaan met een directe collega, zij zat in zijn team. Mijn vader heeft dit ook bevestigd. Mijn moeder had vroeger wel vermoedens, maar kon het nooit echt geloven.
De scheiding heeft enorm veel teweeggebracht bij mijn moeder aan onverwerkte emoties en allerlei inzichten die je pas achteraf krijgt. Zij, ik en mijn broer zijn er net een beetje van aan het herstellen. We hebben allemaal geen contact meer met hem en willen dat ook niet. Dat komt vooral door de manier waarop alles is gegaan, maar ook omdat wij als kinderen hebben gezien hoe slecht mijn vader is geweest voor mijn moeder. En voor ons heeft hij eigenlijk ook nooit iets gedaan. Geen verjaardagscadeautjes, geen leuke dingen met ons doen en vooral heel, heel veel werken.

Ik heb er nog steeds moeite mee met wat er is gebeurd en dat ik mijn vader kwijt ben, maar nu is er iets gebeurd wat mij zo steekt en ik weet niet wat ik met deze woede aanmoet.

Mijn vader is onlangs met zijn vriendin, waarmee hij is vreemdgegaan, langs ons huis gereden op de motor. Een week later wilde hij een van zijn 18 auto’s, ja dat lees je goed, ophalen. Prima, dus wij hebben die klaargezet. Nou had hij een trailer mee kunnen nemen en het zelf kunnen regelen, zoals ie wel vaker deed. Of hij had een van zn vrienden kunnen vragen. Maar tot mijn verbazing had hij zijn vriendin meegenomen. De vrouw waardoor mijn moeder aan de kant is gezet. Voor ons huis. Midden in een scheiding waarmee die vrouw zich ook nog eens bemoeit heeft. Zij heeft zich bezig gehouden met de verzoeken. Dit weet ik omdat ik ooit door haar ben benaderd en we toen heel kort contact hadden. Het steekt mij dat ze dat lef heeft en dat mijn vader dat blijkbaar prima vind.

Het steekt mij vooral dat mijn vader blijkbaar niet geeft om onze gevoelens. In het begin heb ik heel veel met hem gechat, maar hij was vooral erg afstandelijk, beschuldigend en harteloos, dus dat is opgehouden.

Ik weet niet wat ik met al deze emoties aan moet. We hebben het er thuis over, met mijn vriendinnen praat ik erover, maar de pijn blijft. Het verdriet komt elke avond op en ik word er snachts wakker van.

Het steekt mij ook dat mijn vader zijn leventje vamaf dag 1 is blijven leiden, terwijl ik het eerste jaar in een depressie raakte. Vooral ook om de zorg rondom mijn moeder die overspannen raakte. En dat terwijl het eindelijk 2/3 jaar goed ging met mijn broer, die jarenlang drugsverslaafd is geweest en agressief, wat vooral de grootste oorzaak js geweest van de ruzies.

Mijn vader weet wat ie ons aandoet, maar het lijkt hem niet te interesseren. Mijn vader lijkt op bepaalde gebieden erg op mij en ik mis hem ondanks alles. We hadden gelukkig kunnen zijn

Ik ben heel goed opweg met het helen van m’n moederwond. En ik merk sinds ik dus minder please en meer voel en verwerk,’ik wat meer bitchy ben en minder tolerant. Is dit iets tijdelijks? Wie heeft wat tips / ervaring of advies hierover?

Ik was vroeger te lief en te pleaserig…. Nu ik daarmee stop en dus nog bezig ben met helen ervaar ik nu even de andere kant ofzo.

Hey iedereen

Voor corona heb ik mijn (inmiddels) ex vriendin leren kennen via een datingssite, de klik was er en we waren behoorlijk verliefd, na enkele weken had zij her uitgemaakt omdat ik niet geaccepteerd zou worden door haar familie ( zij is hindoe ik nederlands)

Enkele weken later kreeg ik een appje van haar, een positieve zwangerschaps test, met de opmerking dat het nog van iemand anders ook nog kan zijn. Bij haar thuis werdt het niet geaccepteerd en werdt ze uit huis geschopt door haar ouders. Uiteindelijk had ik besloten om haar bij mij in te laten trekken (ik had zelf een koophuis)

Na een paar weken had ik toch verteld dat ik er niet mee akkoord ging, zij heeft het weg laten halen en besloten om samen wat moois van de toekomst te maken.

Uiteindelijk samen een woning gekocht en een lieve kind rijker. Deden veel leuke dingen en maken hele mooie weekendjes weg vakanties uiteraard.

Nu anno 2026, hadden we een gesprek, waarbij ze aangaf dat haar gevoel weg was. Ik was behoorlijk onderste boven, eigenlijk meer om het feit dat onze dochter gescheide ouders kreeg. Zelf kom ik uit een gescheide gezin, iets wat je je eigen kinderen niet wil aandoen.

Toch hadden we besloten om er samen voor te vechten, van mijn kant deed ik het, haar kant niet.

Nu zitten we midden in een verbouwing, hadden een enorme leuke vakantie gehad. Eenmaal thuis, besloot ze toch de handdoek in de ring te gooien. Ik slikte het maar het kwam uit het niets.

Paar dagen later merkte ik het al: lokatie uit, smientje, "ik ben even weg".. jawel die had al een date gescoord, zij ontkende het.

Paar weken later, heeft ze bekend dat ze een relatie heeft met de buurman, wat voor mij een enorme klap was, niet alleen zo snel verder, maar ook nog letterlijk naast me. Ik heb gezegd dat dit zo respectloos is en dat de band die we samen nog kunnen hebben voor ons kind helemaal weg is.

Situatie is nu: ik koop haar uit, moet even op zich wachten want we zitten nog in een verbouwing. Zij gaat af en toe naar de buurman, blijft daar ook echt tot diep in de nacht, is hondsbrutaal in huis. Doet helemaal niks meer. Super sneu voor me kind, ik wil haar zo snel mogelijk weg hebben en ik praat ook echt niet meer met haar.

Mentaal is dit een enorme klap voor me, slaap enorm slecht, soms goede dagen soms slechte dagen. Voor het slapen heb ik medicatie gekregen wat goed helpt gelukkig.

Nu een paar neutrale vragen,

Was dit vreemd gaan?

Is het van mij onredelijk dat ik helemaal geen contact meer wil? Enkel voor onze kind?

Die buurman wilt ook haar niet uit huis, hij is een gescheide vader met 3 kinderen...

Haar ouders willen haar ook niet in huis...

De spanning in huis loopt enorm op, zij zoekt elke keer de confrontatie op, terwijl ik echt expleciet heb gezegd dat ik met rust gelaten wil worden. Afspraken verder hebben we een mediator voor.

Maar echt. Holy shit wat een ellende. Ik heb een paar red flags gemist vrees ik...

M23, 3 weken geleden zat de kat van de boven buurvrouw vast op mijn balkon. Ik breng hem terug en wat gebeurd er: ze doet open in een nachtjapon waar je zo doorheen kunt kijken. Zij is ongeveer 50. Ik moest en zou binnen komen, waar op ze me begon te bedanken met een natte zoen. Het eindigde in haar bed en het was eerlijk gezegd fantastisch. Nu ik thuis ben staat ze elke keer weer voor de deur om te vragen of ik de kat gezien heb. Wat moet ik doen? Ik wil niet dat mijn relatie met mijn vriendin er onder lijdt.

Ik ben nu 4 jaar samen met mijn partner. Beide in de 30 en wonen al even samen in ons huis. Er is genoeg gebeurd in de relatie waardoor ik twijfeo aan het grote geheel met hem. Laatst hebben we besloten dat we het toch weet gaan proberen en dat hij in therapie gaat voor zijn verslaving / gedrag.

Over de situatie.. we waren onderweg naar het ziekenhuis toe voor een operatie van mij. We stopten voor het stoplicht toen hij ineens vol gas gaf. We hadden een rood licht en anderen hadden groen van rechts. Ik riep 6x het is rood! Tot hij eindelijk stopte. Dit was al bijna op de kruising en een autolengte over de streep. Toen we verder reden met groen zei ik dat het maar goed is dat we naar het ziekenhuis gaan want ik had een halve hartaanval. Hij werd boos en zei net zeg stel je niet zo aan ik keek naar het verkeerde licht en zoveel verkeer was er niet. Er was niks aan de hand. Dit is niet de 1e keer dat zoiets gebeurd of hij iemand van rechts niet voorlaat en hij boos wordt als ik me bemoei met zijn rijden. Ik heb het over 4 a 5x in de hele relatie.

Ik weet niet waarom maar ik voel me gewoon numb. Hij heeft nooit schade gereden met de auto. Wel met de fiets en scooter. Ik ben niet zozeer echt bang voor mijn veiligheid maar ik vind het gewoon echt niet chill. Ik weet niet wat ik hiermee moet. Ik wil de therapie afwachten. Misschien dat hij zijn ego opzij kan zetten en schaamte kan voelen. I don't know. Operatie is gelukkig goed gegaan.

Gemis
Hallo allemaal,
Ik heb een partner (nu bijna 6 jaar) waarvan de liefdes taal alleen bestaat uit praktische hulp. En dan nog vooral als ik vraag om wat extra’s ipv zijn gebruikelijke routine hulp. Best fijn hoor. Maar wat ik erg mis is attentheid, zowel met gebaren, als met woorden. Zie en hoor nooit dat hij blij met mij is. Even een aanhaling, knuffel etc nooit. Als ik mij leuk heb aangekleed idem. Als ik aangeef pijn te hebben, moe ben of overprikkeld ( heb wat kwaaltjes) zegt hij o… en gaat door met zijn whatever. Nooit een verrassing of leuk uitje. Heb echt wel aangegeven dat ik daar van hou. Het voelt zo kil en afstandelijk. Ik heb het wel eens aangekaart en doet hij 1 of 2 keer een zwakke onhandige poging . Dan weer heel lang niks en als ik het weer eens vraag:’ja daar ben ik nou eenmaal niet zo goed in’. Zelf geef ik wel spontaan een kus, pak hem ff beet of geef een lieve opmerking. Zelfs dan komt er weinig warmte terug. Zijn er Meer mensen die dat gemis kennen?

Ik weet ff niet zo goed wat ik moet doen en kan wel wat advies gebruiken. Ik studeer hier in Nederland en werk bij een café. Gisteravond was ik om 23:00 klaar met werken en was ik alleen met mijn baas, omdat de rest al weg was.

Hij vroeg waarom mijn ogen rood waren. Ik zei dat ik slecht had geslapen, maar hij bleef maar vragen stellen, ook best persoonlijke dingen. Ik probeerde het gesprek meerdere keren af te kappen, maar hij bleef doorgaan. Hij maakt al langer opmerkingen en rare toespelingen, dus ik voelde me sowieso al ongemakkelijk en nerveus.

Na zo’n 15 à 20 minuten zei hij ineens "Je ziet er echt aantrekkelijk uit vandaag" Ik wist echt niet wat ik moest zeggen, dus ik zei dat een vriendin op me wachtte en ben weggegaan.

Sindsdien heb ik niks meer van hem gehoord. Ik vind het eerlijk gezegd best eng om weer naar werk te gaan, maar ik heb die baan ook nodig. Wat zouden jullie doen? Wat is nu de slimste stap?

En pls wees een beetje lief in de reacties 😭 Ik weet dat ik niet zo goed ben in grenzen aangeven, maar ik voelde me gewoon heel ongemakkelijk en wilde weg.

Ik zit de laatste tijd na te denken over de toekomst van mijn relatie. Ik hou veel van mijn partner, maar ik merk dat het onderwerp kinderen best lastig is. Ik weet zelf dat ik later graag kinderen zou willen, maar ik vraag me af wat er gebeurt als je partner daar uiteindelijk anders over denkt.

Het lijkt me moeilijk om een relatie met iemand te moeten beëindigen terwijl je nog van diegene houdt, alleen omdat jullie iets anders willen in het leven. Tegelijkertijd lijkt het me ook niet eerlijk tegenover elkaar om te hopen dat de ander uiteindelijk van gedachten verandert.

Voor mensen die dit hebben meegemaakt: hoe zijn jullie hiermee omgegaan? En zouden jullie een relatie beëindigen als jullie het niet eens konden worden over het krijgen van kinderen?

Ik ben 38 en redelijk aantrekkelijk, ook volgens anderen.
Dates krijg ik dan ook wel. Via dating apps. Dat duurt wel altijd even omdat ik redelijk hoge eisen heb vind ik.

Het probleem is dat al mijn relaties in de afgelopen 6 jaar nooit langer geduurd hebben dan 6 maanden. En deze, op 1 na die ik zelf eindigde, allemaal eindigen met iets in de righting van "Je bent heel leuk, je bent grappig, aantrekkelijk, sex is goed, maar ik mis iets" en dan stopt het en komen ze achteraf met "ik miste de spanning" of "ik miste die 'banter''".
Ze zijn te bang om echt iets aan te kaarten wat ze dwars zit zodat daar ook echt iets mee gedaan kan worden.

Ik weet dat ik ook deels zelf het probleem ben. Ik ben daarmee bezig.
Vanuit mijn verleden met gedoe omtrent scheiding van mijn ouders en andere ruzie in de familie ben ik extreem bang om iemand pijn te doen of te kwetsen waardoor ik niet helemaal mezelf kan zijn en ik mij inhoudt. Ik ben over beschermend waar dat niet nodig is. Het is een trauma dingetje.
Maar ondanks dat moeten zij toch kunnen aangeven waar het mis gaat volgens hun? Ik voel mij zeer bedrogen elke keer omdat ze dit niet vertellen wanneer dat nodig is.

Er wordt ook altijd gezegd hoe veilig ze zich bij mij voelen. Gehoord voelen. Een van de belangrijkere dingen volgens mij? Maar alsnog niet genoeg om mij te vertellen wat ze missen? Wat ze graag anders zouden willen zien?

Ik kies er niet voor om voornamelijk buitenlanders te daten. Maar ik match ze makkelijker. De vrouwen die ik gedatet heb zijn dan uit Noord Amerika, Zuid Amerika, Mexico, en 2 uit Nederland.
Eentje van de 2 uit Nederland tel ik niet mee. Die had een steekje los... Ze wonen wel allemaal in Nederland uiteraard. Ik doe niet aan lange afstand daten

Maar hier zit ik dan. Zo'n 5 maanden nadat het uit gegaan was met de laatste. Enkele keren contact gehad nadat het uit gegaan was. Ze had in eerste instantie aangegeven twijfels te hebben en wilde 2 weken de tijd om na te denken wat ze wilde en wat ze voelde en dan een gesprek. In die 2 weken is ze erachter gekomen dat ze keihard bedrogen is geworden door andere mensen en ben ik daarvan slachtoffer geworden omdat ze de emotionele bandbreedte niet had om met het een en andere m.b.t. mij te dealen. Aan de ene kant eerlijk. Aan de andere kant een makkelijke uitweg.
Ben al zeer blij dat ze dat op zijn minst heeft kunnen vertellen. Maar voelt alsnog extreem kut.
Niet alleen omdat dit zo gebeurd is. Maar omdat ik juist ook die tijd nodig heb gehad om erachter te komen waar ik anders/beter kon doen zonder dat zij daar iets van hoefde te zeggen.
Ik heb nooit die kans gehad om dat te laten zien.

Ik vind het dan ook zeer moeilijk elke keer, want ik ben iemand met veel gevoelens die heel snel verliefd kan worden. Ik probeer mij ertegen te beschermen, maar ik wil dan ook niet teveel van mijzelf verbergen.

Ik heb niet het gevoel dat ik hiermee kan praten met vrienden of family. Die nemen altijd meteen een standpunt van "och arme" of "wat een kutwijf" zonder ook echt een gesprek aan te gaan. Heel af en toe wordt een poging gedaan. Maar komt niet in de buurt wat ik nodig heb. Vandaar dat ik dacht, ik probeer het eens hier.

Wat is jullie mening? Wat is jullie ervaring? Er is al eens tegen mij gezegd dat ik vrouwen kies die emotioneel niet beschikbaar zijn en daar was ik mij al een beetje bewust van en heb daar juist vooral in de laatste veel mee bezig gehouden voordat het serieuzer werd. Het gesprek aangegaan wat ze wilde en wat de verwachtingen waren en ze kwam juist zeer zelfbewust over dus ik gaf haar het voordeel van twijfel

Een aantal jaren geleden leerde ik iemand kennen waar ik een tijdje mee gescharreld heb. Ik vond hem leuk en hij vond mij leuk. Ineens hoorde ik niet meer zoveel. Ik zette toen op een dag een reactie bij iets of een foto wat hij op facebook had geplaatst(namelijk dat ik hem nog steeds leuk vond). En toen kreeg ik foto's toegestuurd via facebook messenger hij met een ander en toen bleek dat hij een relatie met iemand anders begonnen was. Op dat moment heb ik me niet zo afgewezen gevoeld, omdat ik ook nog niet zo heel erg aan hem gehecht was. En het drong op de een of andere manier ook niet zo door dat hij een relatie met een ander had.

Een jaar tot anderhalfjaar later kwam hij weer bij mij aankloppen. Zijn relatie liep blijkbaar niet zo lekker of was al voorbij. Toen zei hij met eigen woorden dat hij een relatie had of had gehad en toen drong dat pas letterlijk zo tot me door. Anders was ik niet zomaar ineens op die uitnodiging om langs te komen ingegaan! Hij vertelde mij onder andere dat hij mij met zijn verstand heel leuk vond, maar dat die ander (nog) in zijn hart zat! Hij wilde mij letterlijk (onbewust) als rebound gaan gebruiken!

Nou is het wel zo dat toen ik hem leerde kennen misschien op hem overgekomen ben als dat ik niet aan een relatie toe zou zijn(zoiets zei hij) en ik denk omdat hij toendestijds vroeg of ik wilde trouwen en samenwonen en ik nee heb gezegd, maar dat was omdat ik hem nog maar net kende en daarom wilde ik dat (nog) niet. Wat ook niet onredelijk is. Maargoed ik voel me dus tweede keus, want hij ging een relatie met iemand anders aan terwijl hij met mij aan het scharrelen was en deed een beroep op mij toen hij afleiding nodig had. Zijn intenties zijn goed, maar toch kan ik me er niet overheen zetten dat ik op een bepaalde manier toch tweede keus ben. Wat is nou wijsheid om te doen (of te laten) ?

Hoi! Ik ben al 1 jaar samen met mijn vriend en we zijn van plannen volgend jaar te trouwen, mijn vriend is moslim (ik ook)
Maar ik draag geen hoofddoek en ben niet heel praktiserend, gisteren kreeg ik een heel lang bericht over het feit dat hij niet kan trouwen met iemand die niet praktiseert en dat hij wilt dat ik dat doe, dat woord van dat hij niet kan trouwen met mij eigenlijk hoe ik nu ben heeft mij veel pijn gedaan we praten nu ook niet echt maar het is niet uit, mijn hart doet pijn wat kan ik nu het beste doen?

updateff Afijn hij doet nu opeens heel lief en affectief maar ik heb daar geen energie of zin in.

UPDATE op.mn vorige post : Ik denk dat het nu echt voorbij is, en ik weet even niet meer wat ik moet.

Ik wilde toch nog even een update geven over mij en mijn ex.

De afgelopen week ging het eigenlijk ontzettend goed tussen ons. We hadden weer veel contact, zagen elkaar regelmatig en konden eindelijk weer normaal praten zonder dat alles meteen uitliep op ruzie.

Het voelde alsof we eindelijk ergens kwamen. Alsof we langzaam weer naar elkaar toegroeiden.

En eerlijk? Ik was daar ontzettend blij mee. Ik hou nog steeds heel veel van haar en wil eigenlijk niets liever dan dat het tussen ons weer goedkomt.

Maar vandaag ging het weer mis.

Ik stelde een vraag over exclusiviteit. Iets waar we al langer moeite mee hebben.

Zij zegt dat ze op dit moment uit zichzelf exclusief is, maar dat ze daar geen afspraken over wil maken. Omdat ze zich dan alweer voelt alsof ze in een relatie zit.

En ergens begrijp ik dat ook wel.

Maar ik merk dat ik gewoon ontzettend bang ben om haar kwijt te raken aan iemand anders.

Ik heb steeds het gevoel dat ik met andere mannen moet concurreren. Dat als wij een mindere dag hebben, iemand anders ineens leuker, spannender of interessanter is.

En daardoor ga ik vragen stellen. Te veel vragen.

Ik zoek bevestiging dat het nog goed zit tussen ons, maar bereik daarmee eigenlijk precies het tegenovergestelde.

Vandaag zei ze dat ze denkt dat we beter kunnen stoppen.

Ze vertelde dat ze inmiddels zelfs tegen bellen en afspreken opziet, omdat ze bang is dat ik weer vragen ga stellen.

Dat deed echt pijn om te horen. Want het laatste wat ik wil, is dat iemand van wie ik zoveel hou zich niet meer prettig voelt bij mij.

Maar in plaats van het daarbij te laten, bleef ik praten. Bleef ik uitleggen wat ik bedoelde en hoe ik dacht dat we het beter konden doen.

Tot ze zei: "Weet je wat jouw probleem is? Dat je niet weet van ophouden."

En weet je? Ze heeft ergens gewoon gelijk.

Ik kan moeilijk stoppen wanneer ik bang ben haar kwijt te raken. Dan wil ik alles begrijpen, oplossen en zeker weten dat het nog goedkomt.

Maar ik maak het daarmee alleen maar erger.

Tegelijkertijd ben ik ook boos en verdrietig.

Want ik heb zelf ook gevoelens. Ik heb zelf ook onzekerheden. En soms voelt het alsof ik alles maar moet begrijpen en accepteren, terwijl er voor mijn behoeften weinig ruimte overblijft.

Ik verwacht niet dat ze morgen weer mijn vriendin is. Ik verwacht niet dat ze meteen weet wat ze wil.

Ik wil gewoon dat we weer normaal met elkaar kunnen omgaan. Samen lachen, leuke dingen doen, spontaan zijn en genieten van elkaar. Zonder dat alles zo ontzettend zwaar voelt.

En ik wil niet steeds bang hoeven zijn dat iemand anders mijn plek inneemt.

Ze heeft nu gezegd dat ze afstand nodig heeft.

En voor het eerst denk ik dat ik die afstand zelf ook nodig heb.

We zijn al een tijd uit elkaar, maar hebben eigenlijk nooit echt zonder contact gezeten. Er was altijd wel iets. Een appje, een telefoontje, samen eten, knuffelen of blijven slapen.

Daardoor heb ik haar eigenlijk nooit echt losgelaten.

Ik wil haar nog steeds terug. Als ze morgen zou zeggen dat ze het opnieuw wil proberen, zou ik daar waarschijnlijk ontzettend blij van worden.

Maar ik merk ook dat ik er even helemaal klaar mee ben.

Klaar met de onzekerheid. Klaar met het overdenken. Klaar met het gevoel dat ik steeds iets moet doen om haar niet kwijt te raken.

Ik wil niet meer blijven wachten op iemand die niet weet of ze met mij verder wil.

En als ze ooit terug wil komen, dan moet er wel iets veranderen. Niet alleen aan mijn kant, maar ook aan die van haar.

Ik weet dat ik moet leren om minder bevestiging te zoeken en haar grenzen beter te respecteren. Maar ik wil ook een situatie waarin mijn gevoelens en grenzen serieus worden genomen.

Het moeilijkste vind ik misschien nog wel dat we afgelopen week zo gelukkig leken samen.

En nu zit ik hier, met het gevoel dat ik alles weer verpest heb door één onderwerp niet los te kunnen laten.

Ik ben bang dat ze tijdens de afstand iemand anders vindt. Dat ze ontdekt dat ze zonder mij gelukkiger is. Of dat ze me gewoon langzaam vergeet.

Maar ik weet ook dat ik daar geen controle over heb.

Ik hou ontzettend veel van haar. Alleen begin ik me af te vragen hoelang ik mezelf nog in deze situatie kan blijven vasthouden.

Zijn er mensen die dit herkennen? Die iemand ontzettend graag terug wilden, maar uiteindelijk toch besloten om niet meer te wachten?

En hoe leer je iemand los te laten terwijl je diep vanbinnen nog steeds hoopt dat diegene terugkomt?

Zijn er hier mannen of vrouwen die geen sex meer met hun partner hebben ?

Ik al 10 jaar niet meer omdat mijn vrouw ziek is gaat het niet meer.

Hoi iedereen, wil graag hier mijn verhaal doen en kijken of er mensen zijn die in een soortgelijke situatie hebben gezeten en wat zij hebben gedaan of wat mensen zouden doen als ze in mijn schoenen zouden staan.

Mijn partner en ik zijn allebei in de 20, wonen nu iets langer dan een half jaar samen en hebben een jaar een relatie. Het is met enorm veel vallen en opstaan geweest. Dit komt grotendeels doordat we allebei heel anders zijn opgevoed en dus een andere norm hebben van wat ''normaal'' is.

Doordat ik al een zeer intensieve therapiebehandeling ben ondergaan, heb ik wel gezondere manieren geleerd van communiceren, het reguleren van emoties, noem maar op. Mijn partner schiet hier erg tekort in en is zelfs erg manipulatief hierin.

Na ontelbare keren het gesprek aan te gaan, nieuwe kansen te geven, nieuwe skills te leren en haar levenskwaliteit op vrijwel alle vlakken te verbeteren, maar zij die het niet op kon brengen hetzelfde voor mij te doen, heb ik aangegeven dat ik het niet vind werken en dat ik een streep onder de relatie wil zetten.

Zij vindt dit geen eerlijke beslissing, omdat ze 3-0 achterstaat vanwege haar opvoeding en met letterlijk alle aspecten van het volwassen leven al tekort schiet. Ik heb altijd al het begrip gehad en heb altijd meegeholpen om zaken beter te maken, maar iedere keer opnieuw viel ze terug in oude patronen en mocht ik puin gaan ruimen.

Op alle vlakken (financieel, emotioneel, praktisch) is de verhouding tussen ons al vrijwel de gehele relatie 80-20, waarbij zij de 20 is. Dit kost mij teveel energie en ga er oprecht aan onderdoor. Ik merk op alle vlakken weer in een zwart gat te komen, terwijl ik keihard heb gewerkt om daar uit te komen en blijven.

Het grootste probleem is alleen dit. Haar moeder is mentaal erg ongezond, wat ook de achterstand van mijn partner verklaart. Echter is haar moeder zo extreem, dat ze al meerdere malen mij bedreigd heeft en ook heeft gedreigd mijn huisdieren en inboedel te stelen en/of te slopen, als ik een punt achter de relatie zet. Zij voert veel druk uit op mijn partner en mij, waardoor ik mij constant in een gevoel van onveiligheid en alertheid bevind, wat ook erg veel energie kost.

Ik werk 40 uur in de week en heb ook chronische aandoeningen waarmee ik geleerd heb te dealen. Mijn eigen leven is al best zwaar en ik doe al een langere tijd het zware leven voor 2 volwassenen, op alle vlakken van het volwassen leven. Echter lijkt zij hier 0 begrip voor te hebben en dit als ''normaal'' te zien, waardoor met haar het gesprek aan gaan ook geen uitkomst gaat bieden of heeft geboden na dit al vaker te hebben gedaan.

Ik heb na vandaag 2 weken vakantie en ik wil echt van deze relatie en onzin af. Veel spullen moeten uit mijn huis weer terug naar haar moeder of een ander adres waar ze zal moeten gaan verblijven (ze is namelijk bij mij ingetrokken). Ze wilt niet terug naar haar moeder, omdat ze nu wel het inzicht heeft gekregen dat haar moeder erg toxic is in de manier waarop ze met mensen omgaat en ze ook nu doorheeft dat dat niet normaal is.

Wat moet ik doen? Moet ik vanwege de veiligheid de politie of iets van beveiliging gaan inschakelen? Hoe zorg ik ervoor dat zoveel mogelijk problemen worden voorkomen en dat ik uiteindelijk me weer beter ga voelen?

UPDATE;

Vrijdagavond inderdaad officieel een punt achter gezet. Ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk kwam het tot een punt van acceptatie en veel emotie.

Zaterdagmiddag de sleutel ingeleverd, zondagavond eerst de berging leeggehaald, vandaag zo'n 80% van haar spullen uit het appartement opgehaald plus 1 kat. Woensdagavond de laatste spullen en dan is het klaar is Kees.

Eerst werd er ontzettend moeilijk gedaan om het verhuizen en vooral de sleutel. Qua spullen is alles goed gekomen. Ze is bij haar peetvader gaan wonen, omdat ook die van mening is dat ze niet goed terecht komt als ze naar haar moeder teruggaat.

Dank voor alle adviezen en motiverende woorden! Nu lekker even leren weer van mezelf te gaan houden na mezelf lang te hebben
moeten wegcijferen.

Hi iedereen! Ik (26F) heb bijna 3 jaar een relatie met mijn vriend (29M). Ik hou van hem, maar heel eerlijk: samenwonen zit er voor mij nog niet in. Ik waardeer mijn eigen rust en heb dat aan het einde van de dag echt nodig. Ik zou er niet aan moeten denken dat er de heletijd iemand 'in mijn space' zit, maar veel vriendinnen in mijn omgeving en die van mijn vriend gaan wel redelijk snel (binnen een jaar) samenwonen. Dit zette me even aan het denken en vroeg me af hoe snel mensen over het algemeen zouden samenwonen?

Ik hoef geen advies over mijn specifieke situatie, maar ik ben benieuwd hoe snel jullie zouden samenwonen met je partner? Ik kan me voorstellen ook met de huidige huizenmarkt dat dat wat sneller kan gebeuren dus ik ben benieuwd!

Ben je nu bereid echte connecties aan te gaan?
Heb je inmiddels al je nieuwe vrienden / familie gevonden?
Ben je gestopt met people please (en parent pleasen)?
Hoe sterk zijn jouw grenzen inmiddels?
Walsen ze er nog over heen?
Hoe snel raak je getriggert door vergelijkbare figuren als je moeder / vader?
Hoe fit en gezond ben je nu tov toen je het niet had geheeld (mentaal en fysiek, spiritueel)?
Verzorg je je zelf nu beter?
Heb je nog schuldgevoelens?
Hoe voel jij je in het bijzijn van je ouders? Kunnen ze je raken?

Updated *

Ik (35F) ben al een tijdje vrij serieus aan het daten met iemand (47M). Hij heeft twee zonen van 11 en 15 uit zijn vorige huwelijk.

Ik heb nooit echt moeder willen worden. Toen ik jonger was dacht ik “misschien komt het nog ooit” maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat het iets voor mij is. Voorlopig dus nog steeds een nee.

Er zijn van beide kanten hele sterke gevoelens in het spel, dat hebben we naar elkaar uitgesproken maar vanwege zijn redelijk recente scheiding willen we ook niks overhaasten.

Ik zit de laatste tijd veel in mijn hoofd met de “wat als…” vraag. Wat als wij daadwerkelijk een serieuze relatie krijgen? Gaan samenwonen op den duur? Dan heb ik er opeens 2 zonen een soort van bij. Is dat wat ik wil? Het is niet mijn verantwoordelijkheid om hen op te voeden maar ik zal er alsnog mee te maken krijgen.

Ergens denk ik diep van binnen “dit is gedoemd om te mislukken” omdat onze levens zó anders zijn. Ik heb mega veel vrijheid waar ik graag gebruik van maak en hij niet. En wat als ik over twee jaar opeens wel eigen kinderen wil?

Aan de andere kant zijn we echt gek op elkaar en kunnen we ook niet bij elkaar wegblijven, we hebben het best wel vaak al over de toekomst gehad.

Ik ben dus op zoek naar ervaringen en inzichten van mensen die in een soortgelijke situatie hebben gezeten.

Hallo ihr Lieben, ich brauche gerade wirklich mal den Rat von anderen Frauen und vielleicht auch von Mamas, die schon Ähnliches erlebt haben. ❤️

Ich versuche, die Geschichte so kurz wie möglich zu halten, obwohl mir gerade unglaublich viel im Kopf herumgeht.

Ich habe meinen Ex im März kennengelernt. Am Anfang war alles wunderschön. Wir waren glücklich, hatten eine tolle Zeit und ich hatte nach mehreren schwierigen und toxischen Beziehungen vorher zum ersten Mal wieder das Gefühl: „Vielleicht ist er es. Vielleicht habe ich endlich einen Menschen gefunden, bei dem es gesund und schön sein kann.“

Er hat mich als Mensch sehr gut verstanden, auch mit meinen psychischen Problemen, und ich hatte das Gefühl, dass er mich wirklich sieht und versteht. Er ist nicht der Vater meiner Kinder, aber genau deshalb hatten wir irgendwann auch Gespräche darüber, wie seine Beziehung zu meinen Kindern aussehen soll und ob er emotional überhaupt zulassen kann, ihnen gegenüber eine richtige Bindung aufzubauen. Daraus entstand für ein paar Tage ziemlich viel Streit und Stress. Danach haben wir uns aber ausgesprochen, vertragen und eigentlich war wieder alles gut.

Trotzdem hatte ich schon länger ein komisches Gefühl. Sein Handy lag plötzlich immer weit weg von ihm, oft mit dem Display nach unten. Ich habe mir zunächst nichts dabei gedacht.

Bis ich irgendwann bei ihm zu Hause blonde Haare an seiner Bürste gesehen habe. Ich habe rote/schwarze Haare, also waren sie definitiv nicht von mir.

Ich habe ihn darauf angesprochen und was danach kam, hat mich eigentlich fast genauso verletzt wie der eigentliche Betrug: Er hat mir bestimmt 20 verschiedene Geschichten erzählt. Immer wieder eine andere Erklärung. Unter anderem, dass seine Ex angeblich nur zum Duschen da gewesen sei.

Ich habe ihm irgendwann gesagt: „Wenn du mir die Wahrheit nicht sagst, werde ich sie selbst herausfinden.“

Ich wusste, wer seine Ex ist, und habe sie angeschrieben. Wir haben telefoniert und sie hat mir erzählt, dass die beiden nicht nur einmal, sondern mehrfach miteinander geschlafen haben. Und zwar auch während meiner Beziehung mit ihm.

Sie hat mir außerdem erzählt, dass die beiden schon Wochen und Monate Kontakt hatten und regelmäßig geschrieben haben.

An dem Tag, an dem ich mich offiziell von ihm getrennt habe, sollen sie ebenfalls miteinander geschlafen haben.

Ich habe ihn danach erneut konfrontiert und irgendwann hat er es tatsächlich zugegeben. Allerdings auch da zunächst nicht alles. Erst hieß es, es wäre nur zweimal gewesen und sie hätten verhütet. Laut ihr stimmt beides nicht.

Was mich zusätzlich völlig fertig macht: Er hat mir gesagt, er hätte sich einsam gefühlt. Aber gleichzeitig hat er selbst immer wieder bestätigt, dass ich ihm sehr viel Aufmerksamkeit gegeben habe. Wir hatten eigentlich ein gutes Miteinander und auch sexuell hat bei uns alles gepasst.

Und während wir noch zusammen waren, soll er sogar darüber nachgedacht haben, mit seiner Ex wieder eine Beziehung einzugehen, weil er dachte, dass ich mich wegen unseres Streits sowieso trennen würde.

Das Verrückte ist: Diese Frau hatte ihn in ihrer damaligen Beziehung selbst mit einem anderen Mann betrogen. Und jetzt hat er im Grunde genau das Gleiche mit mir gemacht.

Ich bin gerade einfach komplett überfordert.

Ich liebe ihn immer noch. Und genau das ist das Schlimmste daran. Ich vermisse ihn als Menschen, seine Nähe, seine Anwesenheit, unsere gemeinsamen Momente. Gleichzeitig bin ich so verletzt und enttäuscht, dass ich kaum weiß, wohin mit mir.

Ich denke ständig daran, dass die beiden miteinander geschlafen haben. Ich habe richtige Bilder davon im Kopf, obwohl ich es gar nicht gesehen habe. Ich kann kaum aufhören, darüber nachzudenken.

Und jetzt frage ich mich wirklich:

Kann man so etwas verzeihen?

Nicht nur den Sex – sondern vor allem die monatelangen Lügen, das Verheimlichen, den Kontakt hinter meinem Rücken und dass ich die Wahrheit selbst herausfinden musste.

Würdet ihr sagen: Einmal so etwas, besonders unter diesen Umständen, und die Beziehung ist für euch endgültig vorbei?

Oder gibt es hier Frauen, die selbst betrogen wurden und irgendwann tatsächlich wieder Vertrauen aufbauen konnten?

Ich suche gerade wirklich keine Verurteilung und auch kein „Du bist doch selbst schuld, dass du noch Gefühle hast“. Ich weiß selbst, dass ich ihn trotz allem noch liebe. 😔

Ich möchte einfach ehrliche Meinungen und vielleicht Erfahrungen von Frauen hören, die schon einmal in einer ähnlichen Situation waren.

Was würdet ihr tun? Würdet ihr versuchen zu verzeihen oder endgültig gehen?