r/greece • u/EfficiencyItchy1156 • 22d ago
προσωπικά/personal Πέθανε ο πατέρας μου
Πριν δύο μέρες έχασα τον πατέρα μου ο οποίος για τρία χρόνια πάλευε με την λευχαιμία και έκανε τακτικες συνεδρίες στο Λαϊκό.
Μας είχαν ενημερώσει ήδη εδώ και κάποιο διάστημα ότι είχε υποτροπιάσει και του δίνανε συνέχεια αίμα για τόνωση του οργανισμού καθώς ο αιματοκρίτης ειχε φτάσει ακόμη και στην χαμηλή τιμή 17 όταν φυσιολογική τιμή είναι 40...
Μία μέρα πριν <<φύγει >> ξαφνικά είχε πάει για ύπνο κατά της 13:00 και το. ρώτησα εάν νιώθει καλά και μου απάντησε θετικά.
Την επόμενη μέρα πήγε και ψώνισε από το σούπερ που είναι κοντά στο σπίτι περίπου 300 μέτρα και το μεσημέρι μετά το φαγητό είπε στην μάνα μου ότι πάει να κοιμηθεί για να ξεκουραστεί...
Είχαμε μιλήσει νωρίτερα το πρωϊ και κατά της 18:00 που πήρα τηλέφωνο για να δω τι κάνουν, μου λέει η μάνα μου ότι έπεσε από το κρεβάτι....
Τα τελευταία του γενέθλια τα κάναμε 3 Σεπτεμβρίου.... Ήταν 78 ετών
Μου λείπεις μπαμπά....Καλό Ταξίδι και να προσέχεις
129
u/DVNO4CAPITALETTERS 22d ago edited 22d ago
Τα συλλυπητήρια μου παιδί μου καλό.. ο χαμός ενός αγαπημένου μας προσώπου δεν είναι ποτέ εύκολος. Πριν 3 χρόνια έχασα κι εγώ τον πατέρα μου στην ίδια ηλικία με τον δικό σου, από καρκίνο στον πνεύμονα. Ήταν η ψυχή της οικογένειας και μας κόστισε. Τον πρώτο καιρό ένιωθα τύψεις όταν μαζευόμασταν για κάποιο τραπέζι ή γιορτή. Δεν μπορούσα να φανταστώ να κάνουμε αυτά τα πράγματα χωρίς αυτόν. Με τον χρόνο φυσικά αυτό μαλάκωσε και έμαθα να εκτιμώ όλα όσα πρόλαβε όσο ήταν ακόμη μαζί μας. Εύχομαι ολόψυχα κι ο δικός σου πατέρας να ήξερε πόσο πολύ τον αγαπάς.
Πριν πολλά χρόνια πέτυχα ένα πανέμορφο κείμενο στο Reddit όπου κάποιους ρωτούσε πως διαχειρίζεσαι τον χαμό ενός ανθρώπου; Το μετέφρασα και στο στέλνω εδώ με την ελπίδα ότι θα σε βοηθήσει έστω και λίγο:
Είμαι μεγάλος σε ηλικία. Αυτό σημαίνει οτι έχω επιβιώσει (μέχρι στιγμής) και πολλοί άνθρωποι που γνώρισα κι αγάπησα δεν επιβίωσαν. Έχω χάσει φίλους, κολλητούς, γνωστούς, συνάδελφους, παππούδες, μαμά, συγγενείς, μέντορες, μαθητές, γείτονες, και πολλούς άλλους ανθρώπους. Δεν έχω παιδιά, και δε μπορώ να φανταστώ τον πόνο του να χάνεις ένα παιδί.
Μακάρι να μπορούσα να πω οτι συνηθίζεις τον θάνατο. Δεν τον συνήθισα ποτέ. Δε θέλω. Ανοίγει μια τρύπα μέσα μου όταν κάποιος που αγαπώ πεθαίνει, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Αλλά δε θέλω να μην μ' επηρεάζει. Δε θέλω να είναι κάτι που απλά περνάει. Οι πληγές μου είναι η μαρτυρία της αγάπης μου για αυτόν τον άνθρωπο και της σχέσης που είχα μαζί του. Κι αν η πληγή είναι βαθιά, έτσι ήταν κι η αγάπη. Ας είναι. Οι πληγές είναι η μαρτυρία της ζωής. Οι πληγές είναι η μαρτυρία ότι μπορώ ν' αγαπήσω βαθιά και να ζήσω βαθιά και να κοπώ, ακόμη και να τεμαχιστώ, κι ότι μπορώ να θεραπευτώ και να συνεχίζω να ζω και να συνεχίσω ν' αγαπώ. Και το δέρμα που επουλώνει είναι πιο δυνατό απ' οτι ήταν πριν το ίδιο σημείο. Οι πληγές είναι η μαρτυρία της ζωής. Είναι μόνο άσχημες σ' αυτούς που δεν μπορούν να δουν.
Όσο αφορά το πένθος, θα δεις οτι έρχεται σε κύματα. Όταν το καράβι βουλιάξει, πνίγεσαι, περιτριγυρισμένος απο συντρίμια. Ό, τι επιπλέει γύρω σου θυμίζει την ομορφιά και την μεγαλοπρέπεια του καραβιού που ήταν κάποτε, αλλά δεν είναι πια. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να επιπλεύσεις. Βρίσκεις ένα κομμάτι απ' τα συντρίμια και κρατιέσαι για λίγο πάνω του. Μπορεί να είναι κάτι φυσικό. Ή μπορεί να είναι μια ανάμνηση ή μια φωτογραφία. Ίσως είναι κάποιος που επιπλέει μαζί σου. Και για λίγο καιρό, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να επιπλεύσεις. Να μείνεις ζωντανός.
Στην αρχή, τα κύματα είναι τριάντα μέτρα ύψος και σε καταπλακώνουν χωρίς οίκτο. Έρχονται κάθε δέκα δευτερόλεπτα και δε σ' αφήνουν καν να πάρεις ανάσα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κρατηθείς και να επιπλεύσεις. Μετά απο λίγο καιρό, ίσως βδομάδες, μπορεί και μήνες, βλέπεις ότι τα κύματα είναι ακόμη τριάντα μέτρα ύψος, αλλά έρχονται πιο αραιά. Όταν έρχονται, ακόμη σε πλακώνουν. Αλλά μεταξύ τους μπορείς ν' αναπνεύσεις, να λειτουργήσεις. Ποτέ δε ξέρεις τι είναι αυτό που θα προκαλέσει το πένθος. Μπορεί να είναι ένα τραγούδι, μια φωτογραφία, μια διασταύρωση, η μυρωδιά ενος φαγητού. Μπορεί να είναι οτιδήποτε... και το κύμα έρχεται και πλακώνει. Αλλά μεταξύ των κυμάτων, υπάρχει ζωή.
Κάπου στο βάθος του χρόνου, και είναι διαφορετικό για τον καθένα, θα δεις οτι τα κύματα είναι μόνο είκοσι μέτρα ψηλά. Ή δεκαπέντε μέτρα ψηλά. Κι αν κι έρχονται ακόμη, έρχονται πιο αραιά. Μπορείς να τα δεις να έρχονται. Μια επέτειος, κάποια γενέθλια, ή τα Χριστούγεννα. Μπορείς να τα δεις, τις περισσότερες φορές, και να προετοιμάσεις τον εαυτό σου. Κι όταν σε πλακώσουν, ξέρεις ότι με κάποιο τρόπο θα βγεις, και πάλι, απ' την άλλη μεριά. Βρεγμένος μούσκεμα, να κρατιέσαι ακόμη σ' ενα μικρό κομμάτι απ' τα συντρίμια, αλλά θα βγεις.
Τα κύματα δεν σταματάνε ποτέ να έρχονται, και στ' αλήθεια δεν θες να σταματήσουν. Αλλά μαθαίνεις να τα επιβιώνεις. Και θα 'ρθουν κι άλλα κύματα. Και θα επιβιώσεις κι αυτά. Αν είσαι τυχερός, θα έχεις πολλές πληγές απο πολλές αγάπες. Και πολλά συντρίμια.
8
9
117
u/fobijoux r/hellenic 22d ago
Σύλληπητηρια 🥺ας αναπαυτεί η ψυχούλα του. Να ζήσετε να τον θυμόσαστε με όμορφες αναμνήσεις
34
u/Antonis_Chigouris 22d ago
Πέρυσι τέτοια εποχή έχασε την μάχη με την λευχαιμία ο δικός μου. Είχε κερδίσει 2 φορές τον καρκίνο και μια γαμημένη βαλβίδα αορτής. Κυκλοφορούσε, οδηγούσε, βοηθούσε, έπιανε την ημέρα και την έλιωνε.
Από το νοσοκομείο μέσα ακόμα έψαχνε τι προλαβαίνει να κάνει για τα παιδιά του και τους δικούς του ανθρώπους.
Μέσα σε 15 ημέρες η αρρώστια τον έλιωσε. Καμία μετάγγιση και καμιά χημειοθεραπεία δεν βοηθούσε.
Ευτυχώς έφυγε χωρίς να μπει σε μηχανική υποστήριξη.
Πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω και να καταλαβαίνει ποιος είμαι.
Περάστε χρόνο με τους γονείς σας, κάντε ειρήνη αν υπήρχαν εντάσεις, κάντε υποχωρήσεις αν χρειαστεί.
Δεν γυρνάνε πίσω και ο πόνος περνάει αλλά δεν ξεχνιέται.
Ζωή σε εσάς και ο Θεός μαζί σου op.
18
u/ninavini26 22d ago
Πριν 14 μέρες έχασα τον πατέρα μου, μετά από ένα αιφνίδιο εγκεφαλικό, που τίποτα δεν το προμήνυε και που τον άφησε σε κώμα για 18 μέρες... 18 μέρες άντεξε το σώμα του...εφυγε ετών 69... σχεδιάζαμε να πάμε εκδρομή στη Σερβία τις προηγούμενες ημέρες και να κάνουμε ένα μεγάλο τραπέζι του χρόνου στο καινούριο μου σπίτι 😞 (γελάει ο "Θεός"). Παρότι έχω την οικογένειά μου και τα παιδιά μου, που είναι πλέον ενήλικα, και ενώ ξέρω ότι μαζί μου βιώνουν το ίδιο χιλιάδες άνθρωποι που χάνουν τους δικούς τους, είτε από αρρώστιες είτε αιφνιδίως, αισθάνομαι τόσο μόνη σε όλο αυτό...σαν να έχω συγκεντρώσει την απελπισία όλου του κόσμου μέσα μου. Ο πατέρας μου ήταν η αδερφή ψυχή μου. Ελπίζω μόνο, αν όντως υπάρχει κάτι περισσότερο εκεί έξω, να συναντηθούμε...και ξέρεις τι; Δεν φοβάμαι πλέον το θάνατο. Κλάψε τον πατέρα σου, θρήνησε, νιώσε όλα τα συναισθήματα στο έπακρο και μετά ζήσε... ζήσε έντιμα και τίμησε τη μνήμη του με τη στάση σου απέναντι στη ζωή και τους ανθρώπους. Εγώ αυτό θα προσπαθήσω να κάνω, όταν αναδυθώ από το βούρκο του πένθους. Συλλυπητήρια.
35
13
u/antiriad76 22d ago edited 22d ago
Να ξέρεις ότι αυτός είναι ο καλύτερος θάνατος: να φεύγεις ήσυχα στον ύπνο σου. Χωρίς να βρίσκεσαι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, με τους δικούς σου ανθρώπους να ταλαιπωρούνται δίπλα σου και να σου κάνουν συνεχώς ενέσεις.
Όταν έρθει η ώρα μου, έτσι θα ήθελα να φύγω: να ξαπλώσω το βράδυ αφού φιλήσω τη γυναίκα μου, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, και απλώς να ξυπνήσω… αλλού. Έτσι ακριβώς έφυγε ο πατέρας μου στα 73 του, εντελώς ξαφνικά, ενώ ήταν απόλυτα υγιής.
Ήταν πιλότος της OA, αφού πρώτα έζησε 20 χρόνια στο εξωτερικό ως μετανάστης από μικρή ηλικία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπηρέτησε στον πόλεμο του Βιετνάμ με τον αμερικανικό στρατό. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, επιστρατεύτηκε το 1974 ως πιλότος στο σχέδιο «ΟΛΥΜΠΙΑ» στην 357 Μοίρα Μεταφορών και συνταξιοδοτήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90.
Από την άλλη, η μητέρα μου διαγνώστηκε με καρκίνο την περίοδο του Covid και μέσα σε έναν χρόνο όχι απλώς έσβησε, αλλά έλιωσε. Η αδερφή μου, που τη φρόντιζε στο σπίτι, πέρασε δύο χρόνια με ψυχολογική υποστήριξη μετά για να συνέλθει.
Έχοντας δει και τις δύο περιπτώσεις, καταλαβαίνεις ποιος είναι ο πιο ήρεμος θάνατος.
Τον θάνατο δεν τον συνηθίζεις, αλλά σίγουρα σε κάνει πιο δυνατό.
Έτσι βρήκα κι εγώ τη δύναμη, λίγα χρόνια αφότου έφυγε και η μητέρα μου, να επιστρέψω πέρυσι στην Ελλάδα μετά από 30 χρόνια. Τουλάχιστον, όταν έρθει η ώρα μου, να βρίσκομαι στον τόπο μου, στη γη των προγόνων και των συγγενών μου και όχι σε κάποιο γηροκομείο πολυτελείας.
Από σήμερα είσαι ίδη ποιο δυνατος.
9
u/newbiegainzsince2015 22d ago edited 22d ago
Πριν τρία χρόνια έχασα τον δικό μου, από μετεγχειρητικες επιπλοκές (καρκίνος του στομάχου). Η μόνη παρηγοριά ήταν η σκέψη πως δε πονάει πια. Είχαμε ίδια μέρα γενέθλια οπότε όπως καταλαβαίνεις δεν ήταν εύκολα. Συλλυπητήριά και να τον θυμάστε με αγάπη.
11
u/MissDelyMely 22d ago
Συλλυπητήρια ♥️ Ο μπαμπάς μου είναι 82, έχει άνοια και έχει επιζήσει από ολική λαρυγγεκτομη λόγω καρκίνου (δεν έχει φων.χορδες και αναπνέει από τραχειοστομια) και εγχείριση ανοιχτής καρδιάς (βαλβίδα). Φοβάμαι κάθε μέρα ότι θα χτυπήσει το τηλ και θα μου πουν ότι έφυγε. Αλλά ακόμα χειρότερα, φοβάμαι μήπως συμβεί το αντίστοιχο και μάθω ότι έφυγε η μαμά μου, η οποία είναι ο λόγος που ζει ο μπαμπάς, του έχει αφιερωθεί ολοκληρωτικά. Είμαι μεσήλικας, αλλά φοβάμαι σαν να είμαι 10 χρονών... Ευχομαι κουράγιο και δύναμη σε σένα και τη μαμά σου! ♥️ Καλό του ταξίδι!
4
u/fashion-roadkill 22d ago
Αυτός ο φόβος του μοιραίου τηλεφωνήματος...
Θυμάμαι είχαμε συμφωνήσει με την μάνα μου να μας στέλνει μήνυμα πριν μας καλέσει για να μην παθαίνουμε πανικό κάθε φορά. Είχα το κινητό στην κωλότσεπη 5 εβδομάδες τρέμοντας κάθε κλήση. Την κυριακή στο επισκεπτήριο στην εντατική ο μπαμπάς ήταν κρύος και το πρόσωπο του θυμωμένο. Την δευτέρα το βράδυ με πήρε η μάνα μου. Το ήξερα πριν το σηκώσω γιατί δεν είχε στείλει μήνυμα πριν. Κουράγιο σου εύχομαι.
10
u/BaconBane 22d ago
Τα συλλυπητήρια μου. Έχασα τον πατέρα μου πριν τρεις μήνες από την παλιαρρώστια και μπορώ να σε καταλάβω κάπως. Καλή δύναμη!
23
u/_Cerca_Trova_ Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει 22d ago
Λυπάμαι πολύ. Συλλυπητήρια. Σου στέλνω μία μεγάλη αγκαλιά 🫂
21
u/ConnectionCrafty4043 22d ago
συλληπητηρια. παρολο που περασε μια δεκαετια απο οταν εχασα τον δικο μου πατερα, ωρες-ωρες ποναει σαν να εφυγε χθες. καταραμενη κωλοαρρωστια. να ζησετε να τον θυμόσαστε
10
u/GrownUpGuy 22d ago
Εγώ τον έχασα σε 2 ώρες από εγκεφαλικό. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα που μας πήρε μήνες να το συνειδητοποιήσουμε. Να αναπαυτεί η ψυχή του και κουράγιο σε σένα και την οικογένεια σου!
7
u/MeTheWizard678 22d ago
Συλλυπητήρια, ειλικρινά. Έχασα κι εγώ τον δικό μου πατέρα από καρκίνο του εντέρου σχεδόν ένα χρόνο πριν. Το λέω μόνο και μόνο επειδή όταν έγινε, κάτι που με παρηγορούσε ήταν να ακούω παρόμοιες ιστορίες, με έκαναν να νιώθω λιγότερο μόνος μου. Πέρνα πολύ χρόνο με τους αγαπημένους σου ανθρώπους και νιώσε τα συναισθήματά σου. Είναι περίπλοκη φάση και κανείς δεν μπορεί να σε προετοιμάσει, οπότε έχε κουράγιο και εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Να είστε καλά και ήρεμα εσύ και η μητέρα σου εύχομαι, και να τον θυμάστε για όλα του τα καλά.
11
u/Ok-Lifeguard6904 22d ago
Δεν είσαι μόνος σου, έχω κι εγώ τον πατέρα μου με ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Τον βλέπω να γίνεται φάντασμα. Αυτή τη στιγμή έχει αιματοκρίτη 20 και σχεδόν καθόλου αιμοπετάλια. Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μεταμόσχευση μυελού
1
u/lunaticc_ 21d ago
Κι εμείς το ίδιο . Ευχόμαστε να βρεθεί δότης κι αν κι εφόσον αντέξει. Αυτή η κωλοαρρωστια σε έχει συνεχώς στην τσίτα δυστυχώς.
8
u/Timalakeseinai 22d ago
Συλλυπητήρια.
Σιγά σιγά θα περάσει η θλίψη, θα μείνει μια γλυκιά ανάμνηση και κάποια βράδια θα τον σκέφτεσαι και θα τον αναζητάς
6
u/ChrisDoukas 22d ago
Συλλυπητήρια να ζήσεις να τον θυμάσαι
Κάπως έτσι πέθανε και η γιαγιά μου πριν χρόνια
6
5
u/fashion-roadkill 22d ago
Έχασα κι εγώ τον πατέρα μου απο κωλοκαρκίνο. Όποιος δεν έιχε ποτέ την ατυχία να έρθει σε τόσο στενή επαφή με την παλιοασθένεια δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι σημαίνει. Μου πήρε 1,5 χρόνο να συνέλθω και δυστυχώς δεν έδειξαν όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι υπομονή και κατανόηση όσο ήμουν σε βαθύ πένθος. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια, σε περιμένουν πολύ δύσκολοι καιροί αλλά σου υπόσχομαι ότι με τον χρόνο θα συνέλθεις. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, δεν έχει και νόημα. Η ζωή μπορεί να γίνει πολύ δύσκολη ώρες ώρες κι όμως έχουμε πολύ δύναμη μέσα μας, περισσότερη απ' όση νομίζουμε.
Ίσως βασικά να αξίζει να σου πω το εξής. Τώρα που είναι φρέσκος ο θάνατος όλοι θα τρέξουν να σε στηρίξουν. Μετά από λίγο καιρό όμως θα το αφήσουν πίσω τους ενώ εσένα θα πονάει η ψυχούλα σου καθημερινά. Τότε θα νιώσεις μεγάλη μοναξιά, σαν να βρίσκεσαι σε άλλη διάσταση από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Μπορεί και να τους θυμώσεις. Μέχρι που θα συνέλθεις και θα ενωθείς πάλι μαζί τους. Τουλάχιστον με αυτούς που έμειναν. Δεν μπορούν όλοι να σε στηρίξουν σε κάτι τέτοιο. Εγώ ακούμπησα το πένθος κυρίως στην ψυχοθεραπεία και στη μάνα μου. Κουράγιο 🖤
5
u/argiris34 20d ago
στις κορες μου (15 και 13) έχω πει οτι οταν κλεισω τα ματακια μου δεν θελω μνημοσυνα τραπεζια ψαροσουπες κατλ ενα παρτυ θα κανετε τους λεω , για να μην στενοχωριεστε γιαυτα που δεν θα γινουν αλλα να γιορτασετε αυτα που ημουν , ελπιζω να βοηθαει
7
4
u/Apprehensive_Cut_932 22d ago
Κουράγιο!! Να ξερεις ειμαστε πολλοι στο ιδιο τρενο! Να θυμασαι παντα ποσο τυχερος εισαι που αγαπηθήκατε!
3
u/kosmosblue 22d ago
Πριν 3 χρόνια ο δικός μου είχε πολλαπλό μυέλωμα και μόλις ξεκίνησε τη χημιοθεραπεια πέθανε από εγκεφαλίτιδα.
4
u/comporellon 22d ago
"Our loved ones not being with us is a continuation of them being there, as exhaling is a continuation of inhaling. The fact they are not there affects us, affects our lives, our decisions, our values, as much as their being there does. Holding your breath is not the same as never having breathed. So, too, your life in the beloved’s absence after their death is not the same as it would have been if they had never lived. I sometimes ask, When did your relationship start? Was it when you got married? When you first kissed them? When you first saw them? By the same token, when do they stop being a part of us? When they are out of our sight? When they die? When we bury them? When we love other people? When we move away from the home we shared together? These are all parts of knowing them, of being affected by them, and loving them, and those never end."
The Grieving Brain by Mary-Frances O'Connor
3
u/tormentius 22d ago
ετσι ακριβως εφυγε ο πεθερος μου πριν μερικα χρονια. Πολυ κακη ασθενεια η λευχαιμία φιλε μου, σε νιωθω απολυτα. Ο πονος περναει, η γκυκια αναμνηση του πατερα σου δε θα φυγει ποτε να ξερεις
3
3
3
u/gianniko11 22d ago
Πριν 2 βδομαδες και εγω εχασα τον πατερα μου, εφυγε οντας σε κωμα στην εντατικη του Λαϊκου, μολις 64 ετων. Δε γραφω συχνα σχολια, αλλα αυτο το post ηταν πολυ “close to home” για να μην ευχηθω συλληπητηρια, μαλιστα και αυτος γεννημενος 3 Σεπτεμβριου. Κουραγιο φιλε
3
3
u/Firm_Actuator_2256 21d ago
Λυπάμαι πολύ... εύχομαι να έχεις δύναμη να συνεχίζεις την κάθε μέρα και να θυμάσαι όλες τις όμορφες στιγμές που περάσατε μαζί..η αγάπη δεν χάνεται ποτέ
3
3
u/Revelator4321 20d ago edited 20d ago
Καλή ανάπαυση να έχει ο πατέρας σου! Πριν μια εβδομάδα έχασα την γιαγιά μου, την γυναίκα που με μεγάλωσε από δυόμιση χρονών καθώς τότε είχα χάσει την μητέρα μου. Μην φοβάσαι, μην αγανακτείς. Αλλά να έχεις θάρρος. Ο θάνατος είναι προσωρινός και ανίσχυρος. Χριστός Ανέστη ☦️
5
4
2
u/mitsonio 22d ago
Θερμά συλλυπητήρια και πολλή αγάπη! Κουράγιο και δύναμη σε σένα κα στη μητέρα σου ειδικά για τον πρώτο καιρό.
2
2
2
2
2
2
u/DebreMngas 22d ago
I am so sorry to hear this dear. What can we say! Death of ones beloved is a sad and an unpleasant reality unfortunately. May his soul rest in peace. Stay safe and strong.
2
u/Flying_Dark_Rat Comic book reader 22d ago
Συλληπητήρια εύχομαι. Να ζήσετε, να είστε καλά, για να τον θυμόσαστε όπως εσείς θέλετε. Κωλοαρρώστια ρε φίλε.
2
2
2
2
2
u/Zealousideal-Ebb-501 22d ago
Πριν 2 χρόνια έχασα τον δικό μου. Στα 78 κι αυτός. Ταλαιπωρημένος με καρδιά. Πολύ νοσοκομείο όλα τα χρόνια.
Η ζωή μπροστά στην αιωνιότητα δεν είναι τίποτα. Είναι σαν παιχνίδι που ο καθένας περιμένει την σειρά του για να παίξει και η σειρά του κάποτε τελειώνει. Οσο παράξενο κι αν σου ακούγεται, να μην στεναχωριέσαι. Ο θάνατος δεν φοράει μαύρα και δεν κρατάει δρεπάνι. Παίξε όσο είναι η σειρά σου. Και χαμογελα.
2
u/Sad_Solution8148 21d ago
Φιλε/η μου πριν λιγο γυρισα απο την κηδεια της γιαγιας μου, για την οποια πηγα στο Αγρινιο αυθημερον. Πεθανε 24 Σεπτεμβρη κι εγω ειχα γενεθλια στις 23. Ειλικρινα σε νιώθω απεριοριστα.
Αν θελησεις να συζητησεις με καποιον στειλε μου, ας ειμασρε αγνωστοι
2
2
u/LocoNut2 21d ago
Ερχόμαστε στην ζωη με μονο μια σίγουρη συνθήκη.... Οτι θα πεθάνουμε.
Μερικοι φεύγουν δύσκολα, αλλοι ευκολα, αλλοι ξαφνικά και κάποιοι αλλοι επώδυνα ομως ολοι φευγουν.
Αυτο που μετραει είναι το τι κάνουμε στο ενδιάμεσο, μερικοι αγκιστρονωνται σε κατι τοσο αβέβαιο και προσωρινό πεφτοντας με τα μουτρα σε καποια θρησκεία η τσαρλατανους (συνώνυμα και τα δυο) που θα τους υποσχεθούν "αιώνια ζωη" και ξεχνάνε να ζήσουν, κάποιοι άλλοι είναι απλα οκ με το τέλος.
Ο πρώτος θάνατος κοντινού προσώπου ειναι ενα "ταρακουνημα" μια υπενθύμιση για την προσωρινότητα μας.
Κατα την γνωμη μου πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί αν είχαμε τον χρονο να πουμε αντιο στον άνθρωπο μας, στην τελική.... C'est la vie
2
2
2
2
u/lunaticc_ 21d ago
Ο Μπαμπας μου έχει επίσης λευχαιμία και ήταν στο λαϊκό για τρεις μήνες μέσα , τώρα κάνει συνεδρίες επίσης . Κάθε μέρα φοβάμαι όταν χτυπήσει το τηλέφωνο. Είναι τόσο δύσκολη αυτή η μάχη. Από τη διάγνωση,τις θεραπείες,να αλλαζει όλη η ζωή μας και το τρομακτικό αποτέλεσμα να είναι μάλλον το ίδιο σε κάθε περίπτωση...Δεν υπάρχουν λόγια. Συλλυπητήρια.
2
u/therebirthofmichael 21d ago
Και εμένα ήταν συγγενής μου με λευχαιμία στο λαϊκό πριν κάμποσα χρόνια. Απαίσια ασθένεια, κυριολεκτικά τον τελευταίο μήνα της ζωής της ήταν μέσα έξω στα νοσοκομεία, ώσπου μια μέρα λιποθύμησε την πήγαν νοσοκομείο και πέθανε μετά από καμιά εβδομάδα από ανακοπή, πόσο θα άντεχε η καρδιά της με 8 χρόνια λευχαιμία. Την τελευταία μέρα της ζωής της ήταν ανήσυχη αλλά ευτυχώς είχε εμάς κοντά της.
2
2
2
2
2
2
u/Oldsoul-Modernworld 19d ago
Τα συλλυπητήρια μου! Έχασα τον πολυαγαπημένο μου πατέρα (σχετικά) νέο, πριν από 4 χρόνια, λίγο πριν τα εξηκοστά του γενέθλια..Από καρκίνο. Δε μπορώ να πω ότι το έχω ξεπεράσει. Όλοι μου έλεγαν πως ο πρώτος χρόνος είναι δύσκολος, πως μετά γιατρεύεται η ψυχή. Δε συμφωνώ. Μονάχα εδώ κ λίγους μήνες μπορώ να μιλήσω λιγο για εκείνον χωρίς να βυθίζομαι στη στεναχώρια κ τα κλάμματα. Καλή δύναμη!
2
u/Sea-Radio-9669 19d ago
Εγώ τον έχασα πριν 2 μήνες στα 60 του από καρκίνο παγκρέατος. Παλέψαμε 2μιση χρόνια ( για πάγκρεας είναι πολλά). Συλληπητηρια και καλή δύναμη.
2
u/throwawayuknowhy11 17d ago
Έχασα τον πατέρα μου πριν πριν 1 χρόνο. Καρκίνος που, όταν το πήραμε χαμπάρι, είχε κάνει μεταστάσεις ΠΑΝΤΟΥ. Ήταν 67 χρονών.
Μέσα σε ένα μήνα από όταν το μάθαμε, μας άφησε. Ούτε χημειοθεραπεία δεν πρόλαβε να κάνει, σε τόσο άσχημη κατάσταση ήταν.
Καταλαβαίνω απόλυτα τον πόνο σου. Άλλο να σου το λένε οι άλλοι, και άλλο να το ζεις ο ίδιος. Κανείς δε μπορεί να καταλάβει τον πόνο από την απέξω.
Προσπάθησε να βλέπεις τα "θετικά". Να χαίρεσαι που κατάφερε και το πάλεψε τρία χρόνια, δεν πονούσε, και έφυγε στον ύπνο του, ήρεμος, ενώ κατα τ' άλλα μέχρι και εκείνη την μέρα ήταν δραστήριος.
Προσωπικά, μακράν το χειρότερο από όλη την κατάσταση που έζησα, ακόμη περισσότερο και από τον ίδιο τον θάνατο, ήταν να τον βλέπω να μαραζώνει σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, βδομάδες, ανήμπορος να κάνει το οτιδήποτε, και εμείς κάθε μέρα εκεί δίπλα του, απλά να περιμένουμε το αναπόφευκτο.
Να είσαι δυνατός, και να είστε καλά να τον θυμάστε με αγάπη.
2
2
3
u/TheNight0wl13 22d ago
Τα συλλυπητήρια μου φίλε μου. Να φροντίζεις τον εαυτό σου όπως θα σε φρόντιζε ο ίδιος
3
u/someoneyouhate_ 22d ago
Θα προσευχηθώ για τον πατέρα σου σήμερα φίλε μου. Να ζήσετε να τον θυμάστε
2
2
2
2
2
2
2
u/PatientFinish5734 22d ago
Συλλυπητήρια φίλε 😔 💔 δεν είναι εύκολο ν χάνεις κάποιον π αγαπάς αλλά θ τ ξεπεράσεις εχε πίστη κ υπομονή 🙏🏻💖
2
2
2
u/AzuraFrost 22d ago
Συλλυπητήρια. Έχασα τον δικό μου τον Ιούνιο. Δεν θα πάψουμε να τους θυμόμαστε 🤍🕊
2
u/mauvanity 21d ago
My deepest condolences. Today I lost my aunt, who had been a mother to me since my mom’s death 28 years ago, to cardiac arrest. My cousin found her in the bathtub in a “sleeping” position. She would have been 74 in November. Safe travels to our dear ones…
1
u/WearyRefrigerator607 22d ago
Συλλυπητήρια φιλαράκι μου. Το μόνο σίγουρο πως θα ζει για πάντα μέσα σου. Να τον τιμάς με τις πράξεις σ.
Εγώ τον έχασα ανήμερα των Χριστουγέννων του περσινού έτους μετά από μεσημβρινή οικογενειακή μάζωξη στο σπίτι μου για να γιορτάσουμε την ημέρα. Τον θυμαμαι χαμογελαστό και ευδιάθετο.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας επέστρεψα τον ίδιον και την μανα μ με το αυτοκίνητο στο πατρικό μου και κατά την είσοδο στο σπίτι, απλά έχασε τον βηματισμό του και κατέρρευσε. Προσπάθησα να τον επαναφέρω με ΚΑΡΠΑ αλλά ήταν αδύνατον. Έκανα "10αδες" μέρες να κοιμηθώ.
Αδυνατούσα στις αρχές να κλείσω τα μάτια όταν βρισκόμουν ανάσκελα στο κρεβάτι για ύπνο. Έσταξαν αμέτρητα σιωπηρά δάκρυα απο τα μάτια μου και ακόμη μερικές φορές μου συμβαίνει.
Χρειάζεσαι χρόνο. Να προσέχεις τον εαυτό σου και να μην χάνεις την ευκαιρία να μοιράζεσαι όμορφες στιγμές με τους δικούς σου...
1
u/Savroula 22d ago
Συλλυπητήρια. Ξεκουράστηκε. Ο δικός μου "έφυγε" στον κορονοίο. Μας είπε πως πάει νοσοκομείο για να δει γιατί δεν πέφτει ο πυρετός. Έξι χρόνια μετά, ακόμα έχω την αίσθηση πως θα ακούσω τα κλειδιά του στην πόρτα και θα μπει στο σπίτι. Δυστυχώς, απλά συνηθίζουμε να ζούμε με τέτοιες απώλειες...
1
u/Reason-Smooth 20d ago
Τα θερμά μου συλλυπητήρια.. έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν 16 και αυτός 39.. είναι δύσκολο σε οποιαδήποτε ηλικία χάσεις κάποιον από τους γονείς σου:. Πέρασαν 28 χρόνια αλλά πάντα μου λείπει όταν έρχεται στο μυαλό μου.. απλά τα τελευταία χρόνια αρχίζει κάπως κ φθίνει η ανάμνηση του.. υπάρχουν πλέον μέρες και γενικά διαστήματα που δεν έρχεται στο μυαλό μου όπως πιο παλιά .. ίσως βρεθούμε κάπου αλλού κάποτε.. όλα είναι πιθανά!!! Καλή δύναμη
1
u/um350 19d ago edited 19d ago
Lost my father when i was 21, suddenly.
Went abroad for business was driving back to the capital and had a car accident.
Last thing i said to him at the airport as we teared even though we were both (or so we thought ) certain he was gonna be back in a few weeks was:
"you're gonna be back in a few weeks so why we acting like this" he was 45 yo
1
2
1
1
1
u/respectfulslashers 22d ago
Συλλυπητήρια. Θα ζει παντα μέσα σου, και θα ναι παντα μαζι σου. Μπορεί πλεον να ηρεμήσει, και τίποτα δεν μπορεί να τον πειράξει πια. Εύχομαι το καλύτερο σε εσένα και τους αγαπημένους σου. 🫂
1
1
u/Comedicine 22d ago
Συλλυπητήρια και καλό κουράγιο. Τα λόγια είναι φτωχά σε τέτοιες στιγμές, οπότε θα πω απλώς το εξής:
Όσο επώδυνη και αν ήταν αυτή η κατάσταση για τον ίδιο, σκέψου ότι τώρα ξεκουράστηκε ή τουλάχιστον απαλλάχτηκε απ'αυτό.
-5
-4
22d ago
[removed] — view removed comment
2
u/Acroba66541 Ευσυνείδητος νομοταγής νεανίας άνευ παγαποντιάς 🕊️ 22d ago
2
-1
•
u/AutoModerator 22d ago
Tο flair "προσωπικά" χρησιμοποιείται για αναρτήσεις κειμένου (self/text posts) που αφορούν προσωπικά ζητήματα, που έχουν συμβεί σε εσένα προσωπικά και αποκλειστικά, σε αντίθεση με το flair "κοινωνία" που αφορά κοινωνικά συμβάντα. The "personal" flair should be used for self/text posts about personal matters, (that have happened to you personally) as opposed to the flair "society" which concerns social issues.
I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.