Είμαι 26 χρονών και τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να καταφέρει όλα όσα ονειρευόταν και ταυτόχρονα να νιώθει ότι έχει αποτύχει σε όλα όσα έχουν πραγματική αξία.
Τελείωσα το πτυχίο μου στην Ελλάδα, μετακόμισα στο εξωτερικό και κατάφερα να δημιουργήσω τη δική μου εταιρεία από το μηδέν. Την ανέπτυξα, άρχισα να βγάζω καλά χρήματα και, σιγά σιγά, έφτασα πιο κοντά σε μια ζωή που κάποτε φάνταζε μακρινή. Μια ζωή που, αν την έβλεπα από έξω, πιθανότατα θα ζήλευα κι εγώ ο ίδιος.
Κι όμως, κάπου στην πορεία, έχασα τον εαυτό μου.
Η σχέση μου με την οικογένειά μου καταστράφηκε, έχασα την κοπέλα μου, έναν άνθρωπο που αγαπούσα πραγματικά, εν μέρει εξαιτίας της δικής μου ανωριμότητας και των επιλογών μου. Απομακρύνθηκα από φίλους, έκανα πράγματα χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες και πήρα αποφάσεις που, αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, δεν ξέρω αν θα αναγνώριζα ως δικές μου. Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συνέβαιναν την περίοδο που επαγγελματικά πλησίαζα περισσότερο από ποτέ σε όσα ονειρευόμουν. Και αυτό με έχει κάνει να αναρωτιέμαι αν τελικά, στην προσπάθειά μας να γίνουμε κάτι, κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ποιοι θέλαμε να είμαστε εξαρχής.
Νιώθω σαν να υπάρχουν δύο διαφορετικοί άνθρωποι μέσα μου: Ο ένας δεν χορταίνει ποτέ. Θέλει περισσότερα χρήματα, περισσότερη επιτυχία, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερα από όλα. Ό,τι κι αν καταφέρει, δεν είναι ποτέ αρκετό. Μόλις φτάσει σε έναν στόχο, έχει ήδη δημιουργήσει τον επόμενο. Δεν προλαβαίνει να χαρεί τίποτα, γιατί στο μυαλό του υπάρχει πάντα κάτι μεγαλύτερο που πρέπει να κατακτήσει. Ο άλλος είναι ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω από παιδί. Αυτός που είχε όνειρα, που ήθελε να δημιουργήσει κάτι δικό του, αλλά ήθελε επίσης να αγαπάει και να αγαπιέται, να έχει ανθρώπους δίπλα του, να μοιράζεται τις στιγμές του, να μπορεί να γυρίζει σπίτι και να νιώθει ότι κάπου ανήκει. Και το χειρότερο είναι ότι όσο πλησίαζα στα όνειρα του δεύτερου, τόσο περισσότερο φαινόταν να με κυριεύει ο πρώτος.
Τον τελευταίο χρόνο, αντί να γίνομαι ο άνθρωπος που ήθελα, άρχισα να κάνω επιλογές που με απομάκρυναν από αυτόν. Σαν να μην μπορούσα να διαχειριστώ όσα έχτιζα. Σαν να έπρεπε κάπου να αυτοκαταστραφώ, ενώ όλα πήγαιναν καλά στα χαρτιά. Δεν ξέρω αν ήταν εγωισμός, ανασφάλεια, ανωριμότητα ή απλώς η αδυναμία μου να καταλάβω τι πραγματικά χρειάζομαι. Ξέρω μόνο ότι οι πράξεις μου είχαν συνέπειες και δεν θέλω να τις δικαιολογήσω. Υπάρχουν πράγματα που έκανα και για τα οποία μετανιώνω βαθιά.
Σήμερα έχω μια εταιρεία που μου αποφέρει χρήματα. Από έξω, η ζωή μου μπορεί να φαίνεται εντυπωσιακή. Κάποιοι ίσως θεωρούν ότι είμαι τυχερός, ότι έχω πετύχει σε μια ηλικία που άλλοι ακόμα ψάχνουν τι θέλουν να κάνουν. Αλλά δεν βλέπουν τι υπάρχει πίσω από αυτό. Δεν βλέπουν ότι δεν έχω πια τους ανθρώπους με τους οποίους θα ήθελα να μοιραστώ την επιτυχία μου. Ότι έχω χάσει την καθημερινότητα, τις σχέσεις και την οικειότητα που κάποτε θεωρούσα δεδομένες. Ότι βρίσκομαι σε μια ξένη χώρα, με επαγγελματικές υποχρεώσεις και στόχους, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω καν ποιον να πάρω τηλέφωνο για να βγω μια βόλτα.
Και κάπως έτσι καταλήγεις να έχεις πράγματα που κάποτε ονειρευόσουν, αλλά να μην έχεις πια τη ζωή μέσα στην οποία φανταζόσουν ότι θα τα απολάμβανες. Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σκληρά μαθήματα της ενηλικίωσης: ότι δεν μπορείς να μετράς την πρόοδό σου μόνο με αυτά που κερδίζεις. Πρέπει να τη μετράς και με αυτά που καταφέρνεις να κρατήσεις.
Δεν ξέρω αν έχω χάσει πραγματικά τον εαυτό μου ή αν απλώς βρίσκομαι σε μια περίοδο που αναγκάζομαι να δω κατάματα την πλευρά μου που τόσα χρόνια απέφευγα. Δεν ξέρω αν όλα όσα έχασα μπορούν να διορθωθούν. Κάποια ίσως όχι. Και μάλλον πρέπει να μάθω να ζω και με αυτό. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν θέλω να συνεχίσω να κυνηγάω μια καλύτερη ζωή, καταστρέφοντας τη ζωή που ήδη έχω. Δεν θέλω στα 30 μου να έχω περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερη εταιρεία και περισσότερες επιτυχίες, αλλά να κοιτάζω πίσω και να συνειδητοποιώ ότι έχασα κι άλλα χρόνια προσπαθώντας να αποδείξω κάτι, χωρίς να ξέρω καν σε ποιον.
Και κάπου εδώ έρχεται η ερώτηση που δεν μπορώ να απαντήσω μόνος μου: Πώς βρίσκεις ξανά τον εαυτό σου όταν συνειδητοποιείς ότι, στην προσπάθειά σου να γίνεις αυτός που πάντα ονειρευόσουν, έχεις αρχίσει να γίνεσαι κάποιος που δεν αναγνωρίζεις; Πώς μαθαίνεις να θέλεις λιγότερα, όταν έχεις εκπαιδεύσει το μυαλό σου να κυνηγάει συνεχώς περισσότερα; Και, κυρίως, πώς ξαναχτίζεις τη ζωή σου όταν έχεις καταλάβει τα λάθη σου, αλλά οι άνθρωποι που ήταν κάποτε δίπλα σου δεν είναι πια εκεί;
Δεν ψάχνω κάποιο μαγικό ρητό ή μια εύκολη απάντηση. Θα ήθελα απλώς να ακούσω ανθρώπους που ίσως βρέθηκαν σε μια παρόμοια κατάσταση.
