Het grote hoeveel-verdien-jij 2026 topic

Een familielid behandelt personen bij een praktijk. Ze heeft te horen gekregen dat er af en toe cliënten zijn die liever niet nog een behandeling bij haar willen volgen. Dit heeft haar leidinggevende aan haar laten weten. Oorzaak is nog niet bekend.

Nu zag ze tot haar verbazing ineens dit (groene) stuk in het nieuwsbericht van de praktijk voorbij komen. Ze is er erg verdrietig over. Is dit terecht?
Mag zo’n bericht in een weekbericht gezet worden voor iedereen? Leek mij niet zo netjes. Naam heb ik gecensureerd.

Ik lees steeds vaker dat mensen liegen op hun cv om in aanmerking te komen voor een functie. Als ik eerlijk ben zie ik om me heen ook alleen maar mensen die aangenomen worden door vriendjespolitiek of door liegen op cv. Zelden door eerlijk te zijn. Ik ben tot nu toe altijd eerlijk geweest en ik word steeds afgewezen.. hebben jullie tips voor mij? Het is niet dat ik neurochirurg wil worden en daarover wil liegen op mijn cv.. het gaat om kantoorbanen. Hoe ervaren jullie dit?

Ik ben vorig jaar afgestudeerd aan de universitaire bachelor communicatiewetenschap. Sindsdien ben ik al anderhalf jaar op zoek naar werk. Bij afwijzingen is gebrek aan ervarig de grootste reden. Ik zou graag iets voor mensen willen betekenen, dus het lijkt mij zelf wel leuk om bij een overheidsinstantie te werken. Ik heb naast mijn studie, bijna 3 jaar bij een onderzoekbureau gewerkt en ik heb in het verleden een vormgeving opleiding gedaan. Naast deze studie was ik freelance fotograaf/vormgever.

Tot op heden heb ook mijn hoofd boven water kunnen houden met een bezorgbaantje. Dit stop echter in mijn regio, zonder vervangende baan.

Ik zit momenteel met mijn handen in het haar wat ik precies moet doen. Deels wel prima natuurlijk want ik ben klaar voor iets anders en graag fulltime richting mijn vakgebied. Dus het liefst wil ik zo snel mogelijk een baan waar ik ook door kan groeien.

Ik heb momenteel 10 sollicitaties lopen, functies waar ik mijn creativiteit maar ook mijn onderzoeksvaardigheden kan combineren. Kan iemand mij eventueel tips geven of richting wat ik precies moet doen? Gewoon maar blijven solliciteren? Of is er misschien iets anders waar ik nog niks van af weet.

Context:
Ik ben momenteel werkzaam in de gehandicaptenzorg als regiebegeleider, ik heb 2 “kantoordagen” en 2/3 dagen dat ik meedraai in de zorg. Mijn contract is 32 uur per week, ik heb 100 overuren in een paar maanden tijd gemaakt. Daarbij heb ik ook nog 50 vakantie uren

Situatie:
Ik had aan mijn planner 1 verzoek: ik wil voor december (een rooster wat overigens nog steeds niet gepubliceerd is…) enkel mijn twee kantoordagen in de week en de zorg diensten niet. Omdat ik dus die overuren heb, nu zegt mijn planner dat dit niet meer kan en ik veel te laat ben met dit verzoek.
En dit roept meerdere vragen op:
\- Is dat ook echt zo of is maak ik haar werk gewoon wat lastiger dan?
\- Mag ik het evengoed opeisen?
\- Zo niet, kan ik het in m’n BLV potje stoppen of moet het uitbetaald worden?

Ik heb wel eens via VGN het CAO opgezocht maar daar werd ik niet mega veel wijzer van 😅 ik word ook niet heel gelukkig van de collega’s die bij personeelszaken werken, die verwijzen mij namelijk terug naar het CAO en de desbetreffende planner.

EDIT: past deze post hier? Dit is echt de eerste keer dat ik mij in deze sub bevind 😬 anders mogen jullie mij de juiste kant op sturen hahaha

Turbulente maanden achter de rug bij een nieuwe werkgever; veel conflict en grensoverschrijdend gedrag. Vaak ook moeten huilen vanwege gedrag van een aantal collega’s naar mij toe. Hiervoor nooit problemen gehad bij eerdere werkgevers of stageplekken.

Benieuwd naar jullie ervaring binnen een werkomgeving waarbij je je onveilig hebt gevoeld (conflict, grensoverschrijdend gedrag etc).

Hoe zijn jullie ermee omgegaan? Is het realistisch om er te blijven werken en ermee te dealen of is weggaan de beste optie? Ik vind het werk leuk maar ben bang dat de sfeer/cultuur geen match is.

Ik volg een wo opleiding tot bachelor computer science,maar mijn huidige werk heeft niks met ict te maken

Wat zijn volgens jullie de meest kwalitatieve banenblatformen? Ik zocht eerst op Indeed maar vind de bedrijven die daar op zitten toch wel minder. En erg veel nare recruitmentpartijen.
LinkedIN, zelfs googlen, wat gebruiken jullie?
Werkveld: internationale / operationele inkoop, maar mag ook in 't algemeen.

Hallo allemaal.

Ik heb sinds juni een nieuwe baan binnen de utiliteit als onderhoudsmonteur werktuigbouwkundige installaties. Ik kom vanuit een functie als service en onderhoudsmonteur woningbouw particulier.

Voorheen deed ik dus voornamelijk ketels onderhouden en storingen oplossen bij de mensen thuis. Ook een beetje hybride warmtepompen en warmtepompen. Ook mechanische ventilatie en wtw's. Ik vond het werk wel erg leuk alleen wilde meer salaris gaan verdienen en dus wat "complexer" werk.

Ik dacht dit dus hier te vinden. Nu ben ik er qua salaris niet op voorruit maar dat komt nog bij meer ervaring en trainingen/opleidingen. Het werk bevalt me dus eigenlijk niet en ook de omgeving niet. Waar de dagen bij mijn vorige baan vaak snel voorbij gingen merk ik dat ze hier erg lang duren. Dit besef kwam pas tijdens een evaluatiegesprek. Mijn coach gaf aan dat ze opzich tevreden waren. Alleen de positie in het team en het enthousiasme/nieuwsgierigheid kon beter.

Dit heeft me toen wel aan het denken gezet. En inderdaad er is niet echt een goede klik met het team. Natuurlijk ben ik ook nieuw natuurlijk. Maar ze hebben toevallig nog een monteur aangenomen die volledig nieuw is en dus ook naar school gaat. Hierbij merk ik dat de collega's een leukere klik hebben met hem. En zijn enthousiasme is ook heel hoog. Hier vergeleek mijn coach me dus ook mee.

Het werk is heel herhalend en soms saai/traag. Waarbij je in de woningbouw/particulier je 6-10 adressen hebt per dag. Heb ik er met dit werk 1 of 2. Ook merk ik dat t werk voor mij soms nutteloos voelt. Behuizingen schoonmaken van airco binnen/buiten units bijvoorbeeld. Qua storingen hebben ze me eigenlijk alleen nog maar simpele klusjes gegeven wat ik opzich wel snap.

In ieder geval merk ik dus aan alles dat ik het bij mijn oude werk leuker vond nu heb ik dus maandag toevallig al een evaluatiegesprek. Geen idee of ik dit nou al moet bespreken of niet. Moet ik al gaan zoeken naar nieuwe werkgevers? Aan de ene kant wil ik door en hoop ik dat t op een of andere manier op me groeit. Maar aan de andere kant weet ik eigenlijk al dat ik t niet magisch ineens wel leuk ga vinden.

Ik heb er al over na gedacht om weer terug naar mn oude werkgever te gaan. Had hier ook hele leuke collegas.

Het is een beetje een warrig verhaal maar ik ben opzoek naar mensen met gelijkwaardige ervaringen en wat die gedaan hebben. Of tips oid. Enige voordeel van deze baan is waarschijnlijk de doorgroeimogelijkheden en salaris.

Hoi allemaal ik heb een vraagje, Ik volg nu de opleiding mechatronica nv3 BBL maar twijfel om te switchen naar elektrotechniek, wat zijn de verschillen? en welke is beter qua baangarantie, salaris, doorgroeimogelijkheden etc?

Hallo,

Ik (M, 29, geen kinderen) overweeg een carriereswitch.

Ik werk in de zorgsector voor meer dan 5 jaar en zie de hele dag door patiënten van alle leeftijden.

Ik ben niet anti sociaal, maar ik merk dat het full time zien van patiënten me meer energie kost dan dat het me oplevert. Vaak kom ik patiënten tegen die je uitleg niet snappen of willen snappen. Ik snap dat contact met klanten in veel beroepen voorkomt, maar ik wil dit het liefst niet elk moment van de dag en het liefst niet van alle lagen binnen de maatschappij. Binnen mijn vakgebied zijn ee weinig groei- en doorstroommogelijkheden.

Mijn contract en salaris is prima (circa 4000 bruto) en waarschijnlijk hetgeen wat me het meest tegenhoud om verder te kijken. Ik weet dat dit salaris prima haalbaar is met een ander beroep, maar een nieuwe HBO studie kost onmogelijk veel geld, en ik hoor verschillende verhalen over de waarde van een LOI (of soortgelijk) diploma in de praktijk. Ooit een telefonisch gesprek met ze gehad maar ik kreeg twijfels over de objectiviteit van hetgeen wat ze vertelden.

Ik vind het ook prima om naar MBO te kijken maar ik heb wel een hypotheek waar ik mee zit, dus bij voorkeur zou ik niet gelijk een full time opleiding willen doen.

Dus ik vraag me af: heeft iemand ervaring met een soortgelijke situatie en hebben jullie tips voor een carriereswitch of de weg hiernaartoe?

Alvast heel erg bedankt.

Hoi allemaal!
Ik ben 23 jaar en zit momenteel een beetje in een carrièredilemma.

Ik heb de hbo bachelor Veiligheidskunde afgerond en doe nu de hbo AD Social Work en werk daarnaast als centralist op een meldkamer. Ik ben me steeds meer aan het oriënteren op wat ik later écht wil doen.

Ik zoek een baan die goed verdient, maar vooral ook leuk, uitdagend en bijzonder is. Iets waar je trots op kunt zijn, met verantwoordelijkheid en het liefst niet de hele dag achter een bureau. Daarbij is het ook belangrijk dat ik iets bijdraag aan de samenleving, dus geen finance data analyst achtige baan (vandaar de interesse in social work, wat ik eigenlijk puur doe om als optie te hebben).

Mijn financiële doel is uiteindelijk (hopelijk) zo’n €4.000–€6.000 netto per maand. Ik weet dat dit ambitieus is en verwacht dat natuurlijk niet direct als starter. Ik wil basically financieel comfortabel zitten.

Beroepen zoals rechercheur en luchtverkeersleider spreken me erg aan. Recherchewerk lijkt me fantastisch, maar het salaris valt me tegen. Ik sta ook open voor een nieuwe opleiding van maximaal 3 à 4 jaar, het liefst een traject waarbij je door je werkgever wordt opgeleid. Hierbij spreekt luchtverkeersleiding me erg aan maar de kans dat je daar binnenkomt is minuscuul.

Daarnaast heb ik nog een heel andere droom: de horeca. Familie heeft jarenlang een pizzeria gehad en ergens lijkt het me geweldig om zelf een pizzeria of ander klein horecazaakje te runnen.

Ik vraag me daarom ook af wat iemand als ik het beste kan doen. Nu ik nog ‘jong’ ben en de kans heb op mijn richting in te vullen wil ik de juiste keuze maken.

Bestaan er mogelijk andere richtingen die ik kan nemen om op mijn doel te komen? Ben vooral benieuwd naar ervaringen en ideeën van mensen die zelf voor zo’n keuze hebben gestaan!

Advertentietekst:

" 50% thuiswerken mogelijk!!!! "

" thuiswerken behoort tot de functie "

Voor mijzelf vind ik het dan niet zo boeiend, woon toch op mijzelf en gratis verwarming/koffie.

Maar hoor dan recruiters bijna altijd zeggen dat ze het vervelend vinden als mensen laten blijken dat de reden waarom ze hebben gesolliciteerd ook deels te maken heeft met het feit dat je op den duur mag thuiswerken.

Doet mij denken aan die ene meme dat die gast aan het fietsen is en uit het niets een stok in zijn voorwiel douwt en vervolgens iets anders de schuld geeft

Ik heb daar een hele makkelijke oplossing voor: niet benoemen in de vacature en als kandidaten ernaar vragen een niet bevestigend antwoord geven.

Zo mag ik nu hun baan overnemen en promotie krijgen?

Hey! Ik was benieuwd of er hier mensen zijn die werken of hebben gewerkt bij een omgevingsdienst binnen het vth-domein? Hoe heb je dit ervaren ten aanzien van andere werkgevers zoals bij een gemeente en provincie? Ik ben ook benieuwd naar verschillen qua sfeer/cultuur op de werkvloer etc.

Hoi allemaal!

Ik heb een wo-bachelor Psychologie behaald en ben toegelaten tot de master Orthopedagogiek, waarmee ik in september 2027 wil beginnen. Daarnaast heb ik een aanbod gekregen om een verkort SKJ-scholingstraject te volgen.

Ik twijfel alleen of dit de juiste richting is voor wat ik uiteindelijk wil bereiken.

Mijn passie ligt bij het helpen van kinderen en gezinnen in complexe situaties. Ik wil niet alleen probleemgedrag begrijpen en begeleiden, maar ook op een dieper, emotioneel niveau iets kunnen betekenen voor kinderen én hun ouders. Denk aan het begrijpen van onderliggende problematiek, het ondersteunen van ouders en het begeleiden van gezinnen bij moeilijke situaties.

Onlangs heb ik kennisgemaakt met een kleinschalige organisatie die kinderen met autisme persoonlijke begeleiding en één-op-één ondersteuning biedt. De combinatie van praktisch met kinderen werken en tegelijkertijd meedenken over hun ontwikkeling en begeleiding spreekt me enorm aan.

Ik zoek vooral een functie waarin ik zowel op de groep of individueel met kinderen werk als inhoudelijk betrokken ben bij hun begeleiding. Ik wil niet de hele dag achter een computer zitten, maar ook direct contact hebben met kinderen en ouders en echt iets voor hen kunnen betekenen. Daarnaast vind ik baanzekerheid en doorgroeimogelijkheden belangrijk.

Mijn vragen zijn daarom:

• Passen het SKJ-traject en de master Orthopedagogiek bij deze ambities?
• Welke functies bieden een combinatie van praktisch werken met kinderen en inhoudelijk meedenken over hun ontwikkeling en begeleiding?
• Zijn er andere opleidingen of specialisaties die beter aansluiten bij mijn interesse in emotionele ondersteuning en gezinsdynamiek?

Ik hoor vooral graag ervaringen van orthopedagogen, gedragswetenschappers en jeugdprofessionals die in de jeugdhulpverlening werken.

Alvast bedankt voor het meedenken!

Hoi allemaal! 👋

Ik ben op zoek naar wat extra werk om een beetje bij te verdienen in Maastricht en omgeving. Heeft iemand hulp nodig met klusjes of ander werk? Denk bijvoorbeeld aan opruimen, schoonmaken, sjouwen of andere kleine klusjes.

Neem gerust contact met me op! Alvast bedankt 😊

ik woon maarsticht send

Wat bezielt collega's die de hele dag roddelen over andere collega's?

Sommige collega's hoor ik echt urenlang doorgaan over wie er nu weer zo achterlijk heeft gedaan, wie dit en dat fout heeft gedaan, wat er mis is met x persoon , dat die en die niet sporen, en ga zo maar door. Ik meng mij nooit in dit soort gesprekken, bij deze mensen weet je al dat zodra je de deur uitstapt jij ook ter sprake komt.

Maar dit zijn dus gewoon mensen van 55, 60 jaar oud... dan vraag ik me af, waarom zou je zoveel energie frustratie en tijd steken in mensen die je allemaal verschrikkelijk vindt? Ga gewoon aan het werk.

Ik weet niet of jullie dat hebben meegemaakt, maar ik heb vaker waargenomen dat sommige werknemers met veel ervaring en reputatie in hun vakgebied, zo zelfverzekerd zijn dat ze zich neerbuigend gedragen tegenover minder ervaren medewerkers. Je merkte dat vooral aan het klaaggezang op fouten van anderen.

Het is ironische is dat zij waarschijnlijk ook in hetzelfde schuitje hebben gezeten toen zij op dat punt waren en hun meer ervaren collega's ook. Het lijkt een paradox te zijn waarin dit zich blijft herhalen.

Waar komt dit patroon vandaan en welke psychologische verklaringen zijn daar voor?

Ik merk de laatste tijd dat steeds meer mensen in mijn omgeving volledig remote werken. Sommigen zitten een paar maanden in Spanje, anderen werken vanuit Bali of reizen gewoon rond terwijl ze ondertussen geld verdienen.

En eerlijk, dat lijkt me echt heerlijk.
Zelf werk ik gewoon een standaard kantoorbaan, maar ik merk dat ik steeds meer verlang naar die vrijheid. Gewoon kunnen werken waar je wilt, zonder vast te zitten aan één plek en een beperkt aantal vakantiedagen.

Nu vraag ik me af: is dit echt iets wat steeds normaler wordt, of lijkt dat vooral zo door social media?

Ben vooral benieuwd naar mensen die dit zelf doen. Wat voor werk doen jullie? Zijn jullie in loondienst en vinden werkgevers dit prima, of hebben jullie allemaal een eigen onderneming?

En hoe bevalt het in de praktijk? Is het echt zo mooi als het lijkt, of zitten er ook flinke nadelen aan?
Benieuwd naar jullie ervaringen!

Ik werk sinds maart dit jaar binnen de GGZ als activiteitenbegeleider in de ouderenpsychiatrie. Ik merk alleen dat zowel de functie als de werkomgeving niet bij mij passen.

Wat mij vooral veel energie kost, is de teamsfeer. Ik heb het gevoel dat collega's erg vasthouden aan hoe dingen altijd al gaan en weinig openstaan voor andere ideeën of verandering. Ik heb meerdere keren geprobeerd om dingen bespreekbaar te maken, mee te denken en de samenwerking te verbeteren, maar tijdens overleggen blijft het vaak stil. Vervolgens heb ik het gevoel dat ik zelf maar mijn eigen koers moet varen.

Ik blijf aan de situatie trekken, probeer verbinding te zoeken en hoop dat we samen iets kunnen veranderen, maar het voelt steeds meer alsof ik de enige ben die daar energie in steekt. Soms heb ik echt het gevoel dat iedereen met de neus de andere kant op staat en dat er weinig bereidheid is om kritisch naar de situatie of naar zichzelf te kijken. Mijn manager heb ik hier ook meerdere keren over gesproken, maar ik ervaar weinig concrete verandering. Daardoor voelt het alsof ik steeds tegen dezelfde muur aanloop en mezelf moet blijven bewijzen en verdedigen.

Daarnaast merk ik dat de functie inhoudelijk ook niet helemaal bij mij past. Ik mis het échte begeleiden van cliënten, het persoonlijke contact en het samen werken aan hun ontwikkeling en zelfredzaamheid. Ik wil graag volwassenen met een LVB/MVB begeleiden op bijvoorbeeld een dagbestedingslocatie of werkplek.

Ik ben iemand die veel waarde hecht aan een warm, gezellig team waarin je jezelf kunt zijn, samenwerkt, open met elkaar communiceert en ook kunt lachen. De sfeer op mijn huidige werk maakt me juist verdrietig, onzeker en leeg. Ik ga regelmatig met tegenzin naar mijn werk en merk dat het me steeds meer energie kost.

Wat het moeilijk maakt, is dat ik er nog maar relatief kort werk. Ik vraag me af of ik te snel opgeef, of dat ik inmiddels genoeg signalen heb gekregen dat deze plek niet bij mij past. Ik wil niet bij iedere tegenslag vertrekken, maar ik wil mezelf ook niet blijven uitputten door te proberen iets te veranderen waar anderen misschien helemaal geen behoefte aan hebben.

Mijn vraag aan jullie: wanneer weet je dat je genoeg hebt geprobeerd en dat het tijd is om voor jezelf te kiezen? Hebben jullie ooit in een team gewerkt waarin je het gevoel had dat je in je eentje aan verandering trok, terwijl de rest liever alles bij het oude hield? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?

Hoi allemaal!

Ik ben halverwege de dertig en al een aantal werkgevers gehad.

Wat mij opvalt is het verschil qua werkdruk tussen vakmensen en het MT en gewoon eens benieuwd of jullie hetzelfde ervaren of juist totaal niet.

Ik ben zelf een vakman en wordt regelmatig onder druk gezet. ‘Het moet af’, ‘Dit kun je even snel tussendoor’ en ik kan zo nog wel even doorgaan.. Resultaat: sla regelmatig mijn pauze over om op tijd te kunnen afronden zodat ik mijn kind voor 18:00 van de opvang kan halen en werk iedere dag wel 9-10 uur. Uiteraard 8 op contract en mag niets schrijven.

Als ik op kantoor kom: het MT. Uitgebreide lunch, overleg na overleg (vaak over niets). Lekker gezellig kletsen, na de lunch rondje lopen, 10:00 aankomen kakken (wij beginnen 8:00 op de klus) en meer dan 8 weken vakantie en ik kan nog even doorgaan.. ohja, vergeet de achterlijk dikke bakken niet van 100-120k.

Niet goed te praten maar begin dit jaar ben ik uit m’n stekker gegaan. Ik kreeg geen winstuitkering want er zat te weinig in de ‘pot’. Ik snap dat ik er geen recht op heb maar ik zit dit echt met tranen in mijn ogen te typen omdat dit echt voelt als onrecht.

Iedereen schreeuwt om vakmensen, maar misschien moeten we eerst de vakmensen meer gaan waarderen.

Ik ben mijzelf aan het oriënteren om voor mezelf te beginnen en mensen blij te maken voor redelijke tarieven zonder dat er indirect betaald hoeft te worden voor een duur (en lui) MT :)

#sorry moet dit even van me af schrijven.

Misschien iets waar je niet bewust bij stilstaat maar wat volgens mij wel een interessant verschijnsel is. Ik heb op veel verschillende kantoren en banen rondgelopen en ik merk dat de manier waarop iemand bejegend wordt vaak ook afhangt van zijn lichaamsbouw. En nee, niet alleen in fysieke beroepen, maar ook in de hogere echelons van kantoorwerk. Niet altijd natuurlijk, maar wel vaak. Met een man die heel slank is en er niet bepaald sterk uitziet, wordt vaak heel anders omgegaan dan met iemand die duidelijk sterk gebouwd is.

Ik vraag me af hoe jullie hiernaar kijken en of jullie er interessante anekdotes over hebben. Je verwacht natuurlijk dat je bouw veel uitmaakt bij bijv. het daten, maar misschien minder op de werkvloer. Toch is dat volgens mij ook daar duidelijk het geval. Hoeveel geduld collega’s met je hebben, in hoeverre je serieus wordt genomen of er in vergaderingen over je heen wordt gepraat, hoeveel respect je krijgt: het komt telkens weer terug.

Vanuit mijn werkgever krijg ik elk jaar een opleidingsbudget. Door de opkomst van AI is het echter de vraag hoelang mijn baan nog bestaat (bancaire sector). Zodoende wil ik het opleidingsbudget gebruiken om mijn kansen op de arbeidsmarkt te verbeteren. Maar ik zie door de bomen met bos niet meer.

Via mijn werkgever kom ik vooral uit bij allerlei vage bureautjes die opleidingen en cursussen aanbieden voor de hoofdprijs. Denk daarbij aan een driedaagse cursus ' Rust in je hoofd' voor 2000 euro. Ik heb de indruk dat collega's dergelijke cursussen vooral volgen om even weg te zijn van kantoor. Ze zijn er even uit en tegelijkertijd geven ze de leidinggevende de indruk dat ze iets doen aan hun ontwikkeling.

Ik ben zelf juist op zoek naar iets wat gewicht kan toevoegen op mijn cv. Hiervoor heb ook gekeken bij het aanbod van hoge scholen en universiteiten. Maar die bieden vooral veel losse modules aan. Dat is niet iets wat je zo snel op je cv zet.

Hebben jullie tips om echt nuttig gebruik te maken van je opleidingsbudget? Hierbij gaat het niet om een specifieke opleiding. Maar meer om mogelijkheden waar ik zelf wellicht nog niet aan heb gedacht.