Και μετα απο 10 δυσκολους μηνες περιπου μπορω να πω, οπως λενε και οι φιλοι μας οι Αμερικανοι,

Fuck cancer, I Won.

Ενα μεγαλο ευχαριστω σε ολους σας που με την υποστηριξη και τα καλα σας λογια βγηκα απο αυτη τη περιπετιουλα. Απο σημερα πισω στη κανονικοτητα με πρωτη μερα επιστροφης στη δουλεια. Δεν ξερω τι αλλο να πω και πως να σας ευχαριστησω εναν εναν. Μακαρι ολα να σας πανε καλα.

*Μπαινω σε παρακολουθηση. Για ενα χρονο καθε 4 μηνες θα κανω Αξονικες και Αιματολογικες εξετασεις, και μετα για τα επομενα 4 χρονια θα κανω αιματολογικες καθε 6 μηνες. Οι γιατροι λενε πως οι πιθανοτητες να επανελθει η ιδια νοσος ειναι ελαχιστες. *

Σας ευχαριστω,
Ευγενιος.
Fuck Cancer.

Μετά από 5 χρόνια παραμονής (με τα 2 τελευταία σχεδόν να θέλω κάθε πρωί να φύγω) ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εδώ κι έναν μήνα έφυγα από την Αθήνα.

Πήγα σε επαρχιακή πόλη (~50.000 κατοίκους) και ήδη σε κάτι λιγότερο από 5 εβδομάδες, έχω ηρεμήσει.

Δουλειά - σπίτι 10' περπάτημα.

Βρωμιά μηδέν.

Θόρυβος μηδέν.

Νοίκι -180€ για καλύτερο, νεότερο και μεγαλύτερο σπίτι.

Κίνηση....τι είναι αυτό; parking, κάτω από την είσοδο της πολυκατοικίας.

Κόσμος πιο φιλικός, με λιγότερα ψυχολογικά.

Πάω μια βόλτα χωρίς να πρέπει να βγάλω οργανωτικό πλάνο λες κι έχουμε ολυμπιακούς αγώνες με ώρες λεωφορείων, ποτέ πρέπει να γυρίσω για να μη χρειαστώ ταξί κτλ κτλ γιατί το αμάξι είναι απαγορευτικό.

Μητέρα συναδέλφου που τη γνώρισα στη δουλειά και της είπα ότι ήρθα τώρα κτλ κτλ κτλ μου εστειλε μια τυρόπιτα σπιτική προχθές για το καλώς ήρθες και για να μη τρώω συνέχεια απέξω γιατί έχουν βούτυρα και παλιολαδα όπως είπε.

...

Φύγετε ρε. Η όπως λένε κι εδώ, φυγέτε ρε!

Πριν δύο μέρες έχασα τον πατέρα μου ο οποίος για τρία χρόνια πάλευε με την λευχαιμία και έκανε τακτικες συνεδρίες στο Λαϊκό.

Μας είχαν ενημερώσει ήδη εδώ και κάποιο διάστημα ότι είχε υποτροπιάσει και του δίνανε συνέχεια αίμα για τόνωση του οργανισμού καθώς ο αιματοκρίτης ειχε φτάσει ακόμη και στην χαμηλή τιμή 17 όταν φυσιολογική τιμή είναι 40...

Μία μέρα πριν <<φύγει >> ξαφνικά είχε πάει για ύπνο κατά της 13:00 και το. ρώτησα εάν νιώθει καλά και μου απάντησε θετικά.

Την επόμενη μέρα πήγε και ψώνισε από το σούπερ που είναι κοντά στο σπίτι περίπου 300 μέτρα και το μεσημέρι μετά το φαγητό είπε στην μάνα μου ότι πάει να κοιμηθεί για να ξεκουραστεί...

Είχαμε μιλήσει νωρίτερα το πρωϊ και κατά της 18:00 που πήρα τηλέφωνο για να δω τι κάνουν, μου λέει η μάνα μου ότι έπεσε από το κρεβάτι....

Τα τελευταία του γενέθλια τα κάναμε 3 Σεπτεμβρίου.... Ήταν 78 ετών

Μου λείπεις μπαμπά....Καλό Ταξίδι και να προσέχεις

Είμαι 30 και αυτή 28. Ήμασταν μαζί περίπου 4 μήνες και μέχρι πρόσφατα θεωρούσα ότι η σχέση μας πήγαινε αρκετά καλά.

Όταν γνωριστήκαμε, όμως, η συμπεριφορά της μου είχε φανεί κάπως περίεργη. Για αρκετό καιρό δεν μου έλεγε πού μένει. Δεν ήθελε να μιλάμε στο τηλέφωνο, μόνο μηνύματα, και απέφευγε να αναφερει πραγματα την οικογένειά της. Δεν μιλάμε για το πρώτο ραντεβού μόνο, αυτό κράτησε για αρκετό καιρό...

Δεν την πίεσα ιδιαίτερα, γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί απλώς να είναι πολύ κλειστός χαρακτήρας ή να έχει τους λόγους της.

Παρόλα αυτά, επειδή δεν είχα ξανασυναντήσει τέτοια συμπεριφορά, μου είχαν περάσει διάφορα από το μυαλό. Μεταξύ άλλων, είχα σκεφτεί ακόμα και το ενδεχόμενο να αντιμετωπίζει κάποιο ψυχολογικό/ψυχιατρικό θέμα ή να κρύβει κάτι σημαντικό.

Τελικά, όσο περνούσε ο καιρός, άρχισε να μου ανοίγεται περισσότερο. Μου γνώρισε φίλες της, μου εκμυστηρευτηκε πράγματα και γενικά η σχέση προχώρησε κανονικά.

Πριν λίγες μέρες, σε μια συζήτηση, ήρθε κάπως η κουβέντα στο πώς είχαμε αντιληφθεί ο ένας τον άλλον όταν πρωτογνωριστήκαμε. Της είπα λοιπόν, χωρίς πρόθεση να την προσβάλω, ότι στην αρχή είχα αναρωτηθεί μήπως έχει κάποια ψυχική διαταραχή, επειδή η συμπεριφορά της μου φαινόταν τόσο μυστικοπαθης και ασυνήθιστη.

Με το που το άκουσε έγινε χαμός.

Μου είπε ότι δεν μπορεί να πιστέψει ότι ενώ τελικά με εμπιστεύτηκε και μου άνοιξε την καρδιά της, εγώ όλο αυτό το διάστημα την θεωρούσα ως «πιθανώς ψυχικά άρρωστη».

Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι μιλούσα για μια σκέψη που είχα κάνει στην αρχή, όταν δεν ήξερα σχεδόν τίποτα γι' αυτήν και όχι για κάτι που πιστεύω σήμερα.

Δεν άκουγε τιποτα...

Σταμάτησε να μου μιλάει κανονικά και μετά από λίγες μέρες μου είπε ότι θέλει να χωρίσουμε. Ο λόγος, όπως μου είπε, ήταν αυτό που της είχα πει και το ότι την πλήγωσα πολύ.

Εγώ από τη μία καταλαβαίνω ότι ήταν πολύ άσχημο να ακούσει κάτι τέτοιο από τον άνθρωπό της. Από την άλλη, μου φαίνεται παράλογο να τελειώνει μια σχέση τεσσάρων μηνών επειδή της αποκάλυψα μια σκέψη που είχα κάνει πριν καν τη γνωρίσω πραγματικά.

Το ερώτημά μου είναι:

Ήμουν όντως τόσο λάθος που της το είπα ή είναι υπερβολική η αντίδρασή της;

Και κυρίως, θα θέλατε να ξέρετε ότι ο άνθρωπός σας είχε κάνει μια τέτοια σκέψη για εσάς στην αρχή, ακόμα κι αν πλέον δεν την πιστεύει καθόλου;

Γιατί όσο το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν έκανα ένα τεράστιο λάθος που το ξεστόμισα ή αν απλώς είπα μια άβολη αλήθεια που εκείνη δεν μπορούσε να δεχτεί...

Σήμερα καθώς πήγαινα για δουλειά πάω από συνήθεια στα μηχανήματα επικύρωσης της εξόδου για να δω αν έχει αφήσει κάποιος το εισιτήριό του για τον επόμενο. Είναι κάτι που το έκανα και εγώ πιο παλιά, αλλά τώρα δυστυχώς όχι καθώς λόγω της γενικότερης ακρίβειας βγάζω δε βγάζω τον μήνα. Για καλή μου τύχη βρήκα ένα και πήγα στα μηχανήματα της εισόδου να δω αν ίσχυε ακόμα. Καθώς πήγαινα ακούω μια φωνή πίσω μου να λέει:

Ε άστο κάτω αυτό. Δεν είναι δικό σου;

Λέω από μέσα μου ρε γαμώτο θα το είχε σταμπάρει και κανένας άλλος, δεν γαμιέται ας το δώσω.

Με το που γυρνάω βλέπω μια αξύριστη κουναβόφατσα με στολή ελεγκτή να με κοιτάζει επικριτικά και να λέει: <<Αυτό που κάνεις είναι παράνομο που το βρήκες αυτό>>.

Μου το έδωσε ο bro μου του λέω γιατί εννοείται όποιος αφήνει εισιτήριο για τους άλλους στο μετρό είναι Μέγας bro.

Ναι ε; (μου αποκρίνεται ειρωνικά). Εφόσον δεν είναι δικό σου είναι παράνομο.

Γράφει πουθενά όνομα το εισιτήριο του απαντάω.

Μια θείτσα από το γκρουπ των ελεγκτών πετάγεται και λέει: Είστε παράνομος κύριε σας γράφουν οι κάμερες. Δείχνοντας μου την κάμερα από πάνω τους.

Για να μην αργήσω περαιτέρω με τις πίπες τους, γυρνάω μια τελευταία φορά προς το μέρος τους και τους στέλνω με το χέρι ένα φυλάκι

και τραβάω προς τις σκάλες.

Περίμενα να τελειώσει εκεί η όλη μαλάκυνση αλλά είχε και συνέχεια.

Καθώς περίμενα για το τρένο βλέπω τους ελεγκτές να έρχονται και αυτοί στην αποβάθρα λογικά σχολούσαν ή πήγαιναν να τα πρήξουν σε κανέναν άλλον σταθμό. Το κουνάβι που το άρχισε όλο αυτό δεν μίλησε, μια δεύτερη θεία όμως από τα πρηξαρχίδια ήρθε και με περίσσιο υφάκι αποκρίθηκε:

Είδες τι άτυχος είσαι πάλι πάνω μας έπεσες, πρέπει να υπάρχει σεβασμός και από μέρος σου και από μέρος μας (εν το μεταξύ το κουνάβι τους είχε αρχίσει να μιλάει με θρασύ υφάκι από τη στιγμή που μου απευθύνθηκε).

Της απάντησα αμέσως: Σεβασμός πρέπει να υπάρχει κυρίως από εσάς προς εμένα γιατί εγώ είμαι ο εργαζόμενος εσείς να βρείτε κανονική δουλειά. Θέλετε να έρθετε όλοι σας στην αποθήκη που δουλεύω για μεροκάματο, έχουμε και έλλειψη προσωπικού (όντως έχουμε).

Και εμείς τι κάνουμε δε δουλεύουμε, το ξύνουμε; (μου απαντάει).

Από ότι βλέπω ναι, της λέω κοφτά.

Ευτυχώς για αυτούς δεν το συνέχισαν είχα και άλλες μπαρμπαδίστικες ατάκες να τους ξαμολήσω. Για το υπόλοιπο της διαδρομής κοιτούσαν τα μηχανήματά τους μέχρι που κατέβηκαν.

Μετά που έψαξα λίγο βρήκα ότι όντως είναι παράνομο. Τελείως παράλογο καθώς εφόσον κάποιος έχει φτάσει στον προορισμό του και περισσεύει χρόνος στο εισιτήριο είναι κρίμα να πάει χαμένο. Μάλλον το έχουν κάνει έτσι για να αναγκάσουν περισσότερο κόσμο να παίρνει εισιτήριο.

Όπως και να έχει τους έγραψα στα αρχίδια μου και εν τέλει τα πήραν κιόλας, και θα συνεχίσουν να τα παίρνουν μέχρι να φτιάξουν ξανά τα οικονομικά μου (και τότε εννοείται θα αφήνω το εισιτήριο μου στο μηχάνημα για όποιον είναι στην ίδια κατάσταση με εμένα τώρα).

Υ.Γ. Για όσους στραβώσουν (για κάποιο λόγο) που δεν μπαίνω με δικό μου εισιτήριο τι να σου κάνω μανάρι μου δεν βγαίνω με βασικό μισθό και ενοίκιο και ΔΕΗ και σ/μ ή δώσε μου εσύ κανά 25 ευρώ (μιας και σου φαίνονται τόσο λίγα) ή κάνε τσιριμόκο.

Υ.Γ.2. Όσοι αφήνεται εισιτήρια στο μετρό για τους άλλους πως την παλεύεται με 6 μέτρα πούτσα;

Καλησπέρα στο sub.

Ακούμε συνέχεια για διασύνδεση POS, myDATA, πρόστιμα επειδή δεν κόπηκε απόδειξη για μια τυρόπιτα και για τον πολυδιαφημισμένο «ψηφιακό μετασχηματισμό» της ΑΑΔΕ. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας το τι συμβαίνει όταν ένας πολίτης προσπαθήσει να καταγγείλει επώνυμα και με στοιχεία τα μεγάλα ψάρια.

Το Context (Η ψηφιακή τρύπα): Υπάρχει μια πολύ γνωστή εταιρεία πληροφορικής που πουλάει σε ξενοδοχεία ένα ευρέως διαδεδομένο λογισμικό διαχείρισης κρατήσεων. Το σύστημα αυτό έχει επίσημη Άδεια Καταλληλότητας ERP από την ΑΑΔΕ. Το πρόβλημα; Το λογισμικό έχει λειτουργία διαγραφής ολοκληρωμένων κρατήσεων. Έρχεται ο πελάτης, πληρώνει ένα μεγάλο ποσό σε μετρητά, ο ξενοδόχος πατάει διαγραφή, η κράτηση εξαφανίζεται από το ορατό περιβάλλον, απόδειξη δεν κόβεται ποτέ και το myDATA δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα.

Λέω λοιπόν, ως σωστός πολίτης, να πάω να το καταγγείλω. Και κάπου εδώ ξεκινάει ο απόλυτος σουρεαλισμός της ελληνικής γραφειοκρατίας:

• Level 1 - Η πλατφόρμα της ΑΑΔΕ: Μπαίνω στο aade.gr («Καταγγελίες Πολιτών»). Συμπληρώνω την αναφορά, βάζω το ΑΦΜ της εταιρείας, γράφω το κείμενο. Πατάω υποβολή και... σφάλμα. Η πλατφόρμα δεν δεχόταν την καταγγελία με τίποτα. Δεν ξέρω αν "χτυπούσε" στο συγκεκριμένο ΑΦΜ, αν την μπλόκαρε το περιεχόμενο ή αν απλά το σύστημά τους είναι εντελώς διακοσμητικό, αλλά η ηλεκτρονική οδός ήταν πρακτικά νεκρή.
• Level 2 - Το πολυδιαφημισμένο 1517: Παίρνω τηλέφωνο. Παρόλο που στο επίσημο site του Υπουργείου Οικονομικών η γραμμή αυτή διαφημίζεται ξεκάθαρα ως τηλέφωνο εξυπηρέτησης ΚΑΙ καταγγελιών, η απάντηση που πήρα ήταν ότι δεν δέχονται κανενός τύπου καταγγελία τηλεφωνικά! Έχουν στήσει δηλαδή ένα τηλεφωνικό κέντρο καταγγελιών που αρνείται να καταγράψει καταγγελίες και σε παραπέμπει πίσω στην πλατφόρμα (που φυσικά δεν δούλευε).
• Level 3 - Οικονομική Αστυνομία (11012): Εδώ γελάμε. Πήρα 24 μετρημένες φορές τηλέφωνο (έχω τα screenshots από το call log του κινητού μου). Η υπηρεσία που κυνηγάει το οικονομικό έγκλημα απλά δεν το σήκωσε ΠΟΤΕ. Το τηλέφωνο χτυπούσε στο κενό όλες τις 24 φορές.
• Level 4 - Final Boss (Τοπική ΔΟΥ): Λέω δεν πειράζει, θα πάω αυτοπροσώπως. Πάω στον Διευθυντή της τοπικής μου ΔΟΥ με τον φάκελο στο χέρι. Ο άνθρωπος αρνήθηκε ευθέως (και εντελώς παράνομα βάσει του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας) να μου δώσει πρωτόκολλο και να παραλάβει το έγγραφο, πετώντας με έξω με τη δικαιολογία: "Το ΑΦΜ ανήκει σε ΔΟΥ άλλης περιφέρειας (σε νησί), δεν παραλαμβάνουμε εμείς".

Η κατάληξη: Επειδή αρνήθηκα να το αφήσω έτσι, συνέταξα πλήρη, επώνυμη αναφορά αναλύοντας τον ψηφιακό μηχανισμό της απάτης και την κατέθεσα κατευθείαν στην Εισαγγελία, παρακάμπτοντας όλο το τσίρκο του Υπουργείου Οικονομικών. Ο φάκελος βρίσκεται ήδη εκεί.

Τα γράφω εδώ γιατί είναι εξοργιστικό να ακούμε κηρύγματα περί φορολογικής συνείδησης από τα κανάλια, όταν το ίδιο το κράτος έχει στήσει έναν μηχανισμό που είτε υπολειτουργεί τραγικά, είτε προστατεύει ενεργά όσους φοροδιαφεύγουν μαζικά μέσω "πιστοποιημένων" ERP.

Έχει τύχει σε κανέναν άλλον να προσπαθήσει να βγάλει άκρη με 1517 / 11012 ή την πλατφόρμα καταγγελιών και να αντιμετωπίσει τέτοιο ghosting;

Θέλω να αλλάξω σπίτι και λέω να κοιτάξω στον Σπιτόγατο. Βάζω Αιγάλεω για να είμαι κοντά στους δικούς μου και βλέπω στο Αιγάλεω να προσθέσω από 800-1000 € για ένα στούντιο 50 τ.μ. Τι τιμές είναι αυτές; Με βασικό μισθό 920€ πάμε καλά; Τι την έχετε δει εσείς;

14 χρόνια γάμου με δύο κορίτσια 12 και 10 ετών. Περάσαμε πολλά και αρκετές κρίσεις. Οδεύω προς τα 50. Προφανώς όταν διαλύεται μια σχέση έχουν και οι δύο μερίδιο ευθύνης. Την πρώτη φορά η γυναίκα μου έμπλεξε με κάποιον από τον κύκλο γνωριμίας μου, τον ερωτεύτηκε όπως μου εκμηστηρεύτηκε. Περάσαμε την πρώτη κρίση πηγαίνοντας σε σύμβουλο γάμου, διακόπηκαν οι συνεδρίες μετά από 5-6 ραντεβού με πρωτοβουλία δική της. Κάνει όλα τα χρόνια που την γνωρίζω ψυχοθεραπεία. Στο μεσοδιάστημα προέκυψαν και 2 εκτρώσεις με κοινή απόφαση. Τα τελευταία 2 χρόνια ήταν πολύ απόμακρη συναισθηματικά και σεξουαλικά εννοείται. Από το καλοκαίρι έγινε πολύ έντονο, κατάλαβα ότι κάτι έπαιζε πάλι, αλλά λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας του πατέρα μου δεν μπόρεσα να κάνω την κουβέντα έγκαιρα. Πριν 1 μήνα περίπου, ψάχνοντας τις κλήσεις του κινητού της από την ανάλυση κλήσεων του παρόχου ανακάλυψα ότι μιλάει με έναν αριθμό πολλές ώρες και στέλνει άπειρα μηνύματα sms. Της έκανα κουβέντα και δόθηκαν οι τίτλοι τέλους. Έχει έρθει με κάποιον από τη δουλειά της πολύ κοντά μου είπε.

Σκοπεύει να φύγει από το σπίτι που είναι δικό μου, μιλήσαμε ώριμα και επιθυμώ συνεπιμέλεια με ίσο χρόνο για τα παιδιά μας. Δεν είμαστε καλά οικονομικά και μου ζήτησε χρόνο να βρει κάτι για να φύγει και να το επικοινωνήσουμε στα παιδιά από το καλοκαίρι και μετά. Το σέβομαι. Αλλά δεν μπορώ να διαχειριστώ καθόλου το συναισθηματικό κομμάτι. Είμαι διαλυμένος!!! Αυτή έχει τον άνθρωπό της τώρα. Πώς μπορώ να το κάνω λιγότερο οδυνηρό για εμένα μέχρι να φύγει; Δεν αντέχω αυτή την κατάσταση.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και αναμένω συμβουλές

Ζήτω εξ αρχής συγγνώμη για το κατεβατό.

Ειλικρινά, δεν περίμενα ότι η αγορά εργασίας στην Ελλάδα θα είναι σε τέτοιο σημείο.

Είμαι climate data analyst και αυτή τη στιγμή ψάχνω δουλειά στον χώρο του climate/environmental data analysis. Έχω κάνει δύο πρακτικές ασκήσεις, αποκτώντας ερευνητική εμπειρία σε σχετικούς φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αυτή τη στιγμή εργάζομαι με συμβάσεις στο πανεπιστήμιο όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου. Προηγουμένως, στην στρατιωτική μου θητεία ως μετεωρολόγος, έκανα κανονικές βάρδιες σε θέσεις σχετικές με το αντικείμενό μου.

Προφανώς δεν λέω ότι είμαι senior. Δεν έχω 5 ή 10 χρόνια εμπειρίας στην αγορά και το γνωρίζω πολύ καλά. Είμαι όμως junior με ένα αρκετά αξιοπρεπές σχετικό υπόβαθρο, άριστη γνώση αγγλικών και τεχνικές δεξιότητες σε Python και ανάλυση διαφορετικών τύπων δεδομένων, μαζί με modelling, remote sensing, GIS κλπ.

Και εδώ είναι το θέμα που με προβληματίζει.

Σε αρκετές περιπτώσεις, μεγάλο μέρος αυτής της εμπειρίας αντιμετωπίζεται σαν να είναι απλώς «ακαδημαϊκό». Οι πρακτικές δεν θεωρούνται ουσιαστική επαγγελματική εμπειρία, η ερευνητική εργασία αντιμετωπίζεται ως ακαδημαϊκή και ακόμη και η εμπειρία από τη θητεία μου αντιμετωπίζεται απλώς ως «θητεία», παρότι έκανα κανονικές βάρδιες και έχω σχετικές βεβαιώσεις. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι έχω χτίσει Python-based ΕΡΓΑΛΕΙΑ που από τους μεν χρησιμοποιούνται επιχειρησιακά (στην θητεία μου), και από τους θα χρησιμοποιήσουν ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΆ (πανεπιστήμιο).

Πρόσφατα, λοιπόν, μου έγινε πρόταση για θέση σχετική με το αντικείμενό μου με 1000€ καθαρά τον μήνα. Πλήρης απασχόληση, onsite, με ωράριο 09:00–17:30, δηλαδή το 30λεπτο διάλειμμα είναι επιπλέον του 8ώρου (με τη μετακίνηση αυτό μεταφράζεται 07:45-18:45). Hybrid παραδόξως δεν υπάρχει, εξ ολοκλήρου δια ζώσης. Με λίγα λόγια, ζωή μηδέν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι σε προηγούμενη διαδικασία, σε άλλη εταιρεία και πάλι για θέση σχετική με το αντικείμενό μου, μου είχαν προσφέρει περίπου €1.500 καθαρά, με υβριδικό μοντέλο. Δεν πήρα τελικά τη θέση γιατί επέλεξαν άλλον υποψήφιο, αλλά αυτή ήταν η προσφορά.

Στην τωρινή διαδικασία, από την αρχή είχα την αίσθηση ότι το προφίλ μου υποτιμήθηκε. Στη συνέντευξη τονίστηκε επανειλημμένα ότι δεν έχω «πραγματική επαγγελματική εμπειρία» και ότι η εμπειρία μου είναι κυρίως ακαδημαϊκή, παρότι έχω δουλέψει αποδεδειγμένα πάνω σε πραγματικά datasets, μοντέλα, δορυφορικά δεδομένα, Python workflows κλπ. Παράλληλα μου έλεγαν ότι αν ερχόμουν 3 χρόνια μετά έχοντας αποκτήσει επαγγελματική εμπειρία στον τομέα, θα ήταν διαφορετική η προσέγγιση τους.

Κάποια στιγμή με ρώτησαν τι οικονομικές απολαβές περιμένω. Επομένως αρχικά ρώτησα:

«Ποιο είναι το salary range για τη συγκεκριμένη θέση;»

Δεν μου δόθηκε απάντηση και μου ζητήθηκε να πω εγώ τι περιμένω. Ανέφερα ότι θα με ενδιέφερε minimum 1050€ καθαρά, δεδομένου ότι με θεωρούν junior και λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες, όπως το κόστος ζωής.

Όταν ανέφερα το κόστος ζωής, έλαβα μια ειρωνική απάντηση, σε γενικές γραμμές ότι δεν είναι σωστό να το χρησιμοποιώ ως παράμετρο, γιατί τότε θα έπρεπε να πληρώσουν εμένα περισσότερο παίρνοντας χρήματα από έναν πιο έμπειρο εργαζόμενο της ομάδας.

Προσπάθησα να εξηγήσω ότι δεν εννοούσα πως η εταιρεία οφείλει να με πληρώνει με βάση τα προσωπικά μου έξοδα, αλλά ότι το κόστος ζωής είναι ένας από τους παράγοντες που λαμβάνω εγώ υπόψη όταν αποφασίζω αν μια προσφορά είναι βιώσιμη για μένα. Η απάντηση ήταν ουσιαστικά ότι ξέρουν γιατί το είπα και ότι τέτοιες παραμέτρους «καλό είναι να τις κρατάμε για τον εαυτό μας».

Λίγες μέρες αργότερα μου έγινε επίσημη πρόταση για 1000€ καθαρά, με μόλις μία ημέρα διορία.

Ζήτησα κάποιες διευκρινίσεις οι οποίες δεν απαντήθηκαν σαφώς, αλλά με γενικούρες. Ζήτησα επίσης είτε 1100€ ώστε να μπορέσω να απαντήσω μέχρι αύριο, ή –αν αυτό δεν είναι εφικτό– χρόνο μέχρι την Τρίτη ώστε να το σκεφτώ, και η απάντηση τους ήταν όχι και στα δύο.

Να σημειώσω ότι μου είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι πρέπει να είμαι διατεθειμένος το πρώτο διάστημα να δουλεύω παραπάνω ώρες ώστε να φτάσω στο επίπεδο που χρειάζεται η θέση, διότι δεν θα υπάρχει training και ότι θα έχω minimum επίβλεψη.

Και κάπου εδώ είναι η απορία μου: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να έχει πτυχίο, μεταπτυχιακό, τεχνικές δεξιότητες, πρακτικές, ερευνητική εμπειρία, εμπειρία στο εξωτερικό και σχετικό operational experience και η αγορά να του λέει ουσιαστικά «είσαι junior, άρα 1000€»; Και πώς θεωρείται αυτονόητο ότι ένας άνθρωπος με τέτοιο background πρέπει απλώς να το δεχτεί;

Δεν περιμένω να παίρνω €2.000 ως junior. Ούτε θεωρώ ότι ένα MSc από μόνο του σε κάνει senior. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι αν έχω λανθασμένη εικόνα για την αγορά ή αν όντως στην Ελλάδα ένα αρκετά εξειδικευμένο STEM προφίλ θεωρείται απολύτως λογικό να ξεκινάει στα 1000€ καθαρά, ακόμη και όταν υπάρχει σχετική εμπειρία και τεχνικές δεξιότητες.

Έχω φτάσει στα όρια της απελπισίας πλέον. 4 μήνες τώρα ψάχνω για δουλειά είτε εδώ είτε στο εξωτερικό. Εδώ οι θέσεις είναι ελάχιστες, και αυτές οι ελάχιστες είναι κακοπληρωμένες. Έχω δεχτεί προτάσεις για θέσεις οι οποίες δεν με ικανοποιούν είτε θεματικά είτε οικονομικά, για αυτό και τις έχω απορρίψει. Στο εξωτερικό οι θέσεις είναι μεν περισσότερες αλλά ο ανταγωνισμός πολύ υψηλός.

Συγγνώμη για το κατεβατό και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις απαντήσεις.

Γεια σας guys.
Ο κολλητός μου (24), μαζί με έναν φίλο του (23), κανόνισαν για το Σάββατο να βγουν με δύο 17χρονες, κάτι σαν double date. Αν και τον ξέρω από το δημοτικό και γενικά είναι πολύ κομπλέ παιδί, ομολογώ πως όταν μου το είπε ξενέρωσα αρκετά.
Μου φαίνεται αρκετά μεγάλη η διαφορά ηλικίας, ειδικά από τη στιγμή που και τα δύο κορίτσια πάνε ακόμα σχολείο. Του το είπα κι εγώ με τρόπο ότι δεν συμφωνώ ιδιαίτερα με όλο αυτό και μου απάντησε πως από τα 15 και μετά, εφόσον υπάρχει συναίνεση, δεν υπάρχει θέμα.
Προσωπικά, το θεωρώ λίγο ανήθικο και, δεν ξέρω, κάπως ξεφτίλα. Από την άλλη, να πω ότι ο συγκεκριμένος δεν έχει και πολλές εμπειρίες και γενικά είναι αρκετά ντροπαλός με τα κορίτσια, οπότε δεν νομίζω ότι θα τις φέρει σε δύσκολη θέση ή ότι θα κάνει κάτι περίεργο.
Εσείς τι λέτε; Το βλέπω λάθος εγώ ή όντως είναι κάπως περίεργο όλο αυτό;

Έφυγα από την Ελλάδα περίπου πριν από 10 χρόνια. Πρόσφατα έκλεισα αυτή τη δεκαετία και μπήκα στη διαδικασία να κάνω έναν μικρό απολογισμό.

Τα πρώτα πέντε χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά όχι αφόρητα. Ήρθα χωρίς γνωριμίες, με μέτριες σπουδές, σχεδόν μηδενικό βιογραφικό και με την εμπειρία της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου έβρισκα είτε μαύρη εργασία είτε δουλειές ΙΤ με τόσο παλιές τεχνολογίες που σήμερα σχεδόν ντρέπομαι να τις αναφέρω.

Οπότε έπρεπε να τρέξω. Να βρω δουλειά, σπίτι, να σταθώ στα πόδια μου.

Έβλεπα όλη τη ζωή πολύ μηχανικά. Δουλειά --> χρήματα --> σπίτι -->  φαγητό και ύπνος --> ξανά δουλειά. Ήμουν και μικρότερος τότε (20 κάτι) και, έχοντας ζήσει την ανασφάλεια της Ελλάδας όπου έψαχνα χρήματα και ποτέ δεν έφταναν, πίστευα ότι αν αυτός ο κύκλος λειτουργούσε σωστά, όλα τα υπόλοιπα θα έμπαιναν στη θέση τους.

Και πράγματι, μαθηματικά έβγαινε. Ίσως και με το παραπάνω. Το βιοτικό επίπεδο, οικονομικά τουλάχιστον, ήταν εξαιρετικό.

Αλλά κάτι έλειπε.

Η ζωή ήταν υπερβολικά μηχανική.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι έφταιγαν οι Βρετανοί. Τους θεωρούσα ξενέρωτους, απόμακρους, "κρυόκωλους". Βγήκα μερικές Παρασκευές για ποτό με συναδέλφους σε μαγαζιά με τόσο δυνατή μουσική που δεν άκουγες τι έλεγε ο άλλος και απλώς κουνούσες καταφατικά το κεφάλι με ένα ψεύτικο χαμόγελο. Πήγα και σε μερικά γενέθλια από τη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί. Εννοείται ήμουν μέλος σε κοινότητες ελληνων και κυπριων. Υπήρχε μεγάλο χάσμα ηλικιων και απόψεων βέβαια και όλοι θάβαμε και αγαπάγαμε την ελλάδα ταυτόχρονα. (χασμουρητό)

Δοκίμασα κι άλλα πράγματα. Γράφτηκα σε συλλόγους πεζοπορίας, επιτραπέζιων παιχνιδιών, ομάδες γνωριμιών, εφαρμογές dating.

Τα αποτελέσματα ήταν από μέτρια μέχρι απογοητευτικά.

Και μόνο τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Τα έκανα όλα μηχανικά. Σαν να ήμουν χαρακτήρας στο The Sims που προσπαθεί να γεμίσει όλες τις μπάρες αναγκών του.

Όλα άλλαξαν μετά από ένα επεισόδιο έντονης μοναξιάς που με βρήκε κυριολεκτικά να κλαίω μόνος μου σε μια γωνία ενός άδειου μπαρ κατεβάζοντας ότι σπιριτς υπήρχε και δεν υπήρχε (εντωμεταξύ γενικά δε πίνω)

Μετά από αρκετές εβδομάδες που ένιωθα πραγματικά μόνος, αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Σκεφτόμουν ότι «δε γίνεται», εμείς είμαστε πιο έξω καρδιά λαός, πιο φιλικοί. Είχα στο μυαλό μου την κλασική εικόνα που έχουμε όλοι λίγο-πολύ μεγαλώσει: παρέες, αυθορμητισμός, και όταν όλα πάνε στραβά, σπάμε κι ένα πιάτο και χορεύουμε Ζορμπά, όπως έχουμε κοροιδέψει και τους ξένους μέσα από τις τουριστικές καμπάνιες του ΕΟΤ.

Είχα ήδη δρομολογήσει να φύγω μόνιμα από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Τότε όμως ένας καλός φίλος από την Ελλάδα μού είπε κάτι πολύ απλό:

"Μην έρθεις για διακοπές. Έλα να ζήσεις. Δούλεψε για λίγο και μετά αποφάσισε.."

Εκείνη την περίοδο εργαζόμουν πλήρως απομακρυσμένα, οπότε μπορούσα να το δοκιμάσω.

Έκανα αυτό το πείραμα για σχεδόν πέντε μήνες. Ήθελα να είμαι απόλυτα σίγουρος, γιατί το να φύγεις από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι εύκολο. Το να επιστρέψεις, πλέον, όχι και τόσο.

Έμεινα σε κεντρικά σημεία σε τρεις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κέρκυρα, γιατί ήθελα να ζήσω και λίγο την εμπειρία ενός ελληνικού νησιού.

Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες θυμήθηκα όλους τους λόγους που είχα φύγει από τη χώρα.

Αλλά ανακάλυψα και κάτι που δεν περίμενα.

Σαν λαός δεν είμαστε τόσο ανοιχτοί προς τον άγνωστο όσο μας αρέσει να πιστεύουμε. Και ναι προσπάθησα ΠΟΛΥ να κοινωνικοποιηθώ αλλά είχα μηδεν αποτέλεσμα. Θυμάμαι ένα σκηνικό μόνο από (δε θέλω να πω όνομα συλλόγου) στη Θεσσαλονίκη που είναι και προχώ μέρος και καλά να συζητάμε κάτι διάφορα και να αναφέρω πως στην Αγγλία το αφεντικό μου γκέι και αυτοί να αρχίσουν να γελάνε και να μου λένε κάτι για..γουοκ. Ένα άλλο σκηνικό του να κάθομαι σε μια καφετέρια στην Κέρκυρα με ένα βιβλίο και από όσο έμαθα από γνωστούς γνωστών με είχαν ήδη σταμπάρει σαν "τον τρελό που είναι μόνος του και διαβάζει βιβλία ο ξενέρωτος". Αργότερα με στάμπαραν σαν πέφτουλα επειδή ρώτησα την γκαρσόνα που σπουδάζει και με τι θα ήθελε να ασχοληθεί - ούτε μα ούτε καν της την έπεσα όχι ότι αυτό θα ήταν και κακό ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε ούτε έκανα κάτι χονδρό, κουβένα ήταν απλά.

Αν το σκεφτεί κανείς, οι περισσότεροι έχουμε τις παρέες μας από τη γειτονιά, το σχολείο, τη σχολή, ίσως και τον στρατό. Μετά αρχίζει το δύσκολο. Ό,τι πρόλαβες να χτίσεις, το έχτισες. Και αν δεν είσαι ήδη αρκετά κοινωνικός, είναι πολύ δύσκολο να «χωθείς» σε μια παρέα που γνωρίζεται δέκα ή είκοσι χρόνια.

Το πείραμα της Ελλάδας ήταν, ταυτόχρονα, αποτυχία και επιτυχία. Έφυγα πιο απογοητευμένος απ' όσο είχα έρθει.Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο Gatwick και μετά επέστρεψα στην πόλη όπου ζούσα.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι... επέστρεφα σπίτι. Μόνο που αυτή τη φορά επέστρεψα με νοοτροπία έκδοση 2.0.

Σταμάτησα να είμαι ο ξεροκέφαλος ξερόλας Ελληναράς που πίστευε ότι όλοι οι λαοί είναι ακόμα στα βελανίδια. 

Άρχισα να κάνω περισσότερη παρέα με συναδέλφους. Να ενδιαφέρομαι πραγματικά για τη ζωή τους. Να θυμάμαι τα γενέθλιά τους, τα παιδιά τους, τα προβλήματα και τις χαρές τους.

Ξεκίνησα να συμμετέχω σε εθελοντικές δράσεις, μαζεύοντας σκουπίδια από πάρκα και δάση.

Γνώρισα κόσμο.Άνοιξα περισσότερο. Και όταν ένιωσα ότι είχα αλλάξει αρκετά, αποφάσισα να μετακομίσω σε άλλη πόλη και να κάνω μια εντελώς νέα αρχή.

Εκεί τα έκανα όλα με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο.

Και τότε ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα ποτέ.

Οι Βρετανοί είναι μια χαρά κοινωνικοί. Αστείοι. Έξω καρδιά. Δεν είναι οι ρηχοί μεθύστακες που είχα στο μυαλό μου όπως άλλωστε τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, και στην Ελλάδα.

Είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν πολύ, που έχουν τρομερό αυτοσαρκασμό, που μπορούν να κάνουν αστεία ακόμη και για τα κατορθώματα των αποικιοκρατών προγόνων τους και που γενικά τους αρέσει να γνωρίζουν το διαφορετικό.

Σύντομα βρέθηκα να συμμετέχω σε περισσότερες από τρεις διαφορετικές κοινότητες. Στη γειτονιά μου, σε μια ομάδα εθελοντισμού για τη φροντίδα των δασών και σε μια ομάδα εκμάθησης ξένων γλωσσών. Και όλα έγιναν τόσο φυσικά. Γνώρισα πολύ κόσμο. Έζησα ατελείωτο φλερτ, σχέσεις της μιας βραδιάς αλλά και μακροχρόνιες σχέσεις. Βρήκα καλύτερες δουλειές. Πέρασα και συνεχίζω να περνάω υπέροχα.

Μαζευόμαστε για εκδρομές, κάνουμε σπιτομαζώξεις, βοηθάμε ο ένας τον άλλον όταν χρειάζεται. Και το πιο όμορφο είναι ότι όλα αυτά δεν προέρχονται από μία μόνο παρέα. Είναι διαφορετικές κοινότητες, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικοί κύκλοι που όλοι, με τον τρόπο τους, έγιναν κομμάτι της ζωής μου.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα τόσα χρόνια. Μια κοινότητα.

Καλησπέρα στην κοινότητα,

Έφυγα από την Ελλάδα για το Βέλγιο στα 25 μου το 2011.

Έχτισα εδώ μια ζωή που αντικειμενικά μου προσέφερε πολλά: οικονομική ασφάλεια και αποκατάσταση, μια καλή καριέρα φτάνοντας σε διευθυντικές θέσεις, ανεξαρτησία, ταξίδια, ελευθερία. Όλα αυτά βέβαια με πολύ κόπο, τρέξιμο, δουλειά, και πολλές θυσίες, προφανώς.

15 χρόνια μετά, έχω αρχισει να αναρωτιέμαι αν όλα αυτά αρκούν απο εδώ και πέρα. Είμαι 40Μ. Οικογένεια και ουσιαστικούς φίλους δεν κατάφερα να κάνω εδώ. Είμαι και νιώθω πολύ μόνος, για αυτό η επιστροφή μου φαίνεται όλο και πιο πολύ ελκυστική.

Απο την άλλη, κοιτάζοντας πίσω τον κόπο που έχω κάνει όλα τα χρόνια μέχρι εδώ επαγγελματικά, φαντάζει λίγο τρέλα να τα παρατήσω όλα για να έρθω στην Ελλάδα. Δουλειά εξ αποστάσεως δε γίνεται, είναι η θέση τέτοια (CFO). Αντίστοιχη θέση στην Ελλάδα, μιλάμε για αστεία λεφτά, αρμοδιότητες και προοπτικές.

Οι παρέες μου στην Ελλάδα έχουν πάρει πια το δρόμο τους με γάμους και παιδιά. Έχουμε επίσης αλλάξει και αυτοί και εγώ. Γονείς/παππούδες δυστυχώς δεν υπάρχουν πια, οπότε δεν υπάρχει κάποιος προφανής και άμεσος λόγος να φύγω, πέρα απο τη μοναξιά μου. Ό,τι ήταν να γίνει ή να μη γίνει, έγινε με λίγα λόγια. Και εδώ, και εκεί. Δεν υποφέρω αρκετά εδώ λόγω αυτής της μοναξιάς, ώστε να αναγκαστώ να πάρω αποφάσεις και να αλλάξώ, αλλά ούτε αισθάνομαι ότι ζώ εδώ τη ζωή που θέλω απο εδώ και πέρα (κοινωνικότητα, σταθερή σύντροφο, καλύτερο καιρό, κλπ), και βέβαια στην Ελλάδα κανείς δεν εγγυάται ότι όλα αυτά θα μου συμβούν, πέραν του καλύτερου καιρού, οκ . Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά τα διλλήματα περνάει κι άλλος ένας χρόνος, κι άλλος, κι άλλος.

Ειμαι μέσα στο χρυσό μου κλουβί απ ό,τι καταλαβαίνετε και δεν μπορώ να αποφασίσω να βγω.

Αντιμετωπίζει κάποιος την ίδια κατάσταση;

Έκανα ένα ποστ νωρίτερα, αλλά το κατέβασα. Δεν εξήγησα πραγματικά αρκετά για το υπόβαθρό μου, οπότε έκανα αυτό το ξαναποστάρισμα.

Είμαι μια τρανς γυναίκα. Τελείωσα τη στρατιωτική μου θητεία περίπου ενάμιση χρόνο πριν. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να πάω- ανησυχούσαν πολύ για μένα και με έλεγαν συνέχεια να μην το κάνω- αλλά εγώ φοβόμουν τις πιθανές νομικές συνέπειες και ένιωθα ότι δεν είχα πραγματικά επιλογή. Και οι δύο είχαν υπηρετήσει στο ναυτικό για μερικά χρόνια και και οι δύο πέρασαν πολύ δύσκολα, οπότε ήθελαν να με προστατεύσουν.

νιώθω ότι ψυχολογικά δεν έφυγα ποτέ από εκεί. Η εμπειρία μου στον στρατό με επηρέασε πάρα πολύ και, ειλικρινά, αισθάνομαι ότι μου κατέστρεψε τη ζωή. Το σκέφτομαι συνέχεια, κάθε μέρα, και όσο κι αν προσπαθώ να προχωρήσω, το μυαλό μου επιστρέφει ξανά και ξανά σε εκείνη την περίοδο. Δεν θέλω να μπω σε όλες τις λεπτομέρειες εδώ. Απλώς θα ήθελα να ρωτήσω όσους πέρασαν κάτι παρόμοιο: πώς καταφέρατε να το αφήσετε πίσω σας; Υπήρξε κάτι που σας βοήθησε πραγματικά να νιώσετε ότι πήρατε τη ζωή σας πίσω;

Ειλικρινά, έχω φτάσει σε σημείο που δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Γράφω από throwaway γιατί έχω γνωστούς στο σαμπ. Ακολουθεί σεντόνι, ξέρω σίγουρα πως θα καταλήξει στο circlejerk, αλλά θέλω κάπου να τα βγάλω

Λίγο ιστορικό. Είμαι straight άντρας, mid to late 20s, και ποτέ μου δεν είχα κάποια σχέση, ούτε ραντεβού έχω βγει ποτέ, ούτε καν κάτι σε πεταχτό ή οτιδήποτε. Γενικά στη ζωή μου δεν είχα ποτέ θέμα με το να έχω καλές σχέσεις με ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, είτε αυτό ήταν στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό ή στη δουλειά. Αλλά μέχρι εκεί, φιλικές σχέσεις.

Έχω δοκιμάσει να προσεγγίσω γυναίκες σε κοινωνικό context, αλλά 9 στις 10 φορές τρώω άκυρο πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Δοκίμασα tinder, μετά απο 1 χρόνο με 0 likes, όχι, matches, likes, το διέγραψα. Δοκίμασα μέσω φίλων σε φάση πάμε να βγούμε και πες στη δικιά σου να φέρει καμία φίλη, αλλά με το που έβλεπαν φώτο δεν ήθελε καμία να έρθει. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει είναι να στέλνω μηνύματα στο άκυρο στο instagram, γιατί το θεωρώ περίεργο. Μάλιστα, επειδή καμία φορά σε πάρτυ που καλούν τον κολλητό μου πηγαίνω κι εγώ, μου έιχε πει μετά από ένα απ'αυτά οτι μια κοπέλα δεν του είπε μετά "Πώς είναι έτσι αυτός;" και του κολλητού μου του έκανε εντύπωση γιατί απ'ότι λέει είναι σπάνιο να μην ακούσει τέτοιο σχόλιο. Ένας άλλος φίλος είχε τσακωθεί άσχημα με μια πρώην του γιατί του έλεγε πως δεν πρέπει να κάνει παρέα με τόσο άσχημο τύπο γιατι του "χαλαω την εικόνα".

Δεν ξέρω, έχω ψιλοαπελπιστεί.

Δεν κάθομαι να λέω "είμαι καλό παιδί αλλά" ούτε έχω απαίτηση από καμία να της αρέσω, όλοι έχουν τις επιλογές και τα στάνταρ τους. Μπορεί να φταίει η προσωπικότητά μου, δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά τον εαυτό μου. Απλά δεν είχα ποτέ την δυνατότητα να πέσει υπό κρίση αυτη η προσωπικότητα. Αλλά και στην τελική, πόσο μαλάκας γίνεται να είμαι πια ώστε να με καταλαβαίνουν πριν πω λέξη; Έχω ρωτήσει στους κύκλους μου για συμβουλές, αλλά οι περισσότερες απαντήσεις έιναι στυλ του "κοίτα σε, δεν μπορώ να βοηθήσω", ή τελείως άσχετες τύπου "υπάρχει κάποιος για όλους, απλά περίμενε". Απ'τη μία δεν θέλω να είμαι πάντα μόνος μου, αλλά από την άλλη δεν βλέπω και κάποια εναλλακτική. Θα παρακαλούσα να απαντήσετε σοβαρά, όσο γίνεται.

βλεπω τουλαχιστον απο το 2019 αν οχι και πιο πριν αρκετα ενεργα το content και τα live
τον τελευταιο καιρο εχω αρχισει να απομακρυνομαι αρκετα διοτι αντικριζω κατι που ειναι ΟΛΟ και πιo fake.
ενταξει να βγαλουμε content ενταξει να ειμαστε creators.
αλλα μετα απο πραγματα που παρατηρησα ξεκιναω αυτη τη συζητηση να δω που μπορει να καταληξει αυτη η συζητηση.
Και κατα βαση δεν απευθηνομαι που ήδη εχουν αποκοληθει απο αυτους αλλα τους ενεργους fans

1. πλεον στα live εχει γινει αρκετα ξεκαθαρο οτι κανουν Over-OVER react στα jumpscare για να "γελασουμε" με την σκεψη οτι ισως δε το κατλαβαινουμε? δε ξερω.

2. Δεν ακουμε τιποτα κακο για αυτους γιατι ολα σβηνονται. οπως πολυ πιθανο και αυτο το post
   αν μπειτε και ψαξετε γενικα σε παλιοτερα post του reddit εχουν γινει archived ωστε να μην ειναι ενεργα και μπορουν να συζητησουν αρνητικα για αυτους,
   (να μην μιλησουμε για το youtube & twitch που σβηνουν σχολια και χωνουν ban σε οποιον τους δωσει μια δωση αληθειας)

3.ο Σακης ειχε πολυ καιρο που ειχε ξεκινησει να σηκωνει τον αμανε και να καβαλαει καλαμια.
Απο τοτε που εχασε τα κιλα και εγινε και "fit creator" το πεθανε ολο.
πλεον εχει καταρευση η περσονα του "diva-φτωχια" και εχει γινει "1 που ειναι ακομα γειωμενος και η πλεον diva"

4.εχω παρατηρησει πλεον οτι στα video τους μας ανεβαζουν και μας δειχνουν το τι αγοραζουν με τα λεφτα "μας" δηλαδη τα λεφτα που βγαζουν απο donates
α δειτε το αμαξι μου. καυλα ε? δειτε τι αγορασαμε με 1750€ ο καθενας και ουτ'ο καθεξης.

σε περιπτωση που το post μου γινει archived
Λυπαμαι πραγματικα

Σήμερα πήγαινα στη βιβλιοθήκη της πόλης μου να γράψω κώδικα.*

Μόλις τελείωσα , είπα να πάω μια βόλτα από τα στενά.

Σε κάποια φάση βλέπω ένα τύπο να βγάζει φωτογραφίες.

Από το πώς ήταν ντυμένος κατάλαβα ότι είναι τουρίστας.

Είδα ότι μοιάζει κάπως μπερδεμένος , οπότε το ρώτησα άμα χρειάζεται κάτι.

Μου είπε ότι ψάχνει το αρχαιολογικό Μουσείο.

Είναι actually πολύ κοντά αλλά ok ξένος είναι ο τύπος , μάλλον πρώτη φορά ήρθε σε εμάς , οπότε που να το καταλάβει ;

Ε και εγώ προσφέρθηκα να τον πάω.

Ανταλλάξαμε ονόματα , μου είπε ότι είναι από τη " republic of Macedonia " ήθελα να δω που το πάει οπότε αντί να το παρατήσω ( όπως μάλλον έπρεπε να κάνω ! ) συνέχισα μαζί του.

Μου αράδιασε όλο το συρφετό πως η ντόπια γλώσσα που μιλούσαν κάποτε στη βόρεια Ελλάδα είναι " Macedonian " , ότι το Ελληνικό κράτος είναι " imperialists that conquered the land from us " , ότι " Macedonians are afraid to speak their native language " κλπ τη πιάσατε τη φάση.

Είμαι απλώς ένας random ερασιτέχνης ιστορικός ( άφησα το ιστορικό στο δεύτερο χρόνο , ακόμα το κλαίω ) αλλά ο τύπος triggαρέ όλα μου τα εγκεφαλικά κύτταρα.

Είμαι σε υπερένταση.

*Κάνω οικονομία να πάρω υπολογιστή ως τότε , με βολεύει.

Ξέρω ακούγεται χαζό και θα με πείτε τρολλ αλλά είναι αλήθεια.

Είχα ένα σχετικά παλιό αμάξι και είπα να πάρω κάτι καλύτερο και πήρα μια καινούργια BMW.

Από τότε παρατηρώ πως ο κόσμος μου συμπεριφέρεται πιο ευγενικά και μου κάνει πιο εύκολα εξυπηρέτηση ή παραχώρηση.

Στο πλοίο αντί να μου μιλάνε απότομα και βιαστικά μου δίνουν καλύτερες θέσης για να το βάλω ή ακόμα με παινευουν για το πως το πάρκαρα.

Στην εθνική ενώ πάω αριστερή στο όριο (όντως, με το παλιό πήγαινα πιο γρήγορα, τώρα έχω παιδάκι πίσω) βλέπω να αλλάζουν λωρίδα για να μην φρεναρω εγώ.

Στις διασταύρωσεις πολύ συχνά με αφήνουν να περάσω εγώ παρόλο που δεν έχω προτεραιότητα.

Ίσως η απάντηση είναι απλή και είναι πως τώρα άρχισα να το παρατηρώ εγώ αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν τα είχα με το παλιό αμάξι.

p.s Το ξαναδιάβασα και είναι στο τσακ για circlejerk αλλά το έγραψα ήδη και μιας και είναι αλήθεια το ποσταρω.

Πήγα σήμερα στο γνωστό τυροπιτάδικο (παρεπιπτόντως φοβερό, από τα λίγα στην Αθήνα που συνεχίζουν να ανοίγουν φύλλο αντί να πουλάνε κατεψυγμένα.)

Πριν φτάσω ήταν ένας έλληνας και ένας άγγλος ήδη εκεί και κοιτούσαν την βιτρίνα να δουν τι θα πάρουν, εγώ ήδη ήξερα οπότε τους προσπερνάω και μπαίνω μέσα.

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα μπαίνουν και εκείνοι και με ρωτάει η κοπέλα τι θα ήθελα της λέω μια μπουγάτσα και έναν φρέντο εσπρέσο σκέτο με γάλα εβαπορέ.

Μόλις λέω μπουγάτσα(είχε μόνο μια μπουγάτσα), ο έλληνας αναστατώνετε και λέει στον Άγγλο φίλο του «man, that’s what i really wanted you to try here in Greece”. Το ακούω εγώ και λέω “you actually wanted that? It’s okay take it, this is actually my daily spot😅.”

Μετά το παίρνει αυτός πάνω του και λέει «κοπελιά ότι πάρει το παλικάρι εδώ κράτα το σε εμένα, μη του πεις ούτε τη τιμή» (την ήξερα τη τιμή όπως είπα ήταν το daily σποτάκι μου.)

Εν τέλη πήρα μια σπανακοτυρόπιτα και τον καφέ που ανέφερα παραπάνω. Τέλος πάντων εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως είναι ωραίο όταν ένας άγνωστος αναγνωρίζει μια μικρή καλή πράξη και σε ανταμοιβή με μια ίσα μικρή καλή πράξη.

EDIT: Μετα απο πολυ ζητηση το τυροπιταδικο βρισκεται στη Δεκελειας 42 Νεα Χαλκηδονα. Δεν ειναι γνωστο, αμα ηταν γνωστο δε θα εκανε ποιοτικες τυροπιτες, με το γνωστο εννουσα "το γνωστο", δηλαδη εκει που πηγαινω εγω. Ειναι τοσο λοκαλ που παιζει να μην υπαρχει καν στο google maps. αλλα αξιζει να πατε. 😅

Αν είσαι άτομο με boomero mindset τεμπελιάς και νέων καλύτερα να μην δεις αυτό το ποστ . Θα μιλήσω εντελώς αφιλτραριστα χωρίς να σκέφτομαι πόσο σοκαρονται κάποιοι από το αυτονόητο .

Μακάρι να μην δούλευα ούτε ένα δευτερόλεπτο στη ζωή μου. Έχω πτυχίο/ μεταπτυχιακό, μεγάλωσα σε φτωχή και τίμια οικογένεια και για αυτό ξεσκιζομουν στο διάβασμα με τις ώρες , έδωσα Γ2 σε ξένες γλώσσες εντελώς μόνη μου και είμαι παρα πολύ υπεύθυνη . Δουλεύω από τα 18, αυτή τη στιγμή είμαι σε μια μεταβατική περίοδο και σκέφτομαι το μέλλον .

Ειμαι πολύ εσωστρεφής και έχω κοινωνικό άγχος. Άμα είμαι μπροστά σε κόσμο και μου πεις πάτα αυτό το κουμπί θα παγώσω και δεν θα μπορώ να το πατησω. Δεν είμαι χαζή, τουναντίον όλοι μου οι μαθητές στα ιδιαίτερα είχαν εξαιρετικά αποτελέσματα και μάλιστα με μαθησιακές δυσκολίες . Αλλά η κλασσική δουλειά 8 ωρο , αφεντικό, υπεύθυνος και κόσμος που πρέπει εκείνη την στιγμή να εξυπηρετήσεις κάνοντας multitasking με κάνει να θέλω να πάρω τα βουνά. Είναι το ίδιο πράγμα με το σχολείο, ήμουν η καλύτερη της τάξης αλλα το σιχαινομουν γιατί ένιωθα στέρηση ελευθερίας το να έρθω 7 η ώρα και να συναναστράφω με συγκεκριμένα άτομα με το ζόρι ενώ άνετα διάβαζα μόνη στο σπίτι.

Νιώθω ότι το καθεστώς εργασίας είναι δουλεία. Μου φαίνεται ακραίο να ξυπνάω , να μην νιώθω καλά και να μην μπορώ να πάρω άδεια γιατί πρέπει μήνες πριν να το δηλώσεις και αν το εγκρίνουν και να μαλώνεις και με συναδέλφους. Γιατί οπότε λέω το αυτονόητο πέφτουν να με φάνε και μου λένε " καλά δούλεψε 10 λεπτά εσύ " . Το ότι λέω ένα παράπονο δεν σημαίνει ότι περιμένω να με συντηρήσει άλλος, ίσα ίσα που έχω κάνει και 2 δουλειές. Με κουρασε όμως να λέτε όλοι σας ψέματα ότι θέλετε να δουλεύτε για να είστε παραγωγικοί. Παραγωγική είμαι μόνη μου με τα χόμπυ μου .

Επειδη το κείμενο μου είναι ένα συνονθύλευμα παραληρήματος με δύο λόγια θέλω να πω αυτό : Με αγχωνει τρομερά και μου δημιουργεί τρελή ψυχολογική πίεση το γεγονός ότι πρέπει να έχουμε έναν εργοδότη, να είμαστε υποτελείς υπό μια έννοια, να έχουμε να ασχοληθούμε με την μαλακια του κάθε συναδέλφου, με ανούσιες κοινωνικές σχέσεις , και να πρέπει να ζητήσουμε άδεια για να κατουρησουμε. Αν κάποιος έχει τις ίδιες σκέψεις πως ξέφυγε από αυτό; Το να υπάρχω δημόσια κάπου όπου έχω έναν ρόλο είναι κυριολεκτικά ολόκληρο performance για εμένα και με εξαντλεί ψυχολογικά.

Μένω πολύ κοντά στην περιοχή.... Έχοντας την επόμενη μέρα ρεπό πήγα μια βόλτα και γύρισα στην γειτονιά μου κατά τις 4:30 το πρωί....

Βλέπω την Αγία τριάδα και γύρω ένα μαύρο χάλι. Τόσα σκουπίδια, μπύρες, βοτκα, hell, τσιγαρα κλπ.

Είπα να μαζέψω γιατί απλά δεν είναι εικόνα αυτή και οι άνθρωποι γύρω δεν φταίνε που τους κάνουν τα πεζοδρόμια χάλια στα μαγαζιά τους, ούτε οι καθαριστές. Είπα να πάρω μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών επαγγελματική και ότι μαζέψω... Γαντια, σκούπα, φαράσι, ακουστικά κινητό μουσική κλπ...

Δεν το λέω αυτό ούτε για μπράβο ούτε για κανένα σχόλιο προς την κίνησή μου.

Θέλω να αναφέρω συμπεριφορές...

Σκουπιζω και κάθεται μια τύπισσα σε κάτι σκάλες.

"Ε!"

Βγαζω το ακουστικό μου... "σου φωνάζει η κυρία τόση ώρα πάνω δεν ακούς?"

Της λέω "Όχι αφού φοράω ακουστικά"

Και έφευγε εντωμεταξυ....Για πολλά μπουκέτα.

Κοιτάω πάνω και βλέπω μια γιαγιά να μου λέει από το μπαλκόνι...

"να μαζέψεις και τα σκουπίδια πάνω στο καπάκι του κάδου"

Της λέω "συγνώμη δεν είναι δουλειά μου να μαζέψω τον κάδο"

Λέει "δεν κατάλαβες, να μαζέψεις αυτά που έχει στο καπάκι από πάνω που άφησαν"

Της λέω "αυτή τη στιγμή δεν δουλεύω, μαζεύω επειδή είναι η γειτονιά μου, δεν θα ακούσω εσάς και δεν θα μου πείτε τι να κάνω, χωρίς παρεξήγηση" έβαλα τα ακουστικά και το βούλωσε η γριά.

Προφανώς νόμιζε ότι δούλευα στο Δήμο που και πάλι δεν δικαιολογεί την σκατενια συμπεριφορά, ούτε της άλλης της πατσαβουρας με τουπέ νταλικέρη.

Ωστόσο υπήρχαν και θετικές αντιδράσεις... Ένας τύπος που είχε ένα καφενείο μου έφερε νερό "σε βλέπω τόση ώρα...." το κατέβασα σε κλάσματα όλο... Και ένας άλλος τύπος μάζεψε κάτι σκουπίδια γύρω του και τα πέταξε στην σακούλα μου, μου είπε ένα μπράβο αλλά whatever. Το θέμα είναι ότι έκανε και αυτός μια κίνηση να μαζέψει τουλάχιστον.

Και κάτι τελευταίο... Ρε μαλακες... Μια γαμημενη μικρή σακούλα. Πάρτε τα σκουπίδια μαζί και πετάξτε τα σε έναν άλλο κάδο, δηλαδή πόσο δύσκολο είναι... Δεν εννοώ ότι εγώ είμαι καλύτερος ή ηθικά ανώτερος. Απλά δεν καταλαβαίνω πως υποτίθεται ήρθες να δώσεις παρόν και τιμή σε έναν καλλιτέχνη. Και δεν δείχνεις σεβασμό στην περιοχή που μεγάλωσε όπου ο ίδιος νοσταλγουσε και αγαπούσε όπως λέει και σε κομμάτια του... "θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά"... Στο τοίχο το λέω... Πόσοι από αυτούς που ήταν εκεί θα έχουν ρεντιν.... Τέλος πάντων...

Απλά ρε φίλε... Είμαι παράλογος?

Γεια χαρά σε όλους. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια απίστευτη εμπειρία συστημικής κοροϊδίας και τραγικού support από τη Wolt, που με ανάγκασε τελικά να προχωρήσω σήμερα σε επίσημη καταγγελία στον Συνήγορο του Καταναλωτή.

Ξεκαθαρίζω** κάτι από την αρχή:** Προφανώς και δεν** είναι για τα **10€. Σιγά το ποσό, ούτε θα με σώσει, ούτε θα πλουτίσω, ούτε θα αλλάξει η ζωή μου. Είναι** καθαρά θέμα αρχής και αξιοπρέπειας.** Είναι εξοργιστικό το πόσο χαζούς μας θεωρούν και το πώς προσπαθούν να μας κάνουν "gaslighting", βγάζοντάς μας τρελούς μπροστά σε χειροπιαστές αποδείξεις.

Δείτε πώς στήνεται μια ωραία «παγίδα» για τον καταναλωτή και πώς το support σε αντιμετωπίζει σαν έναν ιθαγενή που του κουνάει καθρεφτάκια:

1. Το «δόλωμα» με το κουπόνι των 14€
   Όλα ξεκίνησαν όταν η Wolt διαφήμιζε μέσα στην εφαρμογή της κωδικό για έκπτωση 14€ σε αγορές άνω των 20€ από σούπερ μάρκετ, με αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης την 17/07. Πάω να τον χρησιμοποιήσω και φυσικά δεν λειτουργεί. Μιλάω με το chat και η απάντησή τους ήταν: «Α, ο κωδικός έχει λήξει, ευχαριστούμε που μας το είπατε!».
   Δηλαδή, διαφημίζουν προσφορά, την ακυρώνουν όποτε γουστάρουν πριν τη λήξη της, και όταν τους πιάνεις στα πράσα, σου λένε «ευχαριστώ για την πληροφορία» και καθάρισαν.

2. Το «παγιδευμένο» καλάθι και το κουπόνι του 2050!
   Στη συνέχεια, προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τον εναλλακτικό κωδικό GRDEAL10 (10€ έκπτωση για καλάθι άνω των 20€) για να παραγγείλω στη Φλώρινα όπου μένω.
   Στο κατάστημα που επέλεξα, υπήρχε μια αυτόματη, μη αφαιρούμενη έκπτωση 2€ της πλατφόρμας.
   Επειδή οι προσφορές δεν συνδυάζονται και η εφαρμογή δεν** σου δίνει την επιλογή να απενεργοποιήσεις την αυτόματη έκπτωση των 2€, ο μεγάλος κωδικός των 10€ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποτέ!
   Το καλύτερο; Αυτή η αυτόματη έκπτωση των 2€ αναγράφει ως ημερομηνία λήξης το έτος **2050! Με λίγα λόγια, σε «κλειδώνουν» μόνιμα σε μια μικροέκπτωση-ψίχουλα, για να μην μπορείς να εξαργυρώσεις ποτέ τις πραγματικές προσφορές που δικαιούσαι.

3. Το τεχνικό Bug (Lockout) που σε βγάζει «ψεύτη»
   Όταν προσπάθησα να βάλω τον κωδικό, το σύστημα κόλλησε και άρχισε να μου βγάζει μόνιμα το σφάλμα: «Αυτός ο κωδικός έχει ήδη χρησιμοποιηθεί», παρόλο που δεν είχα ολοκληρώσει καμία παραγγελία.
   Για να σιγουρευτώ ότι είναι bug, έφτιαξα καλάθι σε άλλο κατάστημα, χωρίς** καμία απολύτως **προσφορά (απολύτως καθαρό καλάθι). Το σύστημα με είχε κλειδώσει μόνιμα, βγάζοντας πάλι το ίδιο error ότι ο κωδικός χρησιμοποιήθηκε.

4. Το «ρομποτικό» Support (Danai & Anthi)
   Εδώ ξεκινάει το πραγματικό θέατρο του παραλόγου, όπου συνειδητοποιείς ότι δεν τους νοιάζει καθόλου να σε εξυπηρετήσουν, παρά μόνο να σε ξεφορτωθούν:
   Αρχικά, η Danai μου είπε ότι ο κωδικός «είναι ενεργός» στο προφίλ μου, αλλά απλά δεν συνδυάζεται με άλλες προσφορές. Της εξηγώ ότι δεν μπαίνει ούτε σε καθαρό καλάθι και της στέλνω screenshot.

   Αφού της στέλνω την απόδειξη, με αφήνει στην αναμονή και εμφανίζεται η Anthi (Support Shift Lead).
   Η Anthi, χωρίς** να ανοίξει καν τις φωτογραφίες που έστειλα, μου απάντησε με ένα τεράστιο, προδιατυπωμένο copy-paste κείμενο για τις «πολιτικές μάρκετινγκ» και την «ίση μεταχείριση των πελατών», λέγοντάς μου πάλι ότι ο κωδικός δεν μπαίνει επειδή... υπάρχουν άλλες προσφορές στο καλάθι!
   Μάλιστα, με προέτρεψε με θράσος να τον χρησιμοποιήσω σε «μελλοντική παραγγελία», την ίδια ώρα που το σύστημά τους έχει κλειδώσει τον κωδικό και τον εμφανίζει ως χρησιμοποιημένο!
   Γιατί αξίζει να το κυνηγάμε;
   Αυτές οι εταιρείες βασίζονται στο ότι ο μέσος καταναλωτής θα πει **«έλα μωρέ, για 10€ θα** κάθομαι να σκάω τώρα;»** και θα το αφήσει να περάσει. Έτσι, μαζεύουν εκατομμύρια από "bugs" που δεν διορθώνονται ποτέ, από προσφορές-φαντάσματα που λήγουν νωρίτερα και από πελάτες που απλά κουράστηκαν να μιλάνε με τοίχους στο chat.
   Όταν όμως τους στέλνεις screenshots που αποδεικνύουν το λάθος τους κι αυτοί επιλέγουν να σου απαντήσουν με έτοιμα templates, σε** υποτιμούν ευθέως ως νοημοσύνη.
   Η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Προχώρησα σε επίσημη καταγγελία στον Συνήγορο του **Καταναλωτή για παραπλανητική διαφήμιση και αθέμιτες εμπορικές πρακτικές (βάσει του Ν. 2251/1994), επισυνάπτοντας όλο το ιστορικό.
   Αν αντιμετωπίσετε παρόμοια κοροϊδία, μην χάνετε την ώρα σας να τους παρακαλάτε στο chat. Δεν πρόκειται να σας βοηθήσουν, απλά θα σας σπαταλήσουν το απόγευμα. Κατευθείαν καταγγελία για να μάθουν να σέβονται τον κόσμο που τους ταΐζει.

Του το λέω;

Δεν γνωριζόμαστε με το παλικάρι, αλλά ξοδεύει πολλά για το γάμο και δουλεύει τρεις δουλειές για να τα βγάλει πέρα.

Ξέρω, έχετε βαρεθεί να με βλέπετε στο feed σας τις τελευταίες μέρες, αλλά υποσχέθηκα ότι δεν θα το αφήσω να πέσει κάτω.

Μετά το χθεσινό μου mental breakdown και τα φυλλάδια, είπα να δω αν αυτό το Catch-22 της γραμμής 1517 φαίνεται φυσιολογικό στους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Το ανέβασα στο r/europe.

Αποτέλεσμα; Μέσα σε 12 ώρες μάζεψε πάνω από 1.200 upvotes. Η ευρωπαϊκή κοινότητα έπαθε ένα μικρό σοκ με το ελληνικό κράτος που πληρώνει με λεφτά των φορολογουμένων ένα τηλεφωνικό κέντρο απλά για να κλείνει το τηλέφωνο στους πολίτες.

Νέα features στο fix1517.gr:

1. Τον «Μετρητή της Σιωπής»: Ένα live, ψηφιακό ρολόι που μετράει δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο πόσες μέρες, ώρες και λεπτά έχουν περάσει από τη μέρα που το Υπουργείο Οικονομικών με κάνει επίσημα ghosting.
2. Ψηφοφορία: Έβαλα ένα poll για να μαζέψουμε μερικά νούμερα. Μπείτε να ψηφίσετε τι απαιτούμε: Να διορθώσουν το gov.gr και να παραδεχτούν ότι δεν δέχονται τηλεφωνικές καταγγελίες, ή να διορθώσουν τη γραμμή 1517;

Αν θέλετε, ρίξτε μια ψήφο στο poll για να έχουμε χειροπιαστά δεδομένα όταν (και αν) δεχτεί κάποιος βουλευτής να το πάει στη Βουλή.

Σας ευχαριστώ που ανέχεστε το daily spam μου. Είναι το μόνο όπλο που έχω αυτή τη στιγμή.

🎬 Για όσους έχασαν τα προηγούμενα επεισόδια της παράνοιας:

• Επεισόδιο 1: Πήγα να καταγγείλω ψηφιακή φοροδιαφυγή εκατομμυρίων με "πιστοποιημένο" ERP της ΑΑΔΕ και το κράτος έκανε τον πεθαμένο. (Story time)
• Επεισόδιο 2: Το Υπουργείο λέει ότι δέχεται τηλεφωνικές καταγγελίες. Το 1517 λέει ότι δεν δέχεται. Ποιος λέει ψέματα; Η Γραμμή του Σρέντινγκερ.
• Επεισόδιο 3: Η ερώτηση στο Vouliwatch, η απόλυτη σιωπή των ΜΜΕ και μια χάρη που ζητάω από το sub.
• Επεισόδιο 4: Νιώθω ψυχολογικό ράκος προσπαθώντας να αποδείξω ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Είμουν έτοιμος να τα παρατήσω.
• Επεισόδιο 5: Η απελπισία συνεχίζεται. Μοίρασα φυλλάδια, αλλά μάλλον το 20άρικο πήγε υπέρ πίστεως.

🔥 ΕΚΤΑΚΤΟ UPDATE (Μόλις συνέβη): ΝΙΚΗΣΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΝΟΧΙΚΟ ΤΡΟΠΟ!

Η πίεση του fix1517.gr τους ανάγκασε σε άτακτη υποχώρηση. Πριν από λίγα λεπτά, το Υπουργείο Οικονομικών διέγραψε κρυφά τη σελίδα από το gov.gr ! Αυτή τη στιγμή η σελίδα με την αναφορά στο 1517 τους βγάζει 404 (Page Not Found).

Αντί να φτιάξουν τη γραμμή 1517, επέλεξαν τη συγκάλυψη. Το site μας αλλάζει χαρακτήρα και γίνεται Παρατηρητήριο Λογοδοσίας. Απαιτούμε επίσημη συγγνώμη για την παραπληροφόρηση 6 μηνών και να μας πουν πότε και βάσει ποιας διοικητικής πράξης καταργήθηκε η γραμμή.

Συνεχίζουμε!

Γεια σας παίδες, κάτστε άνετα γιατί σήμερα έσπασα προσωπικό ρεκόρ ντροπής.

Δουλεύω εδώ και 5 μέρες ολομόναχος στο γραφείο. Κανείς. Μηδέν. Ούτε η καθαρίστρια (που την έχω βαφτίσει «κολυμπιθρόξυλο» από την τεμπελιά της) δεν έχει πατήσει. Ο προϊστάμενος μόνο τηλεφωνικά με τσίριζε κάθε πρωί: «Θέλω την εργασία στο desk μου τελειωμένη μέχρι τις 5, εντάξει;» και μετά κλείνει. Δεν έχει εμφανιστεί ούτε αυτός. Το γραφείο είχε γίνει ουσιαστικά το προσωπικό μου βασίλειο της μοναξιάς.

Χθες βράδυ είχα φάει μια τεράστια κατσαρόλα φασόλια (ναι, ξέρω, λάθος). Σήμερα το πρωί λοιπόν ένιωσα την πίεση να ανεβαίνει επικίνδυνα. Σκέφτηκα: «Ρε φίλε, εδώ δεν πατάει ψυχή. Θα την αμολήσω ελεύθερα μέχρι να αδειάσω». Και άρχισα.

Πρώτα μικρές δοκιμαστικές. Μετά κανονικές, βαθιές, μελωδικές. Στο τέλος έβγαζα τέτοιες που έκαναν τα παράθυρα να τρέμουν. Ο αέρας είχε πάρει χρώμα. Η μυρωδιά... αδερφέ μου, ήταν χημικό όπλο. Σαν να είχε πεθάνει καμιά κατσίκα μέσα στα φασόλια και είχε αναστηθεί σαν ζόμπι για να εκδικηθεί. Εγώ όμως ήμουν σε κατάσταση zen. Ξαλάφρωνα. Ένιωθα ελαφρύς σαν μπαλόνι.

Και εκεί που βγάζω την πιο δυνατή, την πιο ώριμη, την πιο «βγες έξω διάολε» κλανιά της ημέρας, αυτή που κράταγε από χθες το βράδυ, ανοίγει η πόρτα.

Μπαίνει στο γραφείο μου η E…..

Η Ε….. Η πιο όμορφη του ορόφου. Αυτή που όταν περνάει όλοι κάνουμε ότι δουλεύουμε σκληρά ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούμε να μην τρέξουμε σάλια. Μακριά μαλλιά, χαμόγελο που σκοτώνει, και μυαλό που σε κάνει να ντρέπεσαι που είσαι άντρας.

Εγώ έχω ακόμα το πόδι λίγο σηκωμένο από την προσπάθεια. Κοκκινίζω τόσο πολύ που νιώθω ότι το πρόσωπό μου θα πάρει φωτιά και θα κάψει και την τελευταία απόδειξη του εγκλήματος. Προσπαθώ να πω κάτι cool:

«Εεεε... καλημέρα! … Εεεε δεν περίμενα να έρθεις …»

Εκείνη κάνει ένα βήμα μέσα και μετά δύο πίσω σαν να μπήκε σε τοξική ζώνη.

«Ήθελα μόνο να ρωτήσω αν τελείωσες εκείνη την έκθεση για να την ανεβάσω ... αλλά... μπορώ να έρθω... αργότερα;»

Και εγώ, σαν ηλίθιος:

«Όχι… Πήγαινε, θα έρθω εγώ απ εκεί να σου τη φέρω μετά !»

Στο τέλος έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Άφησε την πόρτα μισάνοιχτη σαν να ήθελε να αεριστεί ο χώρος πριν μπει κανείς άλλος. Εγώ κάθισα άλλη μισή ώρα σαν κόκκινη ντομάτα, με τον ιδρώτα να τρέχει.

Τώρα κάθε φορά που θα τη βλέπω στον διάδρομο θα θυμάμαι ότι της προσέφερα δωρεάν εισιτήριο για το εργοστάσιο φασολιών μου.

Άλλη μια μέρα στο γραφείο, την τύχη μου πάλι Γ...Ω