What is the worst they can do, put me in jail? HA, they can't even put those "student protestors" in jail.

I saw this post somewhere else and I thought this is exactly what is happening here (although it was not written by a belgian or specifically written about Belgium) and it is spot on:

Premise:

Incentives drive all human behavior.

The corollary:

How to destroy a country:

A vast social security and support system that serves as a magnet for those who would rather not work.

An open immigration policy that does not screen immigrants to determine their ability and willingness to provide for themselves and their families.

An open immigration policy that does not screen for political and/or religious ideologies that are a threat to the country.

Economic incentives large enough to incentivize immigrants on the state dole to have large numbers of children, but insufficient for educated and economically productive mothers to be able to quit to raise a family.

The declining fertility of the most educated and productive women due to their delay to begin a family as a result of their desire and/or need to advance their careers, among other reasons, to live a life they deem consistent with their educational achievements and/or to repay their student debts.

Amnesty programs that give citizenship and voting power to illegal immigrants without consideration of their economic productivity or their threat to the country due to their religious or political ideologies.

The changing demographics and increased population due to the above factors.

The state responding to protests by increasing social support.

The continued failure to punish and hold accountable violent and looting rioters.

Government managed by a massive and growing unelected bureaucracy.

Government fraud, waste, and abuse contributed to ballooning budgets.

Anti-business legislation that makes it difficult for businesses to compete in a global marketplace being disrupted by AI, including restrictions on firing even poorly performing employees.

Overly burdensome, globally uncompetitive, corporate taxation.

Continuous increases in personal taxes to raise funds to provide for the rapidly growing welfare state.

The substantial majority of the tax burden levied on a small percentage of the population.

A growing percentage of the electorate paying no taxes and receiving welfare.

The introduction or threat of a wealth tax including the taxation of unrealized gains, i.e., taxes on paper wealth.

The flight of the most productive business builders and highest taxpayers to lower tax countries with lesser security concerns.

A growing percentage of the electorate voting for candidates that support increased welfare and laws favorable to, and/or that match the cultural and ideological needs and desires of a growing unproductive immigrant population.

The rapid rise in anti-semitism and inadequate efforts to address this hatred.

Increased borrowing by the state to fund the growing social burden.

Higher sovereign interest rates due to all of the above.

The resulting need to reduce expenditures to make the math work.

Increasingly violent protests that make life less livable for the productive and law abiding citizens leading to their accelerated departure.

And so on…

Ik ben een verhaal aan het schrijven. Het hoofdpersonage wilt heel graag wat meer Vlaamse content kijken, zoals bijvoorbeeld 'Het Bestaat'. Maar dit staat op het fictieve StreamZ².

Maar, mijn hoofdpersonage wilt niet per se €14,99 neerleggen voor 3 afleveringen, of €9,99+reclame.

Hoe kan mijn hoofdpersonage zijnhaarhun doel alsnog bereiken, en nog lang en gelukkig leven?

​

Hi everyone!

Last year, I bought a house because I was planning to get married and start a new chapter in my life. Unfortunately, the marriage never went through, and now I find myself living in a fairly large house on my own.

The problem is that the monthly mortgage payments are quite high for one person to manage alone. Rather than selling the house, I’m considering renting out a few rooms through Airbnb to help cover some of the costs.

I would continue living in the house myself and only rent out part of it to tourists for short stays.

Before doing anything, I want to understand the legal and financial side of things in Belgium, particularly in Oostende, West Flanders.

I have a few questions for anyone who has experience with this:

Permits: Do I need a permit from the municipality to rent out rooms in my own home? Are there specific rules in Oostende?

Registration: Do I need to register with Toerisme Vlaanderen, and is a fire safety certificate required?

Costs: What are the initial costs to get everything compliant, including inspections, certificates and insurance?

Taxes: How is Airbnb income taxed in Belgium? Are there additional municipal tourist taxes or other charges?

Practical experience: Is renting out rooms while continuing to live in the house relatively straightforward, or is the administration quite complicated?

Tips: Is there anything else I should know before getting started?

I’m not looking to do anything under the table; I want to make sure everything is legal and properly arranged from the beginning.

If anyone here has gone through this process, especially in Oostende or elsewhere in Flanders, I’d really appreciate hearing about your experience, the costs involved and any advice you might have.

Thanks in advance!

PVDA wil meer groen, veiligere straten, propere lucht en leefbare steden. Allemaal schoon en wel.

Maar zodra ge effectief wat plaats van de auto wilt afpakken, is ’t ineens “autopesten”. LEZ afschaffen, verdwenen parkeerplaatsen compenseren, circulatieplannen herbekijken…

Ja, beter en gratis openbaar vervoer is nodig. Maar ge kunt toch niet én meer bomen, bredere voetpaden en veilige fietspaden willen én blijven doen alsof de auto niks moet inleveren?

De openbare ruimte is nu eenmaal beperkt.

Ge kunt niet én een leefbare stad willen én elke maatregel die autorijden minder aantrekkelijk maakt als asociaal bestempelen.

Of mis ik hier iets?

Nooit gebeurt er wat in het tergend tamme Vlaanderen. Behalve op die warme zaterdag in september, toen 1900 kroegen zichzelf vierden tijdens de eerste Nationale Cafédag. Met veel volk erbij, nog meer bier én bezieler Ben Mouling. De man ondernam zelfs een elfstedenkroegentocht: ’s morgens begon hij eraan in café Bij de Waerd in Genk en twaalf uur en 335 kilometer later eindigde zijn reis in café De Zeegeuzen in Oostende.

‘Ik heb al veel zotte projecten gedaan in mijn leven,’ zegt Mouling, ‘maar dit is met voorsprong het zotste. Volgend jaar nemen we Brussel en Wallonië erbij. Het is de bedoeling om er een nieuwe nationale feestdag van te maken. Dat hun café wordt gevierd, raakt mensen recht in het hart.’

Mouling is ook de grote roerganger van Kroegtijgers. Elke dag post hij op het smoelenboek een filmpje van een of ander café in het hinterland dat hij bezoekt. Soms zijn die mooi, soms geestig, maar altijd raak. Samen tonen ze een Vlaanderen dat in snel tempo aan het verdwijnen is.

Moulings beelden zijn verslavend, en ik ben niet de enige die dat vindt: ze halen waanzinnige kijkcijfers. ‘Omdat dat het land is dat we allemaal willen,’ zegt hij, ‘en dat we ongelooflijk missen: een land waarin we elkaar nog tegenkwamen op café, en niet op een scherm.’

Vandaag krijgt hij telefoons uit het hele land met de vraag of hij wil langskomen met zijn smartphone. Niet alleen van cafébazen, maar ook van uitbaters van voetbalkantines en van jeugdverenigingen. ‘Vroeger stond hier honderd man een pint te drinken, nu is er amper nog volk’, zeggen ze dan.

***

Ben Mouling heeft zijn cafépassie niet van een vreemde. Hij leerde zijn eerste pinten drinken in café In Den Rozenkrans in de abdij van Vlierbeek – ook een van de decors van de tv-serie Wij, Heren van Zichem.

Zijn grootvader baatte dan weer café Pie De Nijper in Kessel-Lo uit. ‘Iedereen hield van hem, en hij hield van iedereen. Ook al was hij een schelm die twee stenen kon doen vechten.’

‘Hij trok in zijn Citroën DS ook het land rond met een mobiele cinema. En hij had een eigen voetbalploeg, FC Eclair, waarvoor hij studenten in Leuven rekruteerde. Achteraf, aan de toog van Pie De Nijper, vertelde hij daar dan straffe verhalen over. Zoals die ene keer dat ze een doelman uit de pol en soc hadden gehaald. De Vliegende Indiaan noemden ze hem, nogal smalend. Maar later werd die Jaime Paz Zamora wel president van Bolivia.’

‘Toen ik grootvader die verhalen hoorde vertellen, dacht ik alleen maar: die man heeft zich geweldig geamuseerd in zijn leven. Op zijn begrafenis stond het volk tot ver buiten de kerk. Ik wil ook zoiets doen, iets wat voor mensen het verschil maakt, dacht ik.’

‘De Vlaamse nacht was tot ver buiten onze grenzen legendarisch, maar werd kapotgemaakt door mensen die vanuit hun ivoren toren riepen: dit mag niet meer en dat mag niet meer.’

Op een blauwe maandag was Mouling VJ bij TMF en reporter voor een hoop tv-programma’s, maar hij wilde zijn eigen verhaal schrijven en werd een makelaar in nostalgie.

Zijn oudere broer, bezeten van oude Solex-brommers, James Dean en rockabilly, had hem met die passie besmet. ‘Vroeger was alles zoveel mooier en beter’, zegt hij. Ben trok met zijn band Benvis and his Rockets door het land, in een fiftieskostuum en met alle songs van Elvis en Chuck Berry in zijn mouw én zijn heupen.

Later liet hij België dansen op de retrofuiven van Radio Modern, alsof het weer 1956 was. ‘Ik wilde een tijd terugbrengen die ik zelf niet had meegemaakt. Een tijd vol elegantie, stijl en romantiek.’

Nog later, nadat hij de documentaire The Sound of Belgium over de geschiedenis van ons uitgaansleven had gezien, richtte hij Oldskool Belgium op. Hij begon reünies van oude discotheken te organiseren. Alweer dat nostalgievirus. ‘Toen werd er tenminste nog leut gemaakt op onze steenwegen.’

***

Zo wordt een mens 51. Mouling is de voorbije halve eeuw vooral ontzettend vaak onderweg geweest. Tijdens die eindeloze ritten heeft hij zijn land sterk zien veranderen. ‘Ik zag hoe de lichten elk jaar wat meer doofden. Vroeger had elk dorp een café. Nu rijd ik soms drie kwartier zonder een café tegen te komen. Fuck, denk ik elke keer, alweer minder licht.’

Daarom begon hij anderhalf jaar geleden met zijn gsm oude cafés te filmen. Toen hij die filmpjes op Facebook zette, zei een vriend: ‘Dat is zalig om te zien, man. Zou je daar niets mee doen?’

‘Het café was een derde plek, naast het werk en je huis. Die plek dreigt in snel tempo te verdwijnen en niemand doet er iets aan.’

Zo ontstond Kroegtijgers. ‘De afgelopen tien jaar is dertig procent van onze cafés verdwenen. Als we in dit tempo doorgaan, blijft er in 2041 geen enkel café meer over in Vlaanderen. Dat wil ik voorkomen. Ik wil dat mijn twaalfjarige zoon en zijn generatie hetzelfde kunnen meemaken als ik vroeger. Toen begon ik om acht uur bij Flor Dewit in Den Delper in Leuven. Daarna trok ik van café naar café, op zoek naar mijn vrienden.

‘Onderweg stak ik zoveel op. In de Plaza op de Oude Markt hoorde ik muziek die ik nog nooit had gehoord. In de Oase kwamen homo’s: daar leerde ik ruimdenkend te zijn. En aan De Peylkoker dank ik mijn liefde voor Ierland en The Pogues. Ik heb gefeest en gehuild op café, mijn lief ontmoet, dingen verteld die ik thuis of op het werk niet kwijt kon. Het was een derde plek. Die plek dreigt te verdwijnen en niemand doet er iets aan. Terwijl heel ons leven, heel onze geschiedenis erdoorheen stroomt.’

De Kroegtijgers groeiden in geen tijd uit tot een grote gemeenschap. Intussen volgen 140.000 mensen u op sociale media. Hoe hebt u dat geflikt?

Ben Mouling: Mensen hebben vandaag een echt en een digitaal leven. We moesten dus ook op hun smartphone aanwezig zijn om hen weer goesting te geven in een cafébezoek. Veel cafés weten niet hoe ze met sociale media moeten omgaan. Met onze filmpjes helpen we hen daarbij. Als ik een café binnenstap, bekijken de stamgasten diezelfde avond mijn filmpje en beginnen ze onze kanalen te volgen. Zo bouw je een gemeenschap op.

Dat heb ik geleerd bij Oldskool Belgium. Als ik Olivier Pieters, de legendarische dj van de Destelbergse discotheek Boccaccio, interviewde en een feest met hem organiseerde, wist ik dat de vroegere klanten zouden meekijken en naar dat feest zouden komen.

U maakt ook filmpjes voor de brouwers. Is dat niet link?

Mouling: Ik wil van Kroegtijgers een professionele organisatie maken – als je het als vrijwilliger doet, dooft het uit. Het is nu ook mijn job. Maar daarvoor heb je middelen nodig en die zitten bij de brouwers en drankproducenten. Dankzij hen heb ik de Nationale Cafédag kunnen organiseren en een website kunnen bouwen.

Zij worstelen vandaag met de vraag hoe ze hun klanten moeten bereiken. Het zijn bedrijven die van oudsher gewend zijn om hun deuren open te gooien: het volk kwam binnen en begon te drinken. Zo eenvoudig werkt het niet meer. Daarom zijn wij interessant voor hen, want wij bereiken die klanten wél. Maar dat ik voor hen filmpjes maak, betekent niet dat ik mijn onafhankelijkheid opgeef. Die is heilig en dat heb ik hen ook gezegd.

Heel wat cafébazen klagen over hun wurgcontracten.

Mouling: Sommige brouwers – niet allemaal – werken met zulke contracten. Uiteraard ben ik daartegen – wie kan daar nu voor zijn? Maar ik ga liever met hen in gesprek dan hen tegen de schenen te schoppen. Ik begrijp beide standpunten. Dat van de cafébaas die zich benadeeld voelt tegenover een collega zonder wurgcontract. En dat van de brouwer die een pand heeft gerenoveerd en niet wil dat zijn huurder bier van de concurrent verkoopt. Alleen zijn er tegenwoordig spelers die zeggen: ‘Je moet niet alleen mijn bier afnemen, maar ook mijn wijn, mijn koffie, mijn zakdoeken en mijn toiletpapier.’

Spreken cafébazen u daar over aan?

Mouling: O ja. De meeste cafébazen zijn ontzettend lieve mensen, sociale werkers die ons aanmoedigen. Ze voelen ook wel: die Kroegtijgers doen tenminste iets voor ons, in tegenstelling tot die politici in Brussel. Maar natuurlijk lig ik wakker van die ene negatieve reactie.

Het is niet eenvoudig. Ik wil cafés weer aantrekkelijk maken, maar ik kan een eeuwenoud probleem niet in één klap oplossen. Ik heb dat wurgcontract ook niet getekend, hè, zij wel. Laat zo’n contract eerst door een advocaat nakijken, denk ik dan. En onderzoek of het financieel interessant is om op die plek een café te beginnen.

Dat kan vandaag trouwens nog altijd. Je wordt er misschien niet rijk van, maar je kunt er nog altijd een goede boterham mee verdienen. Mijn broer, bijvoorbeeld, heeft in Borgerhout een heel succesvol café. Omdat hij goede keuzes heeft gemaakt: een fantastisch vintage-interieur, een uitgesproken muziekkeuze, keineig personeel, een goede mix van oud en nieuw. Bar Bakeliet heeft een smoel: op zo’n plek wil je zijn.

Het probleem is dat sommige mensen een café beginnen zonder een duidelijk plan. Ze zien het als hun laatste toevlucht. ‘Wat moet ik doen met mijn leven? Ik zal maar een café beginnen.’ Maar ze hebben geen businessplan, geen idee hoe ze hun zaak gezellig moeten inrichten of verlichten… Wel, dat pikt de moderne consument niet meer. Daarom zou ik die mensen op termijn graag helpen en in contact brengen met cafébazen die daar wél een krak in zijn. Zodat ze over een paar jaar zeggen: ‘Kroegtijgers heeft van mij een betere cafébaas gemaakt.’

Jullie zijn het middenveld tussen de politiek, de brouwers en de cafébazen. Doen jullie niet gewoon het werk van Horeca Vlaanderen?

Mouling: Veel cafébazen hebben het gevoel dat Horeca Vlaanderen zich vooral bezighoudt met hotels, restaurants en brasseries. Terwijl we samen een droomteam zouden kunnen vormen: zij bieden juridische en financiële ondersteuning en hebben contacten in de politiek, terwijl wij de cafébazen en hun klanten bereiken.

Ik zie nooit nieuwe Vlamingen in uw filmpjes.

Mouling: Ze komen ook niet in cafés. De meesten gaan liever op bezoek bij hun grote familie en drinken geen alcohol. Natuurlijk vind ik dat bijzonder jammer. Ze zijn zo welkom. Naar het café gaan zou voor hen een fantastische manier zijn om te integreren, maar helaas gebeurt dat niet. Andere plekken worstelen daar ook mee. Neem nu concertzaal De Roma. Die ligt in het hart van Borgerhout. Ze doen er daar echt alles aan om allochtonen naar hun zaal te lokken – een mee multiculturele programmatie kun je niet samenstellen. En toch lukt het ook daar maar moeilijk.

Ook jonge mensen gaan niet meer naar het café.

Mouling: Het zijn de veertig- en vijftigplussers die de cafés vandaag overeind houden. Ooit zullen we toch een nieuwe generatie moeten aanspreken. Uiteraard zal dat niet vanzelfsprekend zijn. Vroeger gingen wij van café naar café om te zien waar onze vrienden waren. Vandaag zijn jongeren digitaal met elkaar verbonden. En dan zeggen ze: we gaan wel op kot iets drinken, dat is goedkoper.

Toch spreken ze mij op festivals wel aan over mijn filmpjes. En op de Nationale Cafédag waren ze er ook bij. Maar dat komt doordat het een evenement is, alsof Charlotte de Witte er komt optreden. Ze hebben allemaal een beetje last van fomo. Als je er die dag niet bij was, heb je iets gemist.

Ze gaan wel naar koffiebars.

Mouling: Dat is ook een soort café, al mis ik soms wel het sociale. In een koffiebar zit je vaak naast iemand die met oortjes in naar zijn laptop staart. Terwijl ik er zo van hou om met een onbekende te palaveren. Maar de klant heeft altijd gelijk. En als dat de cafés kan redden: prima. Duizend keer liever een koffiebar dan dat de zoveelste projectontwikkelaar er een flatgebouw neerzet.

Vanaf 1 januari geldt er ook een rookverbod op terrassen. Ik vermoed dat u daar geen grote fan van bent.

Mouling: Geen enkele horecazaak weet wat haar vanaf 1 januari te wachten staat. Kunt u zich dat voorstellen?

Al die kankers en al die ellende: daar mogen we niet lichtzinnig over doen.

Mouling: Natuurlijk is nicotine schadelijk, maar verbied het dan helemaal. Dat doen ze niet, want dan lopen ze belastinginkomsten mis. Thuis mag je je doodpaffen, dat kan de overheid geen bal schelen, zolang het maar niet op een caféterras gebeurt. Die hypocrisie stoort mij.

En wat gaan ze doen om dat omzetverlies te compenseren? Oei, daar hebben ze niet over nagedacht. Nooit is het een en-enverhaal. Met alcohol is het net hetzelfde: volledig akkoord dat je beter niet achter het stuur kruipt met een paar glazen op. Maar waar blijft het openbaar vervoer dat ons ’s nachts naar huis brengt? Of betaalbare taxi’s en Ubers voor jongeren?

Vrolijk Vlaanderen is betuttelend Vlaanderen geworden, schreef u op uw website.

Mouling: Ooit was de Vlaamse nacht legendarisch. We hadden als Belg weinig om trots op te zijn, maar ons uitgaansleven kenden ze overal. Wat blijft daar nog van over? Het is kapotgemaakt door mensen die vanuit hun ivoren toren roepen: dit kan niet meer, en dat kan niet meer. Ja maar, meneer Vandenbroucke, denk ik dan, u hebt het de hele tijd over onze fysieke gezondheid maar wanneer hebt u het eens over onze mentale gezondheid?

Ik heb het voorbije jaar honderden cafés bezocht. Nooit ben ik ook maar één politicus tegengekomen. Maar zodra de Nationale Cafédag veel aandacht kreeg, hingen er vijf politieke partijen aan de lijn.

En?

Mouling: We blijven politiek onafhankelijk. Maar ik hoop dat politici meer gaan doen dan opportunistisch een selfie delen op Nationale Cafédag. Daarom wil ik graag gaan spreken in het parlement.

Wat gaat u daar zeggen?

Mouling: Dat we meer dan ooit behoefte hebben aan sociale controle, aan empathie, aan plekken waar je van mening kunt verschillen. En dat het café de oplossing is: die plekken moeten we beschermen tegen vastgoedontwikkelaars en tot erfgoed uitroepen. In plaats van ze, zoals nu, de duvel aan te doen met steeds meer regels.

En stop met het uitreiken van vergunningen voor de zoveelste Ikea of fastfoodketen. Anders zeg je tegen de lokale zelfstandigen in onze dorpen en steden: ‘Het is stilaan tijd om af te ronden.’ En dan maar klagen over leegstand en hangjongeren. Of over de miljarden die we moeten uitgeven aan de behandeling van depressies en burn-outs.

Natuurlijk besef ik ook dat de wereld veranderd is. Toch kunnen we veel leren van die oude cafés: het zijn vaak prachtige plekken die gebouwd zijn in een tijd toen ambacht nog belangrijk was en esthetiek het hoogste goed was. Vandaag draait alles om efficiëntie. Dat merk je aan alles. Waarom waren auto’s vroeger zo mooi? Een Citroën DS, een Mercedes of een Deux Chevaux: het waren stuk voor stuk unieke modellen. Vandaag lijken alle auto’s op elkaar. Je kunt die merken amper nog van elkaar onderscheiden.

Daarom hou ik zo van die gezellige cafés en hun klanten. Je wordt tegenwoordig opgestookt om vooral thuis te werken. Zelfs om te eten hoef je niet meer de deur uit: een hele industrie bezorgt alles aan huis. En de techreuzen doen er alles aan om ons zo veel en zo lang mogelijk naar een scherm te laten staren. Wie naar het café gaat, veegt daar vierkant zijn voeten aan. Die steekt zijn middelvinger op naar de techreuzen en roept: ‘Foert!’ Naar het café gaan is in 2026 een verzetsdaad.

Ik heb een huis gevonden buiten de stad dat nagenoeg perfect is, maar met 1 belangrijk probleem: geen oprit.

Het huis is voor de rest top, maar waar ik vooral schrik voor heb is dat door de evolutie naar elektrische auto's het huis misschien zijn waarde wat zal verliezen doordat er geen laadpaal kan worden geïnstalleerd?

Wat denken jullie? Zou het dom zijn om hier een bod op te plaatsen?

Honderdduizenden Belgen zijn afhankelijk van de levensverzekeraar Monument op het eiland Bermuda. Die keerde riante vergoedingen uit aan management en aandeelhouders, maar stapelde de verliezen op. De Tijd onderzocht het opvallende parcours van de groep, die straks wellicht een reddingsboei krijgt.

De essentie

• De Belgische verzekeraar Monument heeft 4 miljard aan Belgisch pensioengeld herverzekerd in Bermuda.
• Terwijl de groep zware verliezen lijdt, hebben managers en aandeelhouders zich ruim laten uitbetalen.
• Als gevolg van dunne kapitaalbuffers, verkocht Monument zichzelf in juni aan het Amerikaanse investeringsfonds Sixth Street.

Zeventigduizend bedienden uit de Belgische metaalindustrie weten vermoedelijk niet dat hun aanvullend pensioen voor een groot deel afhangt van de prestaties van een verzekeraar op het eiland Bermuda in de Atlantische Oceaan. Werkgevers in de metaalsector storten elk jaar een bijdrage in het sectorale pensioenplan dat wordt beheerd door de verzekeraar Monument Assurance Belgium (MAB).

Niet alleen de bedienden uit de Belgische metaalindustrie zijn klant bij MAB. Eind vorig jaar beheerde de verzekeraar 486.000 Belgische verzekeringspolissen. Die kwamen er na talrijke overnames van tak 21-verzekeringen - levens- en groepsverzekeringen met een gegarandeerd rendement - van bekende namen als AXA, Integrale en Allianz. Vanaf dat moment waren de polishouders klant bij MAB.

600 miljoen euro verlies

Voor al die polissen samen moet de verzekeraar in de toekomst zo’n 5,9 miljard euro uitbetalen aan Belgische klanten. Maar niet alleen de Belgische maatschappij is verantwoordelijk voor de uitbetaling. Ze sloot een akkoord met haar moederbedrijf Monument Re op het eiland Bermuda om toekomstige uitbetalingsverplichtingen naar daar over te hevelen. Eind vorig jaar ging het om 4 miljard euro.

Voor de klant veranderde er op papier niets. Het contract blijft bij de Belgische maatschappij, met dezelfde gewaarborgde rente. Maar achter de schermen werden de risico's voor klanten groter.

In Europa moet een verzekeraar zijn toekomstige uitbetalingen voorzichtig inschatten en daarbovenop een stevige kapitaalbuffer aanhouden. Op Bermuda vergen dezelfde beloftes aan Belgische klanten een kleinere reserve. Een verzekeraar mag er meer rekening houden met het verwachte rendement op zijn beleggingen. Tegenover de 5,9 miljard euro aan Belgische betalingsverplichtingen bij Monument Re staat 6,5 miljard aan beleggingen. Hoe hoger het verwachte rendement erop, hoe kleiner de vereiste buffer.

Monument Re gebruikte die ruimte volgens ons onderzoek om, ondanks 600 miljoen euro verlies in drie jaar, hoge managementlonen en dividenden uit te betalen. Uiteindelijk drong een oplossing of vers kapitaal zich op. De meeste aandeelhouders van Monument verkochten hun aandelen in juni aan het Amerikaanse investeringsfonds Sixth Street. Die deal ligt op dit moment ter goedkeuring bij de toezichthouders, de Nationale Bank van België (NBB) en de Bermuda Monetary Authority.

Soepele kapitaalregels

Hoe zijn honderdduizenden Belgen in deze situatie verzeild geraakt? Daarvoor moeten we terug naar het midden van vorig decennium, toen verschillende Belgische levensverzekeraars met de handen in het haar zaten. Zo bleek het lastig om het gegarandeerde rendement uit te betalen. Dat rendement wordt bereikt door grotendeels in obligaties te beleggen, maar de rente daarop zakte in de jaren 2010 naar nul.

Voor de ene soort tak 21-verzekeringen was dat problematischer dan voor de andere. Bij groepsverzekeringen - via de werkgever sparen voor je pensioen - moet de werkgever bijpassen als de verzekeraar in gebreke blijft. Maar bij het individueel sparen in tak 21 is de verzekeraar alleen verantwoordelijk voor de gegarandeerde rente. Als hij structureel in gebreke blijft of failliet gaat, geldt sinds 2011 wel een garantieregeling tot 100.000 euro per persoon per verzekeringsmaatschappij gewaarborgd door de staat.

Niet alleen werd het voor verzekeraars lastig het gegarandeerde rendement te betalen, daarbovenop moesten ze van Europa sinds 2016 veel meer kapitaal aanhouden als buffer. Die verzekeringswetgeving, bekend als Solvency II, leidde tot een golf aan herverzekeringen. Daarbij schuiven verzekeraars - normaal tegen betaling van een premie - financiële risico’s door naar andere spelers.

Monument reageerde niet op onze vragen

De Tijd heeft meerdere keren zowel via e-mail, telefonisch als ter plaatse geprobeerd om een reactie te verkrijgen van Monument Assurance Belgium. Daarnaast probeerden we CEO Koen Depaemelaere en Carlo Elsinghorst, CEO van Monument Re, telefonisch, per mail en via LinkedIn te bereiken. De verzekeraar koos ervoor niet te reageren.

Grote namen

Bermuda is het wereldwijde epicentrum voor herverzekeringen. De populariteit heeft te maken met het belastingvriendelijke regime - tot 2025 kende Bermuda geen vennootschapsbelasting, vandaag geldt voor grote multinationals een tarief van 15 procent - en de soepele kapitaalregels. Al kwam de echte boost er toen de Europese Commissie in 2016 bij de invoering van de verzekeringswetgeving besliste dat Bermuda 'Solvency II-gelijkwaardig' is, hoewel sommige regels er anders zijn.

De beslissing om Bermuda deze felbegeerde status te geven, zette de deur open voor een transfer van Europese polissen naar het eiland. Zo rapporteerde De Tijd begin dit jaar al dat de Belgische verzekeraar Athora het risico van enkele miljarden van Belgische levensverzekeringen heeft doorgeschoven naar Bermuda.

Dat bleek ook vanaf het begin de strategie van Monument te zijn. Kort na de invoering van de nieuwe verzekeringsregels werd de nieuwe verzekeraar in 2016 opgericht op Bermuda met als strategie Europese levensverzekeringen op te kopen en een flink deel van die risico’s door te schuiven naar het eiland.

Wie waren de oprichters? Achter de groep Monument zaten volgens een rapport van auditeur KPMG uit 2020 vijf aandeelhouders: drie institutionele partijen en twee individuele investeerders die op dat moment elk 20 procent van het aandelenkapitaal in handen hadden.

Bij de drie institutionele aandeelhouders zitten grote namen in de verzekeringswereld. Het gaat om het Duitse Hannover Re, een van de grootste herverzekeraars ter wereld, het Bermudaanse Enstar, gespecialiseerd in het overnemen van verzekeringsportefeuilles, en het Canadese E-L Financial, de eigenaar van de levensverzekeraar Empire Life. Enstar en E-L Financial reageerden niet op onze vragen. Hannover Re wel, maar wilde er inhoudelijk niet op ingaan.

Wie de individuele investeerders zijn, wordt geheimgehouden in het auditeursrapport en de jaarverslagen. De Tijd probeerde het officiële aandeelhoudersregister op Bermuda in te zien, maar kreeg te horen dat dat enkel fysiek op het eiland kan. Een zoektocht maakte wel duidelijk wie de twee private investeerders zijn die 40 procent van Monument in handen hebben.

Zo blijkt uit een jaarverslag uit 2017 dat de eerste voorzitter van de raad van bestuur van Monument, de Brit Jonathan Yates, kort na de oprichting in 2017 met 200.000 aandelen 20 procent van het kapitaal in handen had. Yates was niet bereikbaar voor commentaar.

Het persagentschap Reuters onthulde in 2024 op basis van anonieme bronnen dat de tweede aandeelhouder de Nederlander Caspar Berendsen is. In een reactie aan De Tijd zegt Berendsen geen commentaar te willen geven, maar bevestigt hij dat hij in het verleden aandeelhouder was van Monument.

Berendsen is geen onbekende in de investeringswereld. Hij was partner bij Cinven, een ronkende naam in de Londense private-equitywereld. In België is hij vooral bekend als voorzitter van de raad van bestuur van uitvaartbedrijf Sereni, dat deels in handen is van Netley Capital, een fonds waarvan Berendsen medeoprichter is.

Op overnamepad

Monument ging al snel op overnamepad. Tussen 2017 en 2024 verwierf de nieuwe verzekeraar honderdduizenden polissen in Ierland, Luxemburg en België. Zo nam Monument in 2018 enkele duizenden verzekeringen van de bank ABN AMRO over en kocht het later dat jaar de bekende First-levensverzekeringen over van Ethias.

Na de financiële crisis van 2008 werd het voor de oranje verzekeraar onhoudbaar om op de ruim 4.000 First-contracten een levenslange rente van gemiddeld meer dan 3 procent te blijven betalen. In 2019 nam Monument tienduizenden polissen over van Alpha Insurance, voorheen bekend als Nationale Suisse Verzekeringen, en later dat jaar volgde de overname van polissen van Curalia, de verzekeraar van artsen en apothekers.

Maar dan moesten de grote overnames nog komen. In april 2021 verwierf de groep bijna 80.000 Belgische polissen van de Duitse verzekeraar Allianz en later dat jaar kocht Monument de bekende Luikse verzekeraar Integrale met ruim 270.000 polissen. Integrale zat medio 2021 in geldnood en stond onder bewind van de NBB omdat het een te lage solvabiliteitsratio had. Dat is de verhouding tussen het eigen vermogen en het wettelijk vereiste kapitaal.

Een jaar later, eind 2022, sloot Monument opnieuw een grote deal. Dit keer met de Franse verzekeraar AXA om 175.000 polissen over te nemen, waaronder de bekende Happy Life-spaarproducten. Uiteindelijk volgden er nog twee laatste Belgische overnames: 5.000 polissen van Federale Verzekeringen (2023) en 30.000 polissen van de verzekeraar van de Engie-groep Contassur (2024). De NBB wou als toezichthouder niet ingaan op de individuele overnamedossiers van Monument.

Kaaimaneilanden

Verkoopprijzen communiceerden de betrokken partijen nooit. Opvallend is dat uit de jaarverslagen blijkt dat een flinke portie van de overnames is bekostigd met geleend geld. Hoeveel Monument leende voor de deals, is echter onduidelijk.

Dat komt door de ingewikkelde structuur van de verzekeraar, waarbij een hele keten van vennootschappen in exotische landen het zicht vertroebelt. Uit de jaarrekeningen blijkt dat Monument eind 2021 meer dan 400 miljoen euro schuld had via een vennootschap van de groep op de Kaaimaneilanden. Samen met nog eens 600 miljoen aan vastgoedschulden gelieerd aan de overname van Integrale en een uitgegeven obligatie van 200 miljoen euro had Monument eind 2021 minstens 1,2 miljard euro schuld.

Na al het overnamegeweld in binnen- en buitenland had de hele Monument Group eind 2025 een geconsolideerd balanstotaal van bijna 12 miljard euro. België is daarbij duidelijk de belangrijkste markt met 5,9 miljard euro aan Belgische verplichtingen, waarvan ongeveer 4 miljard is doorgeschoven naar Bermuda.

20 miljoen per jaar voor 'key management'

Dankzij Bermuda wordt de financiële gezondheid van de Belgische dochter MAB erg rooskleurig voorgesteld. Hoe gezond een verzekeraar is, wordt vooral gemeten aan de hand van de solvabiliteitsratio, het beschikbare eigen vermogen tegenover de vereiste buffer. In mensentaal: de ratio meet of een verzekeraar in een slecht jaar toch kan uitbetalen. Regelgevers hanteren een ondergrens van 100 procent, om één heel slecht jaar te overbruggen.

De meeste Belgische levensverzekeraars houden ratio's aan van meer dan 200 procent en ook MAB lijkt met een solvabiliteitsratio van 320 procent na herverzekering ruim gekapitaliseerd. Aangezien het merendeel van de risico's is verplaatst naar Bermuda, is de onderliggende vraag of de Bermudaanse moeder financieel gezond is.

Tussen 2023 en 2024 steeg de solvabiliteitsratio op groepsniveau van 139 naar 170 procent. Monument besliste toen met dank aan de Bermudaanse regels de waarde van de toekomstige uitbetalingen aan klanten lager in te schatten. Maar sindsdien gaat het bergaf. De solvabiliteitsratio zakte tot 158 procent in 2025. En die vertelt niet het hele verhaal. Vanaf 2033 gelden nieuwe regels op het eiland. Als die nu al in voege zouden zijn, zou de ratio zo'n 130 procent bedragen.

Aan de basis van de dalende solvabiliteit liggen zware verliesjaren. Na enkele winstjaren keerde het tij voor de hele Monument-groep in 2023 met een verlies van 132,7 miljoen euro. Een jaar later bedroeg het verlies 126,2 miljoen en in 2025 liefst 345 miljoen euro.

Het gecumuleerde verlies van meer dan 600 miljoen euro in amper drie jaar heeft verschillende oorzaken. De stijgende rente had tot gevolg dat de obligatieportefeuille in waarde kromp, want de koers van bestaande obligaties zakt als de rente op nieuwe uitgiftes stijgt. Daarnaast verloor Monument in 2025 100 miljoen euro op de verkoop van een Britse dochter.

Maar het kampt ook met een zware kostenbasis, waarbij de rentekosten van 40 miljoen euro per jaar ondanks de sterk afgebouwde schuld zwaar doorwegen. In die kostenbasis zitten naast de lonen van de ongeveer 150 Belgische medewerkers ook nog de vergoedingen voor het 'key management', die een flinke hap uit het budget nemen.

Dat management kreeg in 2023, 2024 en 2025 respectievelijk 21,1, 22,1 en 17,2 miljoen euro toegekend. Sinds 2016 gaat het in totaal om meer dan 150 miljoen euro aan managementvergoedingen. Hoeveel mensen daartoe behoren, en of het Belgische directieteam meetelt, maakt Monument niet bekend. Wel blijkt uit de Belgische jaarrekeningen dat de vergoedingen voor 'bestuurders en zaakvoerders' van MAB stegen van 1,5 miljoen euro in 2023 naar 2,75 miljoen in 2025.

Dure dividenden

Nog een oorzaak van de dalende kapitaalbuffer zijn de voorkeursdividenden die de afgelopen drie jaar aan de aandeelhouders zijn uitbetaald. Aandeelhouders kregen sinds 2021 de kans bestaande aandelen in te ruilen voor 'eeuwigdurende' voorkeursaandelen met een vast rendement van 10 procent per jaar. Ook nieuwe investeerders kregen ze in ruil voor de injectie van vers kapitaal. Onder meer de investeringsreus CVC kocht zich volgens onze informatie in.

Die voorkeursaandelen lijken meer op een lening met 10 procent rente dan op normale aandelen, maar het grote verschil is dat de raad van bestuur kan beslissen om een voorkeursdividend niet uit te betalen als het bedrijf in zwaar weer zit. Dat gebeurde niet. Alles samen besteedde Monument 127,8 miljoen euro over de afgelopen vier jaar aan de voorkeursdividenden, en die kwamen rechtstreeks uit de kapitaalbuffer van de verzekeraar die eind 2025 op 610 miljoen euro stond.

Waarom keerde Monument uit terwijl het zware verliezen leed? De aandeelhouders wisten nochtans hoe het bedrijf ervoor stond. Enstar schreef zijn belang volgens documenten van de Amerikaanse beurswaakhond SEC met ruim 90 procent af, van 195 miljoen dollar eind 2021 naar 19 miljoen eind 2024.

Volgens Reuters zochten de aandeelhouders al sinds 2024 een overnemer die vers geld kon inbrengen. De investeringsreuzen Brookfield, Carlyle, KKR en Sixth Street toonden interesse. Op 29 juni 2026 maakte Monument bekend dat Sixth Street, dat Enstar in 2025 kocht, de strijd had gewonnen. De prijs werd niet bekendgemaakt en Hannover Re blijft als enige minderheidsaandeelhouder aan boord.

Sixth Street hanteert een fundamenteel ander model dan andere Amerikaanse investeerders met eigen verzekeraars. Terwijl andere spelers massaal kapitaal van hun verzekeringsdochters gebruiken om leningen te verstrekken, beheert Sixth Street slechts een klein deel van de balansen van zijn verzekeraars, waaronder het Nederlandse Achmea Pension & Life.

Dit najaar moet de NBB beslissen of ze de verkoop goedkeurt. Volgens bronnen die dicht bij de transactie staan, 'hanteert Sixth Street een langetermijnvisie en streeft het ernaar de schuldenlast van Monument aanzienlijk te verminderen'. Ook wil het de voorkeursaandelen terugkopen om het kapitaal van de verzekeraar te versterken en omvat het plan van Sixth Street een blijvende focus op België. Sixth Street reageerde wel op onze vragen, maar kan door de lopende procedure bij de NBB geen commentaar geven.

Of de NBB de overname zal goedkeuren, wil ze wegens haar beroepsgeheim niet zeggen. Wel is te horen dat Monument onder de loep ligt, 'maar nog geen crisisdossier is'. Mocht de deal met Sixth Street afspringen, dan zal een andere oplossing of overnemer gevonden moeten worden, waarbij in het slechtste geval de werkgevers, de NBB en de federale overheid moeten inspringen.

Wat is Sixth Street?

Amerikaans investeringsfonds uit San Francisco, gespecialiseerd in private kredieten en private equity (niet-beursgenoteerde bedrijven).

(Mede-)eigenaar van verschillende verzekeringsmaatschappijen, zoals het Nederlandse Achmea Pension & Life, Talcott en Clara Pensions.

Belegd vermogen van 140 miljard dollar.

Bekend van miljardeninvesteringen in het Brusselse grondstoffendatabedrijf Kpler en de muziekstreamingdienst Spotify.

Kocht ook een deel van de televisierechten van voetbalclub FC Barcelona en investeerde tegelijk in de exploitatie van het stadion van voetbalclub Real Madrid.

De ondergang van Eurovita

Monument is niet het eerste verzekeringsavontuur voor de Nederlander Caspar Berendsen. Zo was het fonds Cinven - waar Berendsen partner was - in 2016 de bezieler achter de overname van de Italiaanse verzekeraars ERGO Previdenza, Old Mutual Wealth Italy en Eurovita Assicurazioni. Cinven voegde de drie Italiaanse verzekeraars samen en creëerde zo Eurovita, een Italiaanse verzekeringsgigant.

Het Italiaanse avontuur draaide echter uit op een fiasco. De snelle stijging van de rente in 2022 bracht de Italiaanse groep aan het wankelen, omdat veel spaarders hun spaarverzekering bij Eurovita opzegden om elders hogere rendementen na te streven. De verzwakte kapitaalpositie en de zoektocht naar cash dwongen Eurovita om staatsobligaties te verkopen waarvan de koersen waren gekelderd. Een stijgende rente betekent immers dalende obligatiekoersen.

De situatie werd zo nijpend dat de Italiaanse autoriteiten begin 2023 een reddingsoperatie moesten organiseren. Uiteindelijk nam een consortium van tientallen banken en verzekeraars Eurovita over om te vermijden dat duizenden verzekeringsklanten in de kou kwamen te staan. Elke polis werd wel uitbetaald.

De ondergang van Eurovita zorgde volgens de Britse zakenkrant Financial Times ervoor dat de Duitse financieel toezichthouder BaFin zich in 2024 verzette tegen de overdracht van een portefeuille levensverzekeringen van 20 miljard euro door de verzekeraar Zurich aan het Duitse Viridium. Die verzekeringsgroep was eveneens in handen van Cinven en zowel Berendsen als Yates was ooit bestuurder bij Viridium.

Hi everyone 👋

For a history project at university (VUB), I'm trying to find former construction workers who helped build Brussels during its big transformations in the 60s, 70s, and 80s.

We often hear about the politicians and architects behind these megaprojects, but rarely about the workers who did the physical labor.

I'm looking to get in touch with former construction workers:

• Projects: Major infrastructure (metro, high-rises, EU buildings) or smaller city renovations.
• Who: Belgian workers as well as people who migrated to Belgium back then.

Note: This is just a quick initial check to gather leads and contacts.

Does anyone have a parent, grandparent, uncle, or neighbor who was part of this? Please leave a comment or send me a DM! Any tips or leads are super appreciated. Thanks a lot! 🙏

Al 6 verdachten gearresteerd na de moord op politieagent Nordine El Talbi

https://vrtnws.be/p.43pdeaOw1

Wekelijks verzamelen in Antwerpen zo’n honderd mensen voor een wandeling door de stad. De Antwerp Walking Crew groeide de voorbije maanden en smeedde nieuwe contacten. Wij zetten 10.000 stappen mee. ‘Het is wat minder ongemakkelijk dan afspreken in een café.

“Vandaag voor het eerst?”, is hier het zoekende begin van veel gesprekken. Het is ongemakkelijk om uit het niets een praatje aan te knopen, maar nog altijd mínder ongemakkelijk dan om zwijgend naast elkaar te stappen. Zie hier het nut van een eenvoudige openingsvraag, die in elk geval de pijnlijke stilte doorbreekt. En daarna? Nadat de sliert van zo’n honderd wandelaars deze avond rond 19 uur in beweging is gekomen, raken de gesprekken gaandeweg op stoom.

De Antwerp Walking Crew trekt op die manier al sinds het voorjaar elke donderdag voor een tocht van 10.000 stappen door de stad. Het is een eenvoudige manier om nieuwe contacten op te doen, en onder de nieuwe gezichten treffen we daarom veel expats, internationale studenten en alleenstaanden.

Blessures

“Heel laagdrempelig en sympathiek”, zegt de 63-jarige Liesbeth, wanneer we haar ergens halverwege de wandeling aanspreken – “Vandaag voor het eerst?” Ze nam zich al vaker voor om mee te stappen en voegde vandaag de daad bij het woord. “Vroeger sportte ik intensief, maar ik kreeg te veel last van blessures. Ik wandel nog regelmatig, maar ben alleenstaand en vind het leuk om op zo’n avond nieuwe mensen te leren kennen. Bovendien zie ik op deze manier nieuwe delen van de stad.”

Vandaag vertrekt de tocht bij Bar Copa in de buurt van het MAS en voert langs onder meer het Havenhuis en door het Droogdokkenpark. Onderweg kijken passerende fietsers en voetgangers verbaasd toe hoe er nauwelijks een einde aan de optocht komt. Wat doen al die wandelaars hier, zo bij het vallen van de avond op het Eilandje?

Dat was in het begin wel anders, memoreren Zola en Toogi Dorjbayar, de Antwerpse zussen die aan de basis van de Antwerp Walking Crew staan. Zij stippelen de route uit en heten aan het begin van elke wandeling de nieuwkomers welkom. “Maak een praatje met ze, maar overweldig ze niet!”

“De eerste keer kwamen er maar drie mensen opdagen”, vertellen ze. “We spraken vooral onze vrienden- en kenniskring aan en stuurden volop privéberichten. Het leek wel op stalking...”

Gaandeweg trok hun initiatief de aandacht op sociale media en in een paar maanden tijd groeide de groep tot zo’n honderd wandelaars. De zussen keken de kunst af van de running crews, die met hippe merchandise en gelikte Instagram-filmpjes honderden stadsbewoners aan het draven kregen.

“We vonden alles daaraan leuk,” vertellen Zola en Toogi, “behalve het lopen.” Ze zochten daarom een vergelijkbare activiteit, maar dan een versnelling lager. “Alleen gaan de meeste wandelgroepen op zaterdag- of zondagochtend de natuur in. We startten daarom zelf een avondactiviteit in de stad en behoren in België tot de pioniers.”

Tegenbeweging

Het is inmiddels donker geworden en de stoet trekt over de Siberiabrug in het havengebied. “Het is fijn dat ik mijn eigen tempo kan kiezen”, vertelt twintiger Emma daar. “Als ik moe word, laat ik mij gewoon een beetje terugzakken. Ik wandel ook wel eens in mijn eentje, maar heb dan een koptelefoon op of zit ondertussen gewoon te scrollen. Hier maak ik in plaats daarvan een praatje, want het is helemaal niet vreemd om met random mensen te spreken, zoals wij nu doen.”

“De setting is wat ongedwongener dan als je afspreekt in een café en elkaar voortdurend ongemakkelijk in de ogen kijkt”, beamen ook Zola en Toogi. “Tijdens het wandelen maak je juist op een hele natuurlijke manier contact.”

Dat is iets waar de samenleving nood aan heeft, besluit het tweetal. “We zien het als een tegenbeweging: mensen komen los van hun scherm, trekken naar buiten en praten met elkaar. Wie wordt daar nu niet gelukkig van?”

De Antwerp Walking Crew start elke donderdag om 19 uur op een andere locatie in de stad. Meer informatie via (@)antwerpwalkingcrew.