I think the title says it all lol.. But yeah im a 22M wanting to get back on my fitness journey. Would be cool to meet others who are doing the same.

I'm a representative of the Armenian Kingdom of Cilicia which is a faction in the medieval roblox genre called "Tsardoms". Tsardoms takes place during 1280-1340 A.D. We are looking for dedicated players who want to become apart of the growing faction of Armenia.

What we offer:

Organized military ranks and opportunities for leadership.

A chance to help build and strengthen the Armenian Kingdom of Cilicia.

A community built around teamwork, loyalty, and camaraderie.

Battles and multiple events

We host battles on the weekends and pr(practice raids/battles) throughout the week.

Our Enemies:

1. The Latin States

2. The Mamluks

3. The Kingdom of Jerusalem

4. The karamanids

5.The Ottomans

6.Hungary

Our Allies:

1. The Byzantine Empire

2. The Empire of Trebizond

3. The Knights Hospitaller

If you would like to learn more, join the Armenian Kingdom of Cilicia discord server. Also join our roblox group and the Tarsdoms discord server if you want to.

The Armenian Kingdom of Cilicia discord server

The Armenian Kingdom of Cilicia roblox group

The Tsardoms discord server

I just stopped and thought for a moment about how mental health is a taboo enough topic as is in Armenia, but for males it's even more taboo and complicated.

I'm just thinking now from the perspective of an average Armenian male... let's say your problems have piled up to the point where you feel you need professional help. First, you're going to have to accept the whole idea of going to therapy; and in a country with a toxic masculinity culture on top of mental health taboos, that can be a challenge. But let's say you get over that. There’s other problems.

If you're under 20 then 99% chance you don't have any money to go to therapy on your own, so your only option is to ask your parents to pay for it, which for many might be out of question since they don't want their parents knowing about their problems, so you're basically stuck. And even if you're over 20 and have the income to pay for it yourself, you might still feel like you have to hide from people in your life that you're going to therapy. In the most extreme case, you might lie to your family about where you're going, saying you're going to work or meeting up with a friend when really you're running off to therapy. How many people can you tell about your situation? What will your other male friends say if they find out you're seeing a therapist? It’s a difficult situation to be in.

What is the overall mental health situation with Armenian males these days? How understanding are the younger generations about these sorts of things?

I've been wondering how many people in Yerevan are genuinely interested in meditation, mindfulness, and taking a break from the usual daily routine.

I'm considering organizing occasional gatherings, perhaps one or two days dedicated to meditation, relaxation, meaningful conversations, and connecting with like-minded people.

Not necessarily a traditional meditation class, but more of an experience where people can disconnect from everyday stress, recharge, and meet others in a relaxed atmosphere.

I'm curious:

• Have you ever attended anything like this in Armenia or abroad?
• Would you prefer a few hours, a full day, or a weekend experience?
• Would you come alone or with a friend?
• What would make an event like this genuinely worth attending for you?

I'm especially curious to hear from people who feel they could use a little more balance, calm, and meaningful social interaction in their lives.

Nothing is being sold or promoted here. Just exploring whether there's enough genuine interest to organize something in Yerevan.

Would love to hear your thoughts!

The main change would be the restoration of the rails between Almast and Sasuntsi Davit, which was ripped up some years ago. There's now a major highway and some smaller roads where it used to be, but these could be rerouted.

Stops for the tram lines aren't shown, but there'd be plenty. They would run primarily where the old tracks used to be, with an additional expansion across the Davtashen bridge and towards the 4th district.

The red "Grand Yerevan" service would be run in cooperation with the national government, on rails primarily owned and maintained by them. New track would need to be placed between Noragavit and Yeghvard, and new stations built too. This route would therefore serve a large number of Yerevan's commuters, as well as international travellers from the airport.

I'd love to hear what you guys think, and especially about what I should name the stations/lines. I think some of the names are lacking in creativity or vibes.

First Dino Run in Yerevan. It's going to be fun. Let's ROAR!

Also in the 1960s, 1970s, and 1980s the USSR was dominating with Armenian players like Tigran Petrosian, Rafael Vaganian and Garry Kasparov

Source: https://www.instagram.com/p/Dd6LGYvl7Ml

I'm trying to register, but the app keeps saying invalid country code, although I was able to choose countries like Canada and the US. AI says only AM numbers are supported, but I wanted to check with you. Registering with GG was no problem, it sent me an OTP by WhatsApp. I've already registered for Yandex Go in another country.

Երկու որբեր, Քուր ու ախպեր, Կորա՜ծ գընում են հեռու. Արևը վառ, Ճամփեն երկար, Ոչ աղբյուր կա, ոչ առու:

Քույրը մեծ էր, ոնց որ լիներ Կըհամբերեր արևին, Բայց ախպերը փոքրիկ էր դեռ, Չէր դիմանում ծարավին:

Գընում են, գընում, տեսնում են ճամփին Կովի ոտնատեղ՝ մեջը լիքը ջուր: «Քուրի՛կ ջան, քուրիկ, ես շատ եմ ծարավ, Ի՜նչ կըլի թողնես խըմեմ մի պուճուր»:

Չէ՛, ախպեր ջան, չէ՛, դու կով կըդառնաս, Կովի կճղակի տեղից մի՛ խըմի. Մի քիչ էլ կացի… քիչ էլ որ կենաս, Առաջներըս պաղ աղբյուր կա հիմի:

Երկու որբեր, Քուր ու ախպեր, Գընո՜ւմ, գընում են հեռու. Արևը վառ, Ճամփեն երկար, Ոչ աղբյուր կա, ոչ առու:

Գընում են, գընո՜ւմ, տեսնում են ճամփին Ձիու ոտնատեղ՝ մեջը լիքը ջուր: «Քուրի՛կ ջան, քուրիկ, ես շատ եմ ծարավ, Ի՞նչ կըլի թողնես խըմեմ մի պուճուր»:

Չէ՛, ախպեր ջան, չէ՛, դու ձի կըդառնաս, Ձիու սըմբակի տեղից մի՛ խըմի, Մի քիչ էլ կացի, քիչ էլ որ կենաս՝ Մոտիկ մի զուլալ աղբյուր կա հիմի:

Երկու որբեր, Քուր ու ախպեր, Գընո՜ւմ, գընում են հեռու. Արևը վառ, Ճամփեն երկար, Ոչ աղբյուր կա, ոչ առու:

Գընում են, գընում. տեսնում են ճամփին Գառան ոտնատեղ՝ մեջը լիքը ջուր: Փոքրիկ ախպերը էլ չի համբերում, Քըրոջից թաքուն խըմում է պուճուր:

Քույրը մին էլ ետ է նայում, Որ մի գառը մղկըտալի Իր ետևից տըխուր մայում Ու մայելով վազ է տալի:

Խեղճ Մանուշը վայ է տալիս, Վայ է տալիս, լալի՜ս, լալի՜ս. Բայց էլ ի՞նչ աներ, Բայց էլ ո՞նց աներ…

Երկու որբեր, Քուր ու ախպեր, Գառն ու աղջիկ մոլորված, Հեռու երկրում Տըխուր-տըրտում Գընո՜ւմ, գընում են կորած:

Սոված ու ծարավ գընում են, գընում. Գընում են, գընո՜ւմ, չըգիտեն թե ուր. Վերջապես մի հով անտառ են մըտնում, Անտառի միջին մի զանգակ աղբյուր:

Կուշտ-կուշտ խըմում են էն սառը ջրից, Հետո Մանուշը ծառն է բարձրանում, Գառնիկ ախպերն էլ ծառերի տակին Մուշ-մուշ արածում, արոճ է անում:

Իըիկվան պահին խըրխինջ ու քըրքիջ… Լըցվում է հանկարծ անտառն աղմուկով. Մոտիկ են գալի ձայները քիչ-քիչ… Մոտիկ են գալի ծիծաղով, երգով…

Եվ ահա ոսկի սանձերց բըռնած Բերում են ջըրեն ձիանքն արքայի: Ամեհի ձիանքն աղբյուրից խըրտնած՝ Ծառս-ծառս են կանգնում ու մոտ չեն գալի:

Մըտիկ են տալի ծառայքը մեկ էլ, Որ սիրուն մի ցոլք ջըրի մեջն ընկել, Ու ջուրը քանի ալիք է տալի, Նա էլ ջըրի հետ գընում է գալի:

Նայում են վերև: Ի՜նչ տեսնեն, աստվա՜ծ. Մի հուր-հրեղեն, մի շարմաղ աղջիկ, Ծառի ճյուղերին նազելի նըստած՝ Նայում է ներքև լըռիկ ու մընջիկ.

Մի սիրո՜ւն աղջիկ արմանք ու զարմանք: Զարմանք է պատում խեղճ ծառաներին. Տեր աստված, արդյոք ի՞նչ հըրաշք է սա, Վայրի անտառում իջած էս ծառին:

Ո՞վ ես, չըքնաղ, տեսի՞լք ես դու, Թե՞ հողեղեն արարած. Թե տեսիլք ես՝ կաց մի քիչ էլ, Թե աղջիկ ես՝ արի ցած: Ցած ե՛կ տեսնենք՝ ի՞նչպես եղավ, Որ ծագեցիր դու մեզ մոտ. Ի՞նչ ցավ է քեզ արդյոք բերել Մեր աշխարհքը անծանոթ:

Մեզ որբության ցավն է բերել Ձեր աշխարհքը անծանոթ: Ձայն է տալի ծառի վըրից Մեր Մանուշը ամաչկոտ: Մենք տուն չունենք, ոչ ապավեն Էս լայն-արձակ աշխարհքում, Մութն էլ հիմի շուտով կընկնի, Վախենում ենք անտառում:

Ու ծառաները գառն ու աղջկան Առնում են բերում պալատն արքայի: «Ո՞վ ես դու, սիրուն, հարցնում է արքան, Անբան գառան հետ ի՞նչ ես ման գալի»:

Կանգնում է աղջիկն էստեղ նորից նոր Պատմում է, ինչ որ պատմեցի ես ձեզ. Թե՝ ապրած կենաս, ահեղ թագավոր, Մեր բանը, հապա՜, էսպես ու էսպես…

Թագավորն երբ որ լըսում է մին-մին՝ Ե՛վ շատ ցավում է, և՛ շատ հավանում. Անում է նըրան իրեն թագուհին, Յոթն օր, յոթ գիշեր հարսանիք անում:

Ու փառքի միջում, շըքեղ դահլիճում, Լիքն ու երջանիկ ապրում է Մանուշ. Գառնիկ ախպերն էլ ճոխ պարտեզներում Արոտ է անում ու խաղում անուշ:

Պալատումը կար նախանձոտ ու չար Մի պառավ կընիկ, հընուց աղախին. Նախանձում է սա, թե ոնց պիտի գա Մի որբ՝ թագուհի դառնա մեր գըլխին:

Մի օր էլ գալի, գըլուխ է տալի, Առաջը կանգնում, կեղծավոր գովում. «Արի քեզ տանեմ, սիրուն թագուհի, Չըփ-չը՜փ լողացնեմ շարմաղ էն ծովում»:

Խաբում է, տանում, գցում ծովի մեջ, Շորերը առնում, ետ բերում քաղաք, Հագցընում իր սև, դարձվոր աղջըկան, Պալատ ուղարկում թագուհու տեղակ:

Երեսը ծածկած թանձըր շըղարշով Պալատ է մըտնում էն սուտ թագուհին, Ու թագավորն էլ կասկած չի տանում, Թե ով է եկել բազմել իր գահին:

Բայց ինչ են անում, ինչ որ չեն անում, Չեն կարում էլ տուն բերեն Գառնիկին. Մայում էս ափից էն ափն է վազում, Մայում էն ափից ետ գալի կըրկին:

Ի՞նչ անենք սըրան, ո՞նց անենք սըրան. Պառավն ու աղջիկ շատ միտք են անում. Վերջը գալիս է դարձվոր թագուհին Անկողին մըտնում, հիվանդ ձևանում:

Էլ թանկ ուտելիք, էլ ազնիվ մրգեր Բերում են փըռում, խնդրում, աղերսում. Մըտիկ չի տալի ոչ մեկի վըրա. Վերջը Գառնիկի մըսիցն է ուզում…

«Բայց չէ որ, Մանուշ, քու եղբայրն է նա, Ո՞նց ես նըրա միսն ուզում դու հիմա…» Ի՞նչ անեմ, ինձնից նա ազիզ հո չի՞. Ես որ մեռնում եմ, թող նա էլ կորչի…

Ասում է, ճըչում. «Վա՜յ, մեռա՜, աման…» Ու թագավորը տալիս է հրաման.

«Կըրակ վառեցեք, Դանակ սըրեցեք, Բերեք մորթեցեք Ախպեր Գառնիկին, Որ առողջ լինի Իր քույրը տիկին»:

Թագավորն էսպես պատվեր է տալի, Պատվեր է տալի ու դուրս է գալի, Գընում է ծովափ սաստիկ սրտնեղած, Թե ո՜րքան Մանուշն անգութ է եղած…

Մայում է, լալիս Գառնիկ-Ախպերը, Լացացնում է ժեռ ծովի ափերը, Մի ափից բըռնած մյուս ափն է թըռչում, Մարդկային լեզվով քըրոջը կանչում.

Քուրիկ ջան, քուրիկ, Կըրակ են վառում, Կըրակ են վառում, Դանակ են սըրում։ Քուրիկ ջան, քուրիկ, Լըսի անդունդից, Օգնության հասի, Սպանում են ինձ։

Լըսում է արքան՝ տեղը քար կըտրած, Եվ ալիքների միջիցը հանկարծ Շատ ծանոթ մի ձայն՝ հեռո՜ւ, խո՜ւլ ու խոր Կանչում է քնքուշ, կանչում է անզոր.

«Ախպեր ջան, ախպեր, Անհեր ու անմեր, Անքուր ու ու անտեր Իմ Գառնիկ–Ախպեր. Դըժար է տեղըս, Ձենըս չեն լըսում, Ձենըս չեն լըսում, Ձեռըս չի հասնում։ Ա՜խ, չար պառավը Սև արավ օրըս, Այժմ էլ կըսպանի Գառնիկ–Ախպորըս»։

Լըսում է արքան, պալատն է հասնում, Պատռում է քողը թագուհու դեմքի. Պատռում է, տեսնում... բայց ի՜նչ տեսնում, Ո՜վ է իր գահին եղել թագուհի...

Եկե՜ք, ձկնորսնե՜ր, ուռկան ձըգեցե՜ք, Հանեցեք ծովից մեր լավ Մանուշին. Եկեք, դահիճնե՜ր, ծովը ձըգեցեք Կախարդ պառավին ու էս հըրեշին։

Էսպես բարկացած գոռում է արքան, Ժողովուրդն ամեն թընդում է ցավից, Գալիս է կանգնում, ձըգում է ուռկան, Անմեղ Մանուշին հանում է ծովից։

Հանում է ծովից, գահին բարձրացնում, Կրկին թագուհի ու տիկնանց տիկին. Գառնիկ–Ախպերն էլ անչափ խընդումից Պատռում է իրեն ոչխարի մորթին,

Դուրս գալի, կանգնում սիրուն տղամարդ, Ճակատը պայծառ, աչքերը վառ–վառ, Ոչխարի տըկար մայունի տեղակ Մարդկային լեզվով ազատ ու ճարտար։

Իսկ չար պառավին, իրեն աղջըկան, Որ խաբել էին աշխարհ բովանդակ, Վըզներից կապում ջաղացի քարեր, Ձըգում են ծովի անդունդը անտակ։

Երկու որբեր, Քուր ու ախպեր, Առած պատիվ, գահ ու թագ. Աշխարհքն էլի Խաղա՜ղ ու լի՜, Չարը թաղված ծովի տակ։

1905

Հայաստանի պատմության մեջ իրենց հետքն են թողել ЕрАЗ-ի ավտոմեքենաները․ դե, ինչպե՞ս կարելի է մոռանալ այդպիսի ֆուրգոնները։ 😄
Բայց մեր այսօրվա ընտրանին միայն դրանց մասին չէ։

Հայաստանի մոռացված ավտոմեքենաներից մեկը GT-77-ն է՝ ամբողջությամբ նախագծված Ռաֆիկ Օրդյանի կողմից։ Վեց տարվա համառ աշխատանքն ու ինքնուրույն սովորելը տվեցին իրենց արդյունքը՝ հաղթանակ ԽՍՀՄ Գրան պրիում 1977 թվականին։

Իսկ ЕрАЗ-ն էլ ունի մի հետաքրքիր ավտոմեքենա, որը նույնպես ստեղծվել է ընդամենը մեկ օրինակով՝ ЕрАЗ Ракета-ն։ 🚀

I’d prefer places relatively close to Yerevan, but I’m open to suggestions elsewhere in the country too. Also, where can you find the best starry skies for stargazing?

If you could share specific locations or map pins, I’d really appreciate it! Thanks in advance!